മന്വന്തരങ്ങളുടെ ക്രമം വിശദീകരിക്കാമെന്നു ഞാൻ പറയുന്നു. ഓരോ മന്വന്തരത്തിലും വ്യത്യസ്തമായ ഒരു ആചാരപരമ്പരയാണ് സ്ഥാപിക്കപ്പെടുന്നത്. ബ്രഹ്മാണ്ഡപ്രളയത്തിലും, ശതരുദ്രിയ മാത്രം ഒഴിവാക്കപ്പെടുന്നു; അതിന് പ്രളയത്തിൽ പോലും ലയമില്ല. വസ്തുക്കൾക്കായി, ഗുണങ്ങൾക്കായി, ഫലങ്ങൾക്കായി അർപ്പിക്കപ്പെട്ട വിവിധസ്തുതികളും ഉണ്ട്. മന്വന്തരങ്ങളിൽ ദേവതകൾ അതാത് കാലഘട്ടത്തിൽ രൂപപ്പെടുന്നു. മന്ത്രങ്ങളുടെ ഉത്ഭവം നാലു വിഭാഗങ്ങളായി വരുന്നു. മഹർഷികൾ അത്യന്തം ദുഷ്കരമായ, ഏറ്റവും ഉന്നതമായ വ്രതങ്ങൾ അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. അശാന്തി, ഭയം, വേദന, സന്തോഷം, ദുഃഖം എന്നിങ്ങനെ അഞ്ചു വിധം കാരണം അവർ ഈ വ്രതങ്ങൾ കൈക്കൊള്ളുന്നു. ഇനി മഹർഷികളുടെ മഹർഷിത്വത്തിന്റെ സ്വഭാവം ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു. അതിനാൽ, ആ സാഹചര്യത്തിൽ മഹർഷികളുടെ ഉത്ഭവം ഞാൻ വിവരിക്കും. വെദങ്ങൾ അഖണ്ഡവും അനിശ്ചിതവുമാണ്, അഗ്നാനത്തിന്റെ ഇരുണ്ട പരവശ്യത്തിൽ മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. അവിടെ ആദ്യം ബോധവും ബുദ്ധിയും ഉദിക്കുന്നു; ബോധത്തിലൂടെ പ്രവർത്തനം ആരംഭിക്കുന്നു. സത്ത്വം ബോധത്താൽ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു, അതിന്റെ ഗുണങ്ങൾ അനുസരിച്ച് പ്രവർത്തിക്കുന്നു. വിഷയം-വിഷയി ബന്ധം, അർത്ഥം-അർത്ഥവത്തായ ബന്ധം എന്നിവയിലൂടെ, മഹത് മുതലായ പ്രകടിത tattva-കൾ ക്രമമായി പരിപൂർണ്ണമാകുന്നു. ഭൂതങ്ങൾ തമ്മിൽ പരസ്പരം വിഭജിക്കപ്പെടുന്നു. ഒരു കെട്ടുപിടിച്ച അഗ്നിയിൽ നിന്ന് ചിന്തകൾ പടർന്നു വരുന്നതുപോലെയാണ് അവയുടെ ഉദ്ഭവം. ഇരുണ്ടതിൽ അപ്രത്യക്ഷമായിരുന്ന ഒരു ജ്വാലപോലും, അതീവ വേഗത്തിൽ കാണപ്പെടുന്നു. ആ മഹാത്മാവ്, തന്റെ ശരീരത്തിൽ തന്നെ, ആ സ്ഥലത്ത് നിലനിന്നിരുന്നു. മഹത്, അതിന്റെ സ്വഭാവം കൊണ്ടും, അന്ധകാരത്തിന് അതീതമായും തിരിച്ചറിയപ്പെടുന്നു. വികസിക്കുന്ന ജീവന്റെ ബുദ്ധി നാലു രൂപത്തിൽ ഉദിക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ കാര്യത്തിൽ ഇവ സ്വാഭാവികമായോ അല്ലെങ്കിൽ മറ്റേതെങ്കിലും രീതിയിലോ മനസ്സിലാക്കപ്പെടണം. എല്ലാ ജ്ഞാനവും അതിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു, അതിൽ നിന്നാണ് ഉദ്ഭവം. ബുദ്ധി അതിൽ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നതിനാൽ, അതിന്റെ സ്വഭാവം ജ്ഞാനമാണ്. ഈ വിധത്തിൽ, ക്ഷേത്രജ്ഞൻ (നാൾവഴി അറിയുന്നവൻ), ക്ഷേത്രജ്ഞാനവുമായി സഹിതം, വെളിപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. അതാണ് ഏറ്റവും ഉന്നതമായത് കാണുന്നത്; അതിന്റെ പരമജ്ഞാനമാണ് സ്ഥാപിതം. അതിന്റെ സ്വതന്ത്രമായ നിലനില്പ് കൊണ്ടാണ് അതിനെ 'ദർശകൻ' എന്നുപോലും വിളിക്കുന്നത്. മഹത്, സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നവരാൽ ആകൃതീകരിക്കപ്പെട്ടതിനാൽ, അതാണ് പരമമായത്. അതിനാൽ, ബുദ്ധിയുടെ പരമസത്യം കാണുന്നവരെയാണ് 'മഹർഷികൾ' എന്ന് വിളിക്കുന്നത്. മഹർഷിത്വം പ്രാപിച്ച ശേഷം, അവർ അഹംഭാവവും വ്രതവും നിയന്ത്രിച്ചിരിക്കുന്നു. മഹർഷികളുടെ പുത്രന്മാർ, 'ഋഷിക' എന്ന പേരിൽ, സംയോജനം, ഗർഭധാരണ എന്നിവയിലൂടെ ജനിക്കുന്നു. ആ ഏഴു മഹർഷികളും അവരുടെ സന്തതികളും, പരമസത്യത്തിന്റെ ദർശകർ ആണ്. അവർ ദർശകർ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നത്, ബ്രഹ്മാണ്ഡത്തിലെ ക്രമവും അതിലെ പ്രത്യേകതകളും കാണുന്നതിനാലാണ്. അവ്യക്ത ആത്മാവ്, മഹതാത്മാവ്, അഹംഭാവാത്മാവ് എന്നിവയും ഉണ്ട്. ഇനി, ഈ അഞ്ചു മഹർഷി വംശങ്ങളെ ഞാൻ പറയുന്നു: മനു, ദക്ഷ, വസിഷ്ഠ, പുലസ്ത്യ—ഇവരടങ്ങിയ പത്ത് മഹർഷികൾ. മഹർഷികൾ പരമമായവരായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നതിനാൽ, അവർ 'മഹർഷികൾ' എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. കാവ്യ, ബൃഹസ്പതി, കശ്യപ, വ്യവാന; കാർദമ, വിശ്രവസ്, ശക്തി, വാലഖില്യന്മാർ എന്നിവയും ഉൾപ്പെടുന്നു. ഇനി മഹർഷികളുടെ പുത്രന്മാരെ, ഗർഭത്തിൽ നിന്ന് ജനിച്ചവരെ, ഞാൻ വിശദീകരിക്കുന്നു.