കലി യുഗത്തിൽ മനുഷ്യർ തമ്മിൽ പരസ്പരം കൊലചെയ്യുന്നതിലൂടെ അവർ തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടുന്നു. അധർമ്മത്തിൽ അഗാധമായ ഭക്തി കാരണം കലി യുഗം അന്ധകാരംകൊണ്ടു മൂടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നാണ് പറയപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ, കലി യുഗം വന്നപ്പോൾ മനുഷ്യരുടെ ആയുസ്സും ശക്തിയും സൗന്ദര്യവും എല്ലാം കുറഞ്ഞുപോകുന്നു. യുഗത്തിന്റെ അവസാനം, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഭാഗ്യശാലികൾ ധർമ്മം ആചരിക്കും. ത്രേതായുഗത്തിൽ ധർമ്മം ഒരു വർഷം നിലനിൽക്കും; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ അത് ഒരു മാസം മാത്രം നിലനിൽക്കുന്നു. ഇതാണ് കലി യുഗത്തിന്റെ അവസ്ഥ. അതിന്റെ സംധ്യാവേളയെപ്പറ്റി ഇനി കേൾക്കൂ. യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവംകൊണ്ടു സംധ്യാകാലങ്ങൾ ഇങ്ങനെയാണ്. യുഗത്തിന്റെ അവസാനം സംധ്യാവേള എത്തുമ്പോൾ, ചന്ദ്രവംശത്തിൽ പ്രമതി എന്നൊരു പുരുഷൻ ജനിക്കും എന്ന് പറയുന്നു. അവൻ ഇരുപത് വർഷം മുഴുവൻ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കും. ആയിരക്കണക്കിന് ബ്രാഹ്മണന്മാരോടൊപ്പം ആയുധധാരികളായവരും മറ്റു പലരും ചേർന്ന്, രാജാവ് ശൂദ്രജാതിയിൽ ജനിച്ചവരെ കൊല്ലും. അതുപോലെ തന്നെ, അത്യധികം ധാർമ്മികരായവരെയും അവൻ നശിപ്പിക്കും. വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെയും, മദ്ധ്യഭാഗങ്ങളിലെയും, കിഴക്കൻ ദേശങ്ങളിലെയും ആളുകളെയും അവൻ നശിപ്പിക്കും. അതുപോലെ തന്നെ, തെക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെയും, ദ്രാവിഡരും സിംഹളരും ഉൾപ്പെടെയുള്ളവരെയും അവൻ സംഹരിക്കും. തുഷാരന്മാരെയും, ബർബരന്മാരെയും, ചൈനക്കാരെയും, ശൂലികന്മാരെയും, ദരദന്മാരെയും, ഖശന്മാരെയും അവൻ നശിപ്പിക്കും. തന്റെ ചക്രം പ്രേരിപ്പിച്ച് ശക്തനായ അവൻ, മ്ലേച്ചന്മാരെ സംഹരിക്കുന്നവനും അവരുടേയും അന്തം വരുത്തുന്ന പ്രഭുവുമാണ്. മാധവദേവന്റെ അംശമായിട്ടാണ് അവൻ ഇവിടെ ജനിച്ചത്. അവൻ ചന്ദ്രവംശത്തിൽ പെട്ടവനും, മുൻകാല കലി യുഗത്തിലെ പ്രഭുവുമാണ്. അവൻ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളെയും, പ്രത്യേകിച്ച് എല്ലാ മനുഷ്യരെയും കൊല്ലുന്നു— പരസ്പര കാരണം കൊണ്ടും പെട്ടെന്നുള്ള കോപത്താലുമാണ് ഇത് നടക്കുന്നത്. അവൻ തന്റെ അനുയായികൾക്കൊപ്പം ഗംഗയും യമുനയും തമ്മിലുള്ള പ്രദേശത്ത് പരമാധികാരം നേടിയെടുത്തു. രാജാക്കന്മാരെയും ആയിരക്കണക്കിന് മ്ലേച്ചന്മാരെയും സംഹരിച്ചതിനുശേഷം, രാജ്യങ്ങളിൽ ഇവിടെ അവിടെ കുറച്ച് പേർ മാത്രമേ ശേഷിച്ചിരുന്നുള്ളൂ. അവരവരെ പരസ്പരം അപമാനിക്കുകയും, പരസ്പരം അടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അതിനുശേഷം, ഭയത്താൽ പീഡിതരായ എല്ലാവരും, സ്വന്തം ജീവനെ പോലും വിലകണക്കാക്കാതെ, കാരണം ഇല്ലാതെയും ആഴമായ ദുഃഖത്തിൽ ആകുന്നു. അവർക്ക് നിയന്ത്രണമില്ല, ദുഃഖം ഇല്ല, സ്നേഹം ഇല്ല, ലജ്ജയുമില്ല. മക്കളെയും ഭാര്യമാരെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ദുഃഖം കൊണ്ടു ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ഭ്രമിച്ചവരായി, സ്വന്തം ദേശം ഉപേക്ഷിച്ച് അതിരപ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നു. അവിടെ അവർ വലിയ ദുഃഖം അനുഭവിച്ച്, മാംസം, വേരുകൾ, പഴങ്ങൾ എന്നിവയാണു ഭക്ഷ്യമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്. അങ്ങനെ, അവിടെ ബാക്കിയുള്ള കുറച്ച് പേർ ഈ അവസ്ഥയിൽ തന്നെ അസ്ഥിരതയിലേക്കെത്തുന്നു. നിരാശയിൽനിന്ന് അന്വേഷണമുണ്ടാവുന്നു; അന്വേഷണത്തിൽനിന്ന് സമത്വബുദ്ധി ജനിക്കുന്നു. കലി യുഗത്തിൽ ശേഷിക്കുന്നവർക്ക് സമാധാനം ലഭിച്ചപ്പോൾ, അവന്റെ കൃപയാൽ അവരുടെ മനസ്സ് ഉറക്കമുള്ളവരെയോ മദ്യപാനത്താൽ മയങ്ങിയവരെയോ പോലെ ഭ്രമിച്ചിരിക്കുന്നു. അവസാനം, ശുദ്ധമായ കൃതയുഗം ആരംഭിക്കുമ്പോൾ, സിദ്ധന്മാർ കാണപ്പെടാതെ ഇവിടെ നിലകൊള്ളുകയും സഞ്ചരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇവിടെ ബ്രാഹ്മണർ, ക്ഷത്രിയർ, വൈശ്യർ, ശൂദ്രർ എന്നിവരുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി വിത്തിനായി അവിടെയുണ്ട്. അവരിൽ ഏഴു സപ്തർഷിമാർ മറ്റുള്ളവർക്കു ധർമ്മം ഉപദേശിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, കൃതയുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾ അവരാൽ സ്ഥാപിക്കപ്പെട്ട ആചാരങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ജീവിക്കുന്നു.