ഒരു ആയിരം വർഷങ്ങൾ പൂർത്തിയാകുമ്പോൾ, അതാണ് മനുഷ്യരുടെ പരമാവധി ആയുസ്സ് എന്ന് പറയപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ കാലം കടന്നു പോകുമ്പോൾ, പുരുഷന്മാരും ക്ഷത്രിയന്മാരും പൊതുവായ ജനതയും ഒരൊന്നായി തളരുന്നു. കലിയുഗത്തിൽ, മനുഷ്യർ ഉറങ്ങാനും ഇരിക്കാനും ഭക്ഷണം കഴിക്കാനുമാണ് ജീവിക്കുന്നത്. അപ്പോൾ, ധർമ്മം ഇല്ലാത്തവരും, ഗുണം ഇല്ലാത്തവരും ജനിക്കുന്നു. അപ്പോഴാണ്, ശൂദ്രന്മാർ ബ്രാഹ്മണരുടെ ആചാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും, ബ്രാഹ്മണർ ശൂദ്രരുടെ ആചാരങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. കാലത്തിന്റെ അവസാനം, ഈ സേവകർ ദയനീയമായി പരിപാലിക്കപ്പെടുന്നു. അപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, കപടതയിൽ നിപുണരായവരും ജനിക്കുന്നു. അരുവിയുള്ള മൃഗങ്ങൾ ശക്തിയോടെ ഉയരുന്നു; പശുക്കളുടെ സംഖ്യ കുറഞ്ഞു പോകുന്നു. അപ്പോൾ, വലിയ അന്ധകാരത്തിൽ, ദാനത്തിൽ ആധാരമാക്കിയ ധർമ്മം കണ്ടുപിടിക്കുക ദുഷ്കരമായി മാറുന്നു. ഭൂമി കുറച്ച് ഫലങ്ങൾ മാത്രം നൽകുന്നു, ചില സ്ഥലങ്ങളിൽ മാത്രം സമൃദ്ധിയോടെ ഫലിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ അവസാനം, മനുഷ്യർ സ്വയം സംരക്ഷിക്കാനേ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. അപ്പോൾ, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ശൂദ്രരെയും ആദരപൂർവ്വം വിളിക്കുന്നു. കാലത്തിന്റെ അവസാനം, സ്ത്രീകൾ ചുരുളിയുള്ള മുടിയും കയറുകളും കൈവശം വയ്ക്കുന്നു. കലിയുഗത്തിൽ, അനേകം പേർ സന്യാസ ജീവിതം സ്വീകരിക്കുന്നു. ഈ തകർന്ന കാലഘട്ടത്തിൽ, എല്ലാവരും വ്യാപാരികളായി മാറുന്നു. ലോകം കപടതയിൽ നിപുണരായ വ്യാജ സന്യാസികളാൽ നിറയുന്നു; അവർ വേട്ടക്കാരുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. മനുഷ്യർ പരസ്പരം ഭിക്ഷ ചോദിക്കുന്നു; ഓരോരുത്തരും കൈ നീട്ടി ഭിക്ഷ തേടുന്നു. കാലം തളരുമ്പോൾ, പ്രതിഫലത്തിന് പ്രതിഫലം നൽകാൻ ആരുമില്ല. അപ്പോൾ, ഭൂമി ശൂന്യമായി മാറുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ രത്നങ്ങൾ മോഷ്ടിക്കുന്നവരും, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യയെ മോഹിക്കുന്നവരും ഉണ്ടാകും. കപടന്മാർ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെടുന്നു; ചുരുളിയുള്ള മുടിയും കയറുകളും കൈവശം വയ്ക്കുന്നു. വെള്ള നിറമുള്ള പല്ലുകളും, ചതുരതയിൽ നിപുണതയും, തലമുടി മുറിച്ചും ഓക്കർ വസ്ത്രം ധരിച്ചും കാണപ്പെടുന്നു. വളവും വസ്ത്രവും മോഷ്ടിക്കുന്നവരും ഉണ്ടാകും. ജ്ഞാനവും ക്രിയയും അവസാനിച്ചപ്പോൾ, ലോകം സ്തബ്ധമായി മാറുന്നു. സ്ഥിരമായ ക്ഷേമവും ആരോഗ്യവും കഴിവും അപൂർവമായി മാറുന്നു. വേദനയിൽ മുങ്ങിയവർക്കു, ആ കാലഘട്ടത്തിൽ പരമാവധി ആയുസ്സ് നൂറ് വർഷമാണ്. അപ്പോൾ, യജ്ഞങ്ങൾ പരാജയപ്പെടുന്നു; അധർമ്മം മാത്രമേ ഉണ്ട്. ചിലർ വേദങ്ങൾ വിൽക്കുന്നു; മറ്റുള്ളവർ തീർത്ഥങ്ങൾ വിൽക്കുന്നു. കലിയുഗം വരുമ്പോൾ, ഇത്തരം ആളുകൾ ജനിക്കുന്നു. ശൂദ്രജാതിയിൽ നിന്നുള്ള രാജാക്കന്മാർ അശ്വമേധ യജ്ഞം നടത്തുന്നു. അപ്പോൾ, മനുഷ്യർ പരസ്പരം കൊല്ലുന്നതിലൂടെ ലക്ഷ്യം നേടുന്നു. അധർമ്മം പ്രീതിയാൽ, കലിയുഗം അന്ധകാരത്തിൽ മൂടപ്പെട്ട കാലഘട്ടമായി അറിയപ്പെടുന്നു. അതുകൊണ്ട്, കലിയുഗം വരുമ്പോൾ, ആയുസ്സും ശക്തിയും സൗന്ദര്യവും കുറയുന്നു. കാലത്തിന്റെ അവസാനം, മഹർഷികളിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ഭാഗ്യശാലികൾ ധർമ്മം അനുഷ്ഠിക്കുന്നു. ത്രേതായുഗത്തിൽ, ധർമ്മം ഒരു വർഷം നിലനിൽക്കുന്നു; ദ്വാപരത്തിൽ, ഒരു മാസം മാത്രം. ഇതാണ് കലിയുഗത്തിന്റെ അവസ്ഥ; അതിന്റെ സംധിക്കാലത്തെ കുറിച്ച് ഇനി കേൾക്കൂ. യുഗങ്ങളുടെ സ്വഭാവം മൂലം, സംധിക്കാലങ്ങൾ അങ്ങനെ തന്നെ രൂപപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, യുഗത്തിന്റെ സംധിക്കാലം വരുമ്പോൾ, ചന്ദ്രവംശത്തിൽ പ്രമതി എന്നൊരു പേർ ജനിക്കുന്നു. അവൻ ഇരുപത് വർഷം മുഴുവൻ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കും.