ഏഴ്പത്തിയെട്ടായിരം മഹർഷികൾ ഉണ്ട്, അവർ തങ്ങളുടെ ബീജം ഉരുവിലേക്കു നിലനിർത്തുന്നു. ലോകത്തോടുള്ള യോജനവും സാംസാരിക ബന്ധവും ഒഴിവാക്കി, അവർ ശാരീരിക ഇച്ഛകളില്ലാതെ, ശബ്ദം തുടങ്ങിയ ഇന്ദ്രിയങ്ങളിൽ ദോഷങ്ങൾ കാണുകയും, ആകാംക്ഷയില്ലാതെ യോജിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ രീതി പാലിക്കുന്നവർ, പ്രപഞ്ചം ലയിക്കുമ്പോൾ അജരാമരത്വം പ്രാപിക്കുന്നു. മറ്റു ചിലർ, ഗർഭഹത്യയോ അശ്വമേധ യാഗമോ ചെയ്തവരായിരിക്കും, അവരിൽ പുണ്യവും പാപവും അനുസരിച്ചു വ്യത്യാസമുണ്ട്. ഈ മഹർഷികൾക്കു മീതെ, ധ്രുവൻ എന്ന മഹാപുരുഷൻ അവിടെയുണ്ട് എന്ന് ഓർമ്മപ്പെടുത്തപ്പെടുന്നു. അവിടെ, ലോകങ്ങളെ നിലനിർത്തുന്ന ധർമനും, ധ്രുവനും പോലുള്ളവർ നിലനിൽക്കുന്നു. ഇനി, അവരുടെ ഭാവി സംഭവങ്ങൾ ക്രമത്തിൽ ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കും. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, ഗ്രഹങ്ങൾ എന്നിവയുടെ ചലനങ്ങൾ, ക്രമത്തിൽ അല്ലെങ്കിൽ ആശയക്കുഴപ്പമില്ലാതെ, എല്ലാം വിശദീകരിക്കും. ഞങ്ങൾ ഇതറിയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു; ദയവായി പറയൂ, മഹാത്മാ. കാണുന്നവർക്കും മനസ്സിലാക്കാൻ പ്രയാസമുള്ള ഈ അദ്ഭുതം: ഉത്താനപാദന്റെ പുത്രനായ ധ്രുവൻ ആകാശത്തിൽ സ്ഥിരമായി നിലനിൽക്കുന്നു. നക്ഷത്രങ്ങൾ, ധ്രുവന്റെ ചലനത്തെ ചക്രം പോലെ അനുഗമിക്കുന്നു. സൂര്യൻ, ചന്ദ്രൻ, നക്ഷത്രങ്ങൾ, ഗ്രഹങ്ങൾ, അവയുടെ കൂട്ടങ്ങൾ എല്ലാം ഒരുമിച്ച് ചലിക്കുന്നു. അവയുടെ യോജനങ്ങൾ, വേർപാടുകൾ, ചലനങ്ങൾ, സമയക്രമങ്ങൾ—ഇവയുടെ സമവായം, വിഷമവായം, ചലനങ്ങൾ—എല്ലാം ധ്രുവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. സകല ജീവികൾക്കു ലഭിക്കുന്ന ശുഭ-അശുഭ ഫലങ്ങൾ ധ്രുവനിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്. അവൻ അതി ദീപ്തിയും പ്രകാശവും ഉള്ളവൻ—സൂര്യനും, കാലാഗ്നിയും ആകുന്നു. സൂര്യൻ, തന്റെ കിരണങ്ങളുടെ വലയംകൊണ്ട്, വാതുവുമായും ചേർന്ന്, എല്ലാം ആക്രമിക്കുന്നു. സൂര്യൻ ആഗോളത്തിൽ ജലത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു; അതു ചന്ദ്രനിലേക്ക് കൈമാറുന്നു. ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് ജലങ്ങൾ സസ്യങ്ങളിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ജലം വീണ്ടും വീണ്ടും ഉയർന്നു വീഴുന്നു. ഇത് ലോകങ്ങൾ നിലനിൽക്കാൻ സൃഷ്ടിച്ച മായയാണ്. ലോകങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവും, സർവാധിപനുമായ, ആയിരം കണ്ണുള്ള ദൈവം, പ്രജാപതിയാണു്. ലോകങ്ങളിൽ ഉള്ള എല്ലാ ജലവും, ചന്ദ്രനും ആകാശവും നൽകുന്നതാണ്. ചൂട് സൂര്യനിൽ നിന്ന് ഒഴുകുന്നു; തണുപ്പ് ചന്ദ്രനിൽ നിന്ന് വരുന്നു. ഗംഗാനദി, ശുദ്ധവും വ്യക്തവുമായതു്, ചന്ദ്രനാൽ നിലനിൽക്കുന്നു. സകല ജീവികളുടെ ശരീരത്തിൽ ഉള്ള ജലവും, വാപ്പായി മാറി, ആഗ്രഹമില്ലാതെ, ഇവിടെ നിന്ന് മുഴുവൻ പുറത്ത് പോകുന്നു. സൂര്യൻ, തന്റെ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട്, എല്ലാ ജീവികളിൽ നിന്നുമുള്ള ജലത്തെ ആഗിരണം ചെയ്യുന്നു. ആ ജലം, അമൃതം പോലെ, സസ്യങ്ങൾക്ക് ജീവൻ നൽകുന്നു. സൂര്യൻ, അതിനെ തന്റെയുടെ പ്രകാശമുള്ള, മങ്ങിയ കിരണങ്ങൾകൊണ്ട്, മേഘങ്ങൾക്ക് നൽകുന്നു. എല്ലാ ജീവികളുടെ ക്ഷേമത്തിനായി, ആ ജലങ്ങൾ, വാതുവുമായി ചേർന്നു, എല്ലായിടത്തും വ്യാപിപ്പിക്കുന്നു. മേഘങ്ങളിൽ നിന്നുള്ള ഇടിമുഴക്കം, വാതുവിൽ നിന്നുള്ള ശബ്ദം, അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള മിന്നൽ—ജലങ്ങൾ അവയിൽ നിന്ന് അകറ്റപ്പെടുന്നില്ല; അതുകൊണ്ട്, ജലത്തിന്റെ ആധാരമായതാണെന്ന് ജ്ഞാനികൾ അറിയുന്നു. അഗ്നിയിൽ നിന്നുള്ള മേഘങ്ങൾ, ബ്രഹ്മയിൽ നിന്നുള്ളവ, ചിറകുകളിൽ നിന്നുള്ളവ—ഇവയൊക്കെ വ്യത്യസ്തതയുള്ളവയാണ്. അഗ്നിമേഘങ്ങൾ ശാന്തിയിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്; അവയിൽ പുക ഉയരുന്നു. കാളകൾ, പന്നികൾ, ഉരുളുന്ന ആനകളുടെ രൂപത്തിൽ ഉള്ള മേഘങ്ങൾ—ഇവ ജിമൂതങ്ങൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അവയിൽ നിന്നാണ് ജീവികളുടെ ജീവൻ ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.