സൃഷ്ടിയുടെ ആദിയിൽ, വേദങ്ങൾ അജ്ഞാതവും അവ്യക്തവുമായിരുന്നപ്പോൾ, അതിനെ ഇരുണ്ടത്വം മൂടിയിരുന്നതിനാൽ യാതൊരു വ്യത്യാസവുമില്ലാതെ അവ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്നു. അപ്പോൾ ആദ്യം ഉദിതമായത് ചൈതന്യവും ബുദ്ധിയും ആയിരുന്നു. ഈ ചൈതന്യത്തിന്റെ പ്രേരണയിൽ പ്രവർത്തനം ആരംഭിച്ചു. സത്ത്വഗുണം, ഈ ചൈതന്യത്തിലൂടെ, അതിന്റെ സ്വഭാവപ്രകാരം പ്രവർത്തിച്ചു. വിഷയ-വിഷയി ബന്ധവും അർത്ഥ-അർത്ഥവത്തായിരിക്കുക എന്ന ബന്ധവും വഴിയായി, മഹത് തുടങ്ങിയ പ്രകടമായ tattva-കൾ ക്രമമായി പൂർണതയിലേക്കുയർന്നു. ഘടകങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം വിഭജിച്ച് പുതിയ ഘടകങ്ങൾ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടു. ഒരു തീക്കൊള്ളിൽനിന്ന് ചിതറുന്ന ചിങ്ങികളുപോലെയും, ഇരുട്ടിൽ പെട്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞു കാണപ്പെടുന്ന ഒരു മിണ്ടുപുഴുവുപോലെയും, ഈ tattva-ങ്ങൾ ഒരേസമയം ഉദിച്ചു. ആ മഹാനാത്മാവു തന്റെ ശരീരത്തിൽ തന്നെ അന്നേ ഉണ്ടായിരുന്നുവെന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. മഹത് tattvam, അതിന്റെ പ്രത്യേക സ്വഭാവം കൊണ്ടും, ഇരുണ്ടതിനെ അതിജീവിച്ചും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. വികാസം പ്രാപിച്ച ജീവിയുടെ ബുദ്ധി നാലു രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. മനുഷ്യരുടെ കാര്യത്തിൽ ഇവ സ്വാഭാവികമായോ അല്ലയോ എന്നിങ്ങനെ മനസ്സിലാക്കേണ്ടതാണ്. ക്ഷേത്രത്തിന്റെ എല്ലാ ജ്ഞാനവും അതിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, അഥവാ അതിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. ബുദ്ധി അതിൽ ആശ്രയിക്കുന്നതുകൊണ്ടു അതിന് ജ്ഞാനസ്വഭാവം ഉള്ളതാണെന്ന് പറയുന്നു. അങ്ങനെ, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ ക്ഷേത്രജ്ഞാനത്തോടൊപ്പം പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. അത്യന്തം പരമമായത് അവൻ ഗ്രഹിക്കുന്നതിനാൽ അവന്റെ പരമദർശനം ഉറപ്പാക്കപ്പെടുന്നു. സ്വയം നിലനിൽക്കുന്നവനായതുകൊണ്ട് അവനെ 'ദ്രഷ്ടാവ്' എന്നോ വിളിക്കുന്നു. മഹത് tattvam സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നവരാൽ ചുറ്റപ്പെട്ടതുകൊണ്ടു അതിന് പരമത്വം ലഭിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ബുദ്ധിയുടെ പരമസത്യം കാണുന്നവരെ മഹർഷികൾ എന്നു വിളിക്കുന്നു. ഈ മഹർഷിത്വം പ്രാപിച്ചവർ അഹങ്കാരത്തെയും തപസ്സിനെയും ജയിച്ചവരാണ്. ഈ മഹർഷികളുടെ പുത്രന്മാർ, ഋഷികാസുകൾ, സംയോജനവും ഗർഭധാരണവും വഴി ജനിച്ചു. ആഴത്തിൽ, ഈ ഏഴു മഹർഷികളും അവരുടെ സന്തതികളും പരമസത്യത്തിന്റെ ദർശികൾ ആയിരുന്നു. അവർ സൃഷ്ടിയുടെ നിയമവും പ്രത്യേകതകളും കാണുന്നതിനാൽ 'ദർശികൾ' എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അവ്യക്താത്മാവും മഹതാത്മാവും അഹങ്കാരാത്മാവും ഇവരുടെ ദർശനത്തിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇപ്പോൾ, ഈ അഞ്ചു ഋഷി വംശങ്ങളെപ്പറ്റി കേൾക്കൂ: മനു, ദക്ഷ, വസിഷ്ഠ, പുലസ്ത്യ—ഇവരടങ്ങിയ പത്ത് പേരാണ്. ഈ മഹർഷികൾ പരമമായവരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ മഹർഷികൾ എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നു. കാവ്യ, ബൃഹസ്പതി, കശ്യപ, വ്യവന, കര്ദമ, വിശ്രവസ്, ശക്തി, വാലഖില്യന്മാർ എന്നിവരും ഈ മഹർഷിവംശങ്ങളിൽ ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇനി, ഗർഭത്തിൽ ജനിച്ച മഹർഷിപുത്രന്മാരെക്കുറിച്ച് കേൾക്കൂ: ഋഷിദീർഘതമസ്, ബൃഹദുക്ത, ശരദ്വത, ദധീച, ശംശപ, വൈശ്രവണ രാജാവ്—ഇവരാണ് ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്ന പ്രഭു, മুনি, ഋഷികാസുകൾ. ഭൃഗു, കാവ്യ, പ്രചേതസ്, ആത്മസംയമനം നേടിയ ഋചീക, ആർഷ്ടിശേന, യുദ്ധാജിത്, വീതഹവ്യ, സുവർചസ്—ഇവരും ഭൃഗുവംശത്തിൽ പെട്ടവരാണ്. ഇവരൊക്കെയും ചേർത്ത് ഒൻപതുപത് പേരാണ് ഭൃഗുക്കൾ എന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്, മന്ത്രശക്തിയാൽ പ്രശസ്തരായവർ. അടുത്തതായി, ഋതവാക, ഗർഗ, ശിനി, സംകൃതി, യുവനാശ്വ, പൌരുകുത്സ, ത്രസദ്ദസ്യു, ദസ്യുമാൻ, വൃഷാദർഭ, വിരൂപാശ്വ, കണ്വ, മുന്ദ്ഗല, അയ്യാസ്യ, ചക്രവർത്തിൻ, വാമദേവ—ഇവരും മഹർഷി വംശത്തിലെ പ്രസിദ്ധരായ സപ്തർഷിപുത്രന്മാരും ഭൃഗുവംശജന്മാരുമാണ്. ഇങ്ങനെ, സൃഷ്ടിയുടെ ആരംഭത്തിൽ വേദങ്ങൾ അജ്ഞാതമായിരുന്ന കാലത്ത്, ചൈതന്യവും ബുദ്ധിയും വളർന്നു, tattva-ങ്ങൾ പരസ്പരം വിഭജിച്ചു, മഹർഷികളും അവരുടെ വംശങ്ങളും ലോകത്തിൽ ജ്ഞാനത്തിന്റെ പ്രകാശം പരത്തി.