ശതക്രതു, അതായത് ഇന്ദ്രൻ, നിരോധിത കാലങ്ങളിൽ അധ്യയനം നടത്തുന്നവരെ തൻ്റെ ശക്തിയാൽ തകർത്ത് കളഞ്ഞു. എന്നാൽ, ശക്രൻ്റെ ക്രുദ്ധി കണ്ടു, ശക്രൻ അവനു മറ്റൊരു വരം നൽകി. "മഹാ ജ്ഞാനികൾ ഇരുവരും ആയിരം സംഹിതകൾ പഠിക്കട്ടെ," എന്നാണു ശക്രൻ പറഞ്ഞത്. അങ്ങനെ പ്രസിദ്ധനായ വാസവൻ പ്രശസ്തനായ സുകർമയോട് ഈ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞു. സുകർമയുടെ ബുദ്ധിമാനായ ശിഷ്യൻ, പൗഷ്യഞ്ജി, ദ്വിജന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠനായിരുന്നു. പൗഷ്യഞ്ജി ആയിരം അർദ്ധ സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു. കൌശില്യൻ അഞ്ചു സംഹിതകളുടെ സമാഹാരങ്ങൾ പൂർണ്ണമായി പഠിച്ചു. പൗഷ്യഞ്ജിക്ക് നാലു ശിഷ്യന്മാർ ഉണ്ടായിരുന്നു; അവരുടെ വിഭാഗങ്ങൾ കേൾക്കൂ: സകോതിപുത്ര, സുസഹാ, സുനാമ, vittalaugākṣiṇa—ഇവരാണ് അവരുടെ ശാഖകൾ. ഇവരിൽ മൂന്നു കുസുമയുടെ ശിഷ്യന്മാർ ആയിരുന്നു, പരാശരൻ അവൻ്റെ സ്വന്തം മകനാണ്. ശൗരിഷു, ശ്രിംഗിപുത്ര—ഈ രണ്ടുപേരും വ്രതത്തിൽ ഉറച്ചവരായിരുന്നു. ശ്രിംഗിപുത്ര, മഹാത്മാവ്, മൂന്നു സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു. കൌതുമ, പരാശരൻ്റെ മകൻ, ആറു സംഹിതകൾ പഠിപ്പിച്ചു. പ്രാചീനയോഗപുത്രനും ജ്ഞാനിയായ പതഞ്ജലിയും, ലാംഗല, ശാലിഹോത്ര, ഷഡുവാച, സംഹിതകൾ—കണ്ടു, കൊഹലയും—ഈ ആറു പേരും ലാംഗല ശാഖകൾ എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഹിരണ്യനാഭൻ്റെ ശിഷ്യൻ ഒരു രാജകുമാരനായിരുന്നു; അവൻ ഇതു തൻ്റെ ശിഷ്യന്മാർക്ക് പഠിപ്പിച്ചു. ഇവർ ആരെന്നു കേൾക്കൂ: താലക, മാണ്ഡുക, കാലികാ, രാജിക, പുഷ്ടി, പരികൃഷ്ട, ഉലൂഖലക, ശാലിമഞ്ജരിപാക, ശധീയ, കാനിനി—ഇവരാണ്. സാമഗാനക്കാരിൽ രണ്ടുപേരെയാണ് ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരെന്നു പ്രഖ്യാപിക്കപ്പെട്ടത്. സുമന്തു അതർവവേദം രണ്ടായി വിഭജിച്ചു, ദ്വിജന്മാർക്ക് നൽകി. കബന്ധൻ അതിനെ വീണ്ടും രണ്ടായി വിഭജിച്ചു, ഒരു ഭാഗം പഥ്യയ്ക്കു നൽകി. മോദോ, ബ്രഹ്മബല, പിപ്പലാദ—ഈ നാലു ശിഷ്യന്മാർ ദേവദർശയുടെ ശിഷ്യന്മാരായിരുന്നു. ജാജലി, കുമുദാദി, മൂന്നാമൻ ശൗനക—ഇവരാണ്. പ്രജ്ഞാനിയായ സൈന്ധവായനൻ രണ്ടാം സംഹിതയെ സ്വീകരിച്ചു. നക്ഷത്രകല്പ, വൈതാന, സംഹിതാവിധി—ഇവയാണ് അതർവന്മാരിൽ ഏറ്റവും ശ്രേഷ്ഠരായി സംഹിതകൾ ക്രമീകരിച്ചവർ. ആത്രേയ, ജ്ഞാനിയായ സുമതി, കശ്യപ, അകൃതവ്രണ, സാവർണി, സോമദത്തി, സുശർമ, ശാംശപായന—ഈ പേരുകൾ അവിടെ ഉണ്ട്. അവരിൽ മൂന്നു പേർ വീണ്ടും മൂന്ന് സംഹിതകൾ ക്രമീകരിച്ചു. "എന്നതിൽ നാലാമത് എന്റെതാണ്; അതിനാൽ നാല് പ്രധാന സംഹിതകൾ ഉണ്ട്," എന്നാണു പറയുന്നത്. മറ്റു പാഠങ്ങൾ അത്യവശ്യമായില്ല, വേദശാഖകളിൽപോലെ. ലൗമഹർഷണിക ശാഖയാണ് ആദ്യത്തെ വേരായത്; കശ്യപികയാണ് അടുത്തത്. മറ്റൊന്ന് ശാംശപായനിക, നോദയും അർത്ഥവും അൽങ്കരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇവയിൽ പതിനഞ്ച് ഉണ്ട്; പത്ത് മറ്റുള്ളവയും, പത്ത് മറ്റുള്ളവയും ഉണ്ട്. എട്ടായിരം സാമൻ ഗീതങ്ങൾ, പതിനാലു സാമൻ ഗാനങ്ങൾ ഉണ്ട്. ആധ്വര്യവ പാരമ്പര്യത്തിൽ പന്ത്രണ്ടായിരം ഛന്ദസുകൾ ഉണ്ട് എന്നാണ് പറയുന്നത്.