ധർമ്മത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ പരാജയപ്പെട്ടതിനെ കണ്ടതോടെ, സന്യാസികൾ അതിരുപെട്ടു. അവരുടെ സഭ പിരിഞ്ഞപ്പോൾ, ദേവതകൾ യജ്ഞം പൂര്ത്തിയാക്കി. അന്നുതന്നെ, ആ യജ്ഞം കാലങ്ങളോടൊപ്പം വളർന്നുപോയി. ത്രേതായുഗം ക്ഷയിച്ചപ്പോൾ, ദ്വാപരയുഗത്തിലേക്ക് കടന്നു. ആ യുഗം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ, ആചാരങ്ങൾ അപ്രത്യക്ഷമായി. ജാതികൾ തമ്മിൽ കലർത്തലും, കര്ത്തവ്യങ്ങൾ മറിച്ചും സംഭവിച്ചു. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, ഈ പ്രവർത്തനങ്ങൾ കാമവും അജ്ഞാനവും ചേർന്ന് അറിയപ്പെടുന്നു. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, ഈ യജ്ഞം ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നു, കലിയുഗത്തിൽ അതിന്റെ അവസാനമുണ്ടാകും. അന്ന്, വേദവും ആചാരവും ഇരട്ട രൂപങ്ങൾ എടുക്കുന്നു. ലഭ്യമായതിന്റെ അനിശ്ചിതത്വം കാരണം, ധർമ്മത്തിന്റെ സാരം അറിഞ്ഞില്ല. വ്യത്യസ്തമായ അഭിപ്രായങ്ങൾക്കും അവയിൽ നിന്നുള്ള ആശയക്കുഴപ്പത്തിനും കാരണമായി, ധർമ്മത്തിന്റെ മൂല്യം മറയുന്നു. വിവിധ കാരണങ്ങളുടെയും ഫലങ്ങളുടെയും അനിശ്ചിതത്വം മൂലം, വിഭജിച്ച അഭിപ്രായങ്ങളുള്ളവർ ധാരാളം ശാസ്ത്രങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. ജീവിതകാലത്തിന്റെ ക്ഷയം മൂലം, ദ്വാപരയുഗങ്ങളിൽ വേദങ്ങൾ ചിതറുന്നു. മന്ത്രങ്ങളും ബ്രാഹ്മണങ്ങളും, സ്വരങ്ങളും അക്ഷരങ്ങളും മാറിയതിലൂടെ, ചിലത് പൊതുവായതും, ചിലത് വ്യത്യസ്തമായതും, അഭിപ്രായങ്ങൾ വിഭജിച്ചിടത്ത് കാണാം. ചിലർ പുതിയ വഴികൾ സ്ഥാപിച്ചു, മറ്റുള്ളവർ അവർക്കു എതിരെ നിലകൊണ്ടു. ആധ്വര്യവ പാരമ്പര്യം ഒരുപക്ഷം ഏകമായിരുന്നു, പിന്നീട് രണ്ടായി വിഭജിച്ചു. ആധ്വര്യവയുടെ വിവിധ രീതികൾ മൂലം വലിയ ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടായി. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായമുള്ളവർ എപ്പോഴും ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആ യജ്ഞം നടത്തുന്നു. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ അത് തുടരും, പക്ഷേ കലിയുഗത്തിൽ അതിന്റെ അവസാനമുണ്ടാകും. മുഴുവൻ ദ്വാപരയുഗത്തിൽ വരൾച്ചയും മരണവും രോഗബാധകളും ഉണ്ടാകും. അവരിൽ നിന്നുള്ള നിരാശയിൽ, ദുഃഖത്തിൽ നിന്ന് മോചനം അന്വേഷിക്കാൻ തുടങ്ങും. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, പിഴവുകൾ കണ്ടതുകൊണ്ട് അജ്ഞാനം ഉണരും. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, ശാസ്ത്രങ്ങൾക്ക് തടസ്സങ്ങളുണ്ടാകും. ധനശാസ്ത്രത്തിലും തർക്കശാസ്ത്രത്തിലും വ്യത്യസ്ത അഭിപ്രായങ്ങൾ കാണാം. സ്മൃതി ശാസ്ത്രങ്ങൾക്കും പാരമ്പര്യങ്ങൾക്കും വിഭജനം ഉണ്ടാകും. മനസ്സും പ്രവർത്തിയും വാക്കുകളും ഉപയോഗിച്ച്, ബുദ്ധിമുട്ടോടെ ജീവിതം നിലനിർത്തുന്നു. ലാഭം സാധാരണയായി കാണപ്പെടുന്നു, വ്യാപാരം പ്രധാന തൊഴിലായിരിക്കും, വസ്തുവിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം ഉറപ്പില്ല. ജാതികളും ആശ്രമങ്ങളും നശിക്കുന്നു, കാമവും കോപവും ഉയരുന്നു. ദ്വാപരയുഗത്തിലും അതിന് ശേഷം, വ്യാസൻ വേദത്തെ നാലായി വിഭജിക്കുന്നു. ദ്വാപരയുഗത്തിൽ, ധർമ്മം നിലനിൽക്കുന്നു, പക്ഷേ അതിന്റെ ഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാതാകും. ഇപ്പോൾ, ദ്വാപരയുടെ അവസാനം, തിഷ്യയുഗത്തിൽ ശേഷിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് കേൾക്കൂ. അഹിംസ, അസൂയ, അസത്യം, കപടം, സന്യാസികളെ കൊല്ലൽ എന്നിവ വ്യാപകമായി കാണപ്പെടുന്നു. ഇതാണ് ധർമ്മത്തിന്റെ പൂർണ്ണമായ ക്ഷയം; ധർമ്മം തീരെ കുറഞ്ഞു. കലിയുഗത്തിൽ, സ്ഥിരമായ മരണരോഗവും, അക്ഷയമായ വിശപ്പും ഭയവും ഉണ്ടാകും. തിഷ്യയുഗത്തിൽ, ലോകങ്ങളിൽ സ്മൃതിക്ക് അധികാരമില്ല. കലിയുഗത്തിൽ, ചില മുതിർന്നവർ ബാല്യത്തിൽ തന്നെ മരിക്കും. ബ്രാഹ്മണരുടെ പ്രവർത്തികളിലെ പിഴവുകൾ കാരണം, ജനങ്ങളിൽ ഭയം ഉണരും. തിഷ്യയുഗത്തിൽ, എല്ലാ ജീവികളിലും ആസക്തിയും ലാഭവും ഉയരും.