കലിയുഗം തികയുമ്പോൾ, ലോകം ഒരു ദുര്ഭാഗ്യത്തിന്റെ കാലത്തിലേക്ക് കടന്നുപോകുന്നു. അഴിമുഖം നഷ്ടപ്പെട്ട കള്ളന്മാർ, ചുരുളിയ മുടിയും കൈയിൽ ദണ്ഡും പിടിച്ച്, വെളുത്ത പല്ലുകളും, ചതുരായും, ചതുര്ദിഷ്ടയിലും പ്രാവീണ്യവും കാണിച്ചും, തലമുടി മുറിച്ചും, കശായ വസ്ത്രം ധരിച്ചും അലയുന്നു. കൃഷി കവർച്ചയും വസ്ത്രം കവർച്ചയും സാധാരണമാകും. ജ്ഞാനവും കര്മ്മവും അവസാനിച്ചപ്പോൾ ലോകം സ്തംഭിച്ചുപോകുന്നു; സ്ഥിരമായ സുഖവും ആരോഗ്യവും ശേഷിയും അപൂർവമാകും. ദുഃഖത്തിൽ മുങ്ങിയവർക്കു അന്നേരം ഏറ്റവും നീണ്ട ആയുസ്സ് നൂറു വർഷം മാത്രമേയുള്ളൂ. യജ്ഞങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുന്നു; അധർമം മാത്രമാണ് ലോകത്തെ ബാധിക്കുന്നത്. ചിലർ വേദങ്ങൾ വിൽക്കുന്നു, മറ്റുള്ളവർ പുണ്യസ്ഥലങ്ങൾ വിൽക്കുന്നു. ഇത്തരത്തിലുള്ളവർ കലിയുഗം വന്നപ്പോൾ ഉയിര്ത്തു വരുന്നു. ശൂദ്രജാതിയിൽ നിന്നുള്ള രാജാക്കന്മാർ അശ്വമേധ യജ്ഞം നടത്തുന്നു. അന്നേരം, ആളുകൾ പരസ്പരം കൊലചെയ്യുന്നതിലൂടെ തങ്ങളുടെ ലക്ഷ്യങ്ങൾ നേടുന്നു. അധർമ്മത്തിൽ അർപ്പിതമായതുകൊണ്ട് കലിയുഗം ഇരുണ്ടതായാണ് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത്. അതിനാൽ, കലിയുഗം വന്നപ്പോൾ ആയുസ്സും ശക്തിയും സൗന്ദര്യവും കുറഞ്ഞുപോകുന്നു. കാലത്തിന്റെ അവസാനം, ദ്വിജന്മാരിൽ ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനേ, ഭാഗ്യവാന്മാർ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുമെന്ന് പറയുന്നു. ത്രേതായുഗത്തിൽ ധർമ്മം ഒരു വർഷം നിലനിൽക്കുന്നു; ദ്വാപരയുഗത്തിൽ ഒരു മാസം മാത്രം. ഇതാണ് കലിയുഗത്തിന്റെ സ്ഥിതി; അതിന്റെ സന്ധികാലത്തെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ കേൾക്കൂ. യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം മൂലം, സന്ധികാലങ്ങൾ അങ്ങനെയാണ്. അതിനാൽ, കാലത്തിന്റെ അവസാന സന്ധികാലം വന്നപ്പോൾ, ചന്ദ്രവംശത്തിൽ പ്രമതി എന്നൊരു രാജാവ് ജനിക്കുന്നു. ഇരുപത് വർഷം മുഴുവൻ ഭൂമിയിൽ അലയുന്നു. ബ്രാഹ്മണന്മാർ ആയുധങ്ങൾ കൈവശം വച്ച്, നൂറ് നൂറായും ആയിരം ആയിരമായും, മറ്റു എല്ലാവരോടൊപ്പം, രാജാവ് ശൂദ്രജാതിയിൽ നിന്നുള്ളവരെ കൊല്ലുന്നു. അതുപോലെ, അതി ധാർമ്മികരായവരെയും, വടക്കൻ പ്രദേശങ്ങളിലെയും, മധ്യഭാരതത്തിലെയും, കിഴക്കൻ ദേശങ്ങളിലെയും ആളുകളെയും, ദക്ഷിണഭാഗത്തെയും, ദ്രാവിഡരെയും, സിംഹളരെയും, തുഷാരന്മാരെയും, ബാർബരന്മാരെയും, ചൈനക്കാരെയും, ശൂലികന്മാരെയും, ദരദന്മാരെയും, ഖശന്മാരെയും, എല്ലാവരെയും നശിപ്പിക്കുന്നു. അവൻ ശക്തിയോടെ ചക്രം ചലിപ്പിച്ച്, മ്ലേച്ചരായവരെ നശിപ്പിക്കുന്ന പ്രഭു ആണ്. മാധവദേവന്റെ ഭാഗം ആയി അവൻ ഭൂമിയിൽ ജനിച്ചു. ചന്ദ്രവംശത്തിൽ നിന്നുള്ള ഈ രാജാവ്, പഴയ കലിയുഗത്തിൽ, എല്ലാ ജീവികളെ, പ്രത്യേകിച്ച് മനുഷ്യരെ, കൊല്ലുന്നു. പരസ്പര കാരണം, അപ്രതീക്ഷിത കോപം മൂലമാണ് ഇതെല്ലാം. അവൻ തന്റെ അനുയായികളോടൊപ്പം ഗംഗയും യമുനയും തമ്മിലുള്ള പ്രദേശങ്ങൾ കീഴടക്കുന്നു. എല്ലാ രാജാക്കന്മാരെയും ആയിരക്കണക്കിനുള്ള മ്ലേച്ചരെയും വധിച്ച ശേഷം, ഏതാണ്ട് എവിടെയെങ്കിലും കുറച്ച് ആളുകൾ മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു. അവർ പരസ്പരം അപമാനിക്കുകയും, പരസ്പരം അടി ഇടുകയും ചെയ്യുന്നു. അവസാനം, എല്ലാവരും പരസ്പര ഭയത്തിൽ ദുരിതം അനുഭവിക്കുന്നു; സ്വന്തം ജീവനെ അവഗണിച്ച്, കാരണം ഇല്ലാതെ തന്നെ ആഴത്തിൽ ദുഃഖിക്കുന്നു. അഴിമുഖം ഇല്ലാതെ, വിലാപം ഇല്ലാതെ, സ്നേഹം ഇല്ലാതെ, ലജ്ജയില്ലാതെ, മക്കളെയും ഭാര്യയെയും ഉപേക്ഷിച്ച്, ദുഃഖം മൂലം അവരുടേത് ബുദ്ധി കുഴങ്ങുന്നു. സ്വന്തം ദേശം ഉപേക്ഷിച്ച്, അതിരുകളിലേക്കും അതിരുനാടുകളിലേക്കും അവർ ഒഴിയുന്നു.