മുനിവരെ, പാതാളത്തിൽ രാജസസുകളുടെ രാജാവിന്റെ നഗരം, കൂടാതെ കുംബിലയും ഖരയും ഉള്ള നഗരങ്ങൾ കാണാം. അവിടെയുണ്ട് ഹേമക എന്ന സർപ്പന്റെ നഗരം, പാണ്ഡുരകയുടെ നഗരംതന്നെ. നെഡക എന്ന സർപ്പരാജാവിന്റെ മഹാലയം, വിശാലാക്ഷയുടെ നഗരം ഇവിടെയുണ്ട്. മൂന്നാമത്തെ നിലയിൽ, സംശയമില്ല, ഈ നീലഭൂമി തന്നെയാണ്. അവിടെ ഗജകർണ്ണയുടെ നഗരം, കൂടെ കുഞ്ചര എന്ന പട്ടണം. മുഞ്ച എന്ന ലോകങ്ങളുടെ അധിപന്റെ വാസസ്ഥലം, വൃകവക്ത്രയുടെ നഗരം ഇവിടെയുണ്ട്. നാലാമത്തെ താഴ്ന്ന നിലയിൽ, വൈനതേയയുടെ നഗരം കാണാം. വീരോജന, ദാനവങ്ങളിൽ സിംഹംപോലുള്ള ജ്ഞാനി, അവന്റെ നഗരം. വിദ്യുജ്ജിഹ്വ, രാക്ഷസരുടെ ജ്ഞാനി, അവന്റെ നഗരം. കിർമീര എന്ന സർപ്പന്റെ നഗരം, സ്വസ്തികയും ജയയും ഉള്ള നഗരങ്ങൾ. അഞ്ചാമത്തെ നില, എപ്പോഴും "കങ്കാണി" എന്നറിയപ്പെടുന്ന സ്ഥലം. അവിടെ സൂപർവൻ, പുലോമൻ, മഹിഷയുടെ നഗരം. അവിടെയുണ്ട് സുരമയുടെ പുത്രൻ, ശതശീർഷ, സന്തോഷം നിറഞ്ഞവൻ. ഇങ്ങനെ, നാഗ, ദാനവ, രാക്ഷസരുടെ ആയിരക്കണക്കിന് നഗരങ്ങൾ ഈ ഭൂമിയിൽ നിലനിൽക്കുന്നു. ഏഴാമത്തെ പ്രദേശം, പാതാളം എന്ന് അറിയപ്പെടുന്ന, ഏറ്റവും പടിഞ്ഞാറുള്ള ഭാഗം. അവിടെയുണ്ട് അസുരരും വിഷമുള്ള സർപ്പങ്ങളും, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കളായ സന്തുഷ്ടരായവർ. അവിടെയുണ്ട് ദിതി പുത്രന്മാരുടെ വലിയ നഗരങ്ങൾ, ദൈത്യ-ദാനവരുടെ വലിയ നഗരങ്ങൾ നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. പാതാളത്തിന്റെ അവസാനം, മഹാബ്രാഹ്മണന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ, അനേകം യോജനങ്ങൾ വ്യാപിച്ചുകിടക്കുന്ന ഒരു പ്രഭാവാനായവൻ. അവന്റെ ശരീരം കഴുകിയ ശംഖുപോലും, നീലവസ്ത്രം ധരിച്ചും, വലിയ ശക്തിയുള്ളവൻ. സ്വർണമുണ്ടായ കൊമ്പുകൾ, ശുദ്ധമായ, ദീപ്തമായ മുഖം, അതിമനോഹരമായ കാന്തിയോടെ. ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിശിഖകൾപോലുള്ള നാവുകളുടെ മാലയോടെ, ഉജ്ജ്വലമായവൻ. അവൻ ആയിരം കണ്ണുകളോടെ, അതിൽ ഇരട്ടിയോളം കൂടുതൽ കണ്ണുകളും. ജാസ്മിൻപൂവിന്റെയും ചന്ദ്രന്റെയും പ്രകാശംപോലുള്ള കണ്ണുകളുടെ മാല, അവനെ അലങ്കരിക്കുന്നു. ഉയർന്ന, വിശാലമായ ശരീരം, കിടന്നും ഇരുന്നും കാണപ്പെടുന്നു. വലിയ സർപ്പങ്ങൾ, ശക്തമായ ചുരുളുകൾ, മഹാ ജ്ഞാനം, മഹാത്മാക്കളും അവിടെയുണ്ട്. നാഗരാജാവായ ശേഷനാണ്, അനന്തൻ, മഹാപ്രഭയോടെ. ഇങ്ങനെ, ഈ ഏഴ് താഴ്ന്ന പ്രദേശങ്ങൾ, രസാതലമെന്നു വിളിക്കുന്നവ, വിവരണം ചെയ്തു. അതിന് അപ്പുറമാണ് കാണാനായതും, സിദ്ധന്മാർക്കുപോലും ലഭിക്കാത്ത അതി ദുര്വ്യക്തമായ പ്രദേശം. ഭൂമി, ജലം, അഗ്നി, വായു, ആകാശം – ഇവയാൽ രൂപപ്പെട്ടത്, ദ്വിജന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായോ. ഇപ്പോൾ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും എങ്ങനെ സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്നതിനെ ഞാൻ വിശദീകരിക്കാം. അവയുടെ പ്രകാശവും ദീപ്തിയും കൊണ്ടു, അവ രണ്ടും അവരുടെ വൃത്തങ്ങളോടൊപ്പം ഉയർത്തപ്പെടുന്നു. ഭൂമിയുടെ പകുതി, മറ്റൊരു ഭാഗത്ത്, പുറത്തുള്ളതെന്നു കണക്കാക്കുന്നു. ആകാശം, ഭൂമിയുടെ പരിധിയുമായി സമമായതാണെന്ന് കരുതുന്നു. സൂര്യൻ പ്രകാശത്തിന്റെ ഉറവിടവും, ഭൂമിയിൽ നിന്ന് ഉദയിക്കുന്നവനായി ഓർമ്മിക്കപ്പെടുന്നു. "മഹി" എന്ന പദം ഈ പ്രദേശത്ത് ഭൂമിയുടെ തത്ത്വം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. സൂര്യന്റെ വൃത്തത്തിലെ യോജനങ്ങളുടെ എണ്ണം അറിയുക. അതിന്റെ വ്യാസം അതിന്റെ വീതിയുടെ മൂന്നിരട്ടിയാണ്, വൃത്തത്തിന്റെ പരിധിയും അതനുസരിച്ച് അളക്കുന്നു. അടുത്തതായി, ഭൂമിയുടെ അളവും യോജനകളും ഞാൻ പറയും. ഇതോടെ, ഈ പുരാണത്തിൽ അതിന്റെ വ്യാപ്തി വിശദീകരിച്ചിരിക്കുന്നു.