സൂര്യനിൽ, ഓരോ മാസത്തിലേക്കും രണ്ട് രണ്ട് ആയി ഇവർ വസിക്കുന്നു. അതുപോലെ തന്നെ ഗ്രാമണ്യർ, യക്ഷർ, യാതുധാനന്മാരുടെ തലവന്മാർ എന്നിവരും ഇവിടെ വസിക്കുന്നു. ഇവർ ജീവികളുടെ അശുഭകരമായ പ്രവൃത്തികളെ നീക്കം ചെയ്യുന്നു എന്ന് പ്രസ്താവിക്കപ്പെടുന്നു. നല്ല പ്രവൃത്തികൾ ചെയ്യുന്നവർക്കുള്ള ദുർഭാഗ്യവും ഇവർ ഇവിടെയും അങ്ങെയും നീക്കം ചെയ്യുന്നു. ഇവർ ജീവികൾക്കായി മഴ, ചൂട്, സന്തോഷം എന്നിവ ഉണ്ടാക്കുന്നു. മന്വന്തരങ്ങളിൽ, തങ്ങളുടെ സ്ഥാനത്തിൽ അഭിമാനിക്കുന്നവർക്ക് ഇതാണ് സ്ഥാനം. പതിനാലു മന്വന്തരങ്ങളിലും ഈ ഗ്രൂപ്പുകൾ എല്ലാം ഇവിടെ നിലനിൽക്കുന്നു. ഈ സൂര്യൻ, കാലാവസ്ഥയനുസരിച്ച്, തിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന കിരണങ്ങളോടെ, ദേവന്മാരെയും പിതൃകളെയും മനുഷ്യരെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ, പൂർണ്ണദിവസത്തിൽ, ക്രമത്തിൽ ദേവന്മാർ അതിനെ പാനിക്കുന്നു; കൃഷ്ണപക്ഷത്തിൽ, പിതൃകൾ ആ അമൃതം പാനിക്കുന്നു, ദേവന്മാരും, സൗമ്യന്മാരും, കാവ്യന്മാരും അങ്ങനെ തന്നെ. മഴയും ഔഷധികളും മൂലം മനുഷ്യർ വളരുന്നു; അവർ ഭക്ഷണവും പാനവുംകൊണ്ട് വിശപ്പിനെ അതിജയിക്കുന്നു. സൂര്യൻ തുടർച്ചയായി മനുഷ്യർക്കു ഭക്ഷണം നൽകുന്നു, ചൂടും പശുക്കളുമാണ് അവരെ പോഷിപ്പിക്കുന്നത്. മോചന സമയത്ത്, സവിറ്റാ വീണ്ടും എല്ലാ ചലിക്കുന്നതെയും അചലങ്ങളെയും പോഷിപ്പിക്കുന്നു. പിന്നെ, ഹരി, അതിവേഗ കുതിരകളാൽ ചേരപ്പെട്ട്, അവരെ മോചിപ്പിക്കുന്നു. അവ കുതിരകൾ ശുഭവും, അക്ഷതവും, യാഗപരമായ ചലനവും പൂർത്തിയാക്കുന്നു. ഏഴു കുതിരകളോടെ, സൂര്യൻ ഏഴ് ദ്വീപുകളും സമുദ്രങ്ങളും സഞ്ചരിക്കുന്നു. മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ ചലിക്കുന്ന, ഇഷ്ടാനുസൃത രൂപമുള്ളവരെ, ഇടതുവശത്ത് ഒരുമിച്ചും കെട്ടിയകുതിരകളെ, ആ കുതിരകൾ ഒരു വർഷത്തിൽ എൺപത്തിമൂന്ന് നൂറ് ഭ്രമണങ്ങൾ നടത്തുന്നു. കല്പയുടെ ആരംഭത്തിൽ, അങ്ങനെ കെട്ടിയകുതിരകൾ, മഹാപ്രളയം വരുംവരെ സൂര്യനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. മഹർഷിമാർ മികച്ച, ചിട്ടയുള്ള വചനങ്ങളാൽ സ്തുതിക്കുന്ന സൂര്യൻ, ചിറകുള്ള കുതിരകളും ദിവ്യ കുതിരകളും കൊണ്ടാണ് സഞ്ചരിക്കുന്നത്. അവനു പത്ത് കുതിരകൾ കെട്ടിയിരിക്കുന്നു: അഞ്ച് ഇടതുവശത്ത്, അഞ്ച് വലതുവശത്ത്, അങ്ങനെ അവൻ സഞ്ചരിക്കുന്നു. സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ, അതുപോലെ തന്നെ, വർദ്ധിക്കുകയും കുറഞ്ഞു പോകുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്റെ രഥം, കുതിരകളും സാരഥിയും, ജലത്തിൽ നിന്ന് ഉത്ഭവിച്ചിരിക്കുന്നു. പത്ത് ദിവ്യ, മനസ്സിന്റെ വേഗത്തിൽ, ക്ഷീണമില്ലാത്ത കുതിരകളാണ് അവനോടൊപ്പം. ആ രഥത്തിൽ ശ്വേത, ചക്ഷുഷ്രവ, യജു, ചണ്ട, മനസ്, വൃഷ, വാജി, നര, ഹയ എന്നിങ്ങനെയുള്ളവരാണ്. ഇവയാണ് ചന്ദ്രന്റെ പത്ത് കുതിരകൾ, ഓരോന്നും ഈ പേരുകളാലാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. ദേവന്മാരാൽ, പിതൃകളാൽ ചുറ്റപ്പെട്ട്, സോമൻ (ചന്ദ്രൻ) സഞ്ചരിക്കുന്നു. പകുതി മാസത്തിന്റെ അവസാനം, ദിവസങ്ങളിലായി അവൻ നിറയുന്നു. ചന്ദ്രൻ കുറഞ്ഞു വരുമ്പോൾ, പതിനഞ്ചു ദിവസങ്ങൾ, സూర്യൻ ഒരു കിരണത്താൽ അവനെ കുറയ്ക്കുന്നു. സുഷുമ്നാ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട് പോഷിക്കപ്പെടുമ്പോൾ, അവന്റെ പ്രകാശഭാഗങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുന്നു. സൂര്യന്റെ ശക്തിയാൽ, ചന്ദ്രൻ ഇങ്ങനെ പോഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അങ്ങനെ, പോഷിക്കപ്പെട്ട സോമൻ, ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ദിവസേന വർദ്ധിക്കുന്നു. ജലത്തിന്റെ സാരമായ, ചന്ദ്രന്റെ സ്വഭാവം, മുഴുവൻ രസമാണ്. പകുതി മാസത്തിനുള്ളിൽ, ഈ അമൃതം സൂര്യന്റെ പ്രകാശം കൊണ്ടു ചേരുന്നു. ഒരു രാത്രി, ദേവന്മാരും, പിതൃകളും, ഋഷികളും ചേർന്ന് അതിനെ പാനിക്കുന്നു. ക്രമമായി, ദേവന്മാരും പിതൃകളും ആ അമൃതം പാനിക്കുമ്പോൾ, അവയുടെ അംശങ്ങൾ കുറയുന്നു. മൂന്നു മൂന്നു ആയിരം ദേവന്മാർ സോമം പാനിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട്, ശുക്ലപക്ഷത്തിലെ ദശകൾ കുറയുന്നു, കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ ദശകൾ വീണ്ടും നിറയുന്നു.