ಕರವದ್ಗಾಯಸೇ ಯಸ್ಮಾತ್ಖರಸ್ತಸ್ಮಾದ್ಭವಿಷ್ಯಸಿ
ನೀನು ಕೈಗಳಿಂದ ಹಾಡಿದ್ದರಿಂದ, ನೀನು ಕತ್ತೆಯಾಗುವೆ.
ಯಥಾ ವೈಚ್ಛಂಸ್ತಥಾ ಸರ್ವೇ ಕ್ರುದ್ಧಾಸ್ತೇ ಮುನಯಃ ಸಮಮ್
ನೀನು ಬಯಸಿದಂತೆ, ಆ ಮುನ್ನವರು ಎಲ್ಲರೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಕೋಪಗೊಂಡರು.
ತಪಾಂಸಿ ತೇಷಾಂ ಸರ್ವೇಷಾಂ ಪ್ರತ್ಯಾಹನ್ಯನ್ತ ಶಙ್ಕರೇ
ಅವರ ತಪಸ್ಸುಗಳನ್ನೆಲ್ಲಾ ಅಡ್ಡಗೊಳಿಸಲಾಯಿತು, ಶಂಕರಾ.
ನ ದ್ಯೋತನ್ತೇ ಪ್ರಕಾಶೇನ ತದ್ವತ್ತೇಜಾಂಸಿ ಶಙ್ಕರೇ
ಅವರ ಪ್ರಕಾಶವೂ ಹಳೆಯಂತೆ ಬೆಳಗಲಿಲ್ಲ, ಶಂಕರಾ.
ಸಮೃದ್ಧಃ ಶ್ರೇಯಸಾಂ ಯೌನಿರ್ಯಜ್ಞೋ ವೈ ನಾಶಮಾಪ್ತವಾನ್
ಶ್ರೇಯಸ್ಸಿಗೆ ಮೂಲವಾದ ಯಜ್ಞವೂ ನಾಶವಾಯಿತು.
ಪ್ರಾದುರ್ಭಾವಾನ್ದಶ ಪ್ರಾಪ್ತೋ ದುಃಖಿತಶ್ಚ ಸದಾ ಕೃತಃ
ಅವನು ಹತ್ತು ರೂಪಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ಯಾವಾಗಲೂ ದುಃಖಪಡುವವನಾಗಿದ್ದನು.
ಋಷಿಣಾ ಗೌತಮೇನೋರ್ವ್ಯಾಂ ಕ್ರುದ್ಧೇನ ವಿನಿಪಾತಿತಮ್
ಕೋಪಗೊಂಡ ಗೌತಮ ಮುನಿಯವರು ಅವನನ್ನು ಭೂಮಿಗೆ ಎಸೆದರು.
ಋಷೀಣಾಂ ಚೈವ ಶಾಪೇನ ನಹುಷಃ ಸರ್ಪತಾಂ ಗತಃ
ಮುನಿಗಳ ಶಾಪದಿಂದ ನಹುಷನು ಹಾವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟನು.
ಧರ್ಮಶ್ಚಾತ್ರ ಪ್ರಶಪ್ತೋ ವೈ ಮಾಣ್ಡವ್ಯೇನ ಮಹಾತ್ಮನಾ
ಇಲ್ಲೇ ಧರ್ಮನು ಮಹಾತ್ಮ ಮಾಣ್ಡವ್ಯರಿಂದ ಶಪಿಸಲ್ಪಟ್ಟನು.
ವರ್ಜಯಿತ್ವಾ ವಿರೂಪಾಕ್ಷಂ ದೇವದೇವಂ ಮಹೇಶ್ವರಮ್
ವಿರೂಪಾಕ್ಷ ದೇವದೇವ ಮಹೇಶ್ವರನನ್ನು ಬಿಟ್ಟು,
ತತಸ್ತೇ ಋಷಯಃ ಸರ್ವೇ ಪರಸ್ಪರಮಥಾಬ್ರುವನ್
ಆ ಮುನಿಗಳು ಎಲ್ಲರೂ ಪರಸ್ಪರ ಮಾತನಾಡಿದರು.
ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯ ರತಾನಾಂ ಚ ವನೇ ವಾ ವನವಾಸಿನಾಮ್
ಬ್ರಹ್ಮಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿರುವವರಲ್ಲಿಯೂ, ಅರಣ್ಯವಾಸಿಗಳಲ್ಲಿಯೂ,
ಅನಯಸ್ತು ಮಹಾನೇಷ ಯೇನಾಯಂ ಮೋಹಿತೋ ದ್ವಿಜಾಃ
ಈ ಮಹಾ ತಪ್ಪಿನಿಂದ ಈ ದ್ವಿಜರು ಮೋಹಿತರಾದರು.
ವದಸ್ವ ವಾಚಾ ಮಧುರಂ ವಸ್ತ್ರಮೇಕಂ ಸಮಾಶ್ರಯ
ನೀನು ಮಧುರವಾದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳು ಮತ್ತು ಒಂದು ವಸ್ತ್ರವನ್ನು ಧರಿಸು.
ಋಷೀಣಾಂ ತದ್ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಭಗವಾನ್ಭಗನೇತ್ರಹಾ
ಮುನಿಗಳ ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ, ಭಗವಂತನು ಭಗನೇತ್ರಹಾರಾದವನು,
ನ ಶಕ್ಯಮಿದಮಸ್ಮಾ ಕಂ ಲಿಙ್ಗಂ ಪಾತಯಿತುಂ ಬಲಾತ್
ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಯಾರಿಂದಲೂ ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಬಲವಂತವಾಗಿ ಕೆಡವಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
ಪಾತಯೇಯಮಹಂ ಚೈತಲ್ಲಿಙ್ಗಂ ಭೋ ದ್ವಿಜಸತ್ತಮಾಃ
ಆದರೆ ನಾನು ಈ ಲಿಂಗವನ್ನು ಕೆಡವುತ್ತೇನೆ, ದ್ವಿಜಶ್ರೇಷ್ಠರೇ.
ಏವಮುಕ್ತೋ ಮಹಾದೇವಃ ಪ್ರತ್ದೃಷ್ಟೇನ್ದ್ರಿಯಚೇಷ್ಟಿತಃ
ಹೀಗೆ ಕೇಳಿದ ಮಹಾದೇವನು, ಅವರ ಉದ್ದೇಶ ಮತ್ತು ನಡೆಗಳನ್ನು ಗ್ರಹಿಸಿ,
ಅನ್ತರ್ಹಿತೇ ಭಗವತಿ ತಥಾ ಲಿಙ್ಗೇ ಕೃತೇ ಭವೇ
ಆ ಭಗವಂತನು ಅದೇ ರೀತಿ ಅಡಗಿಕೊಂಡು ಲಿಂಗ ರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿದಾಗ,
ವ್ಯಾಕುಲಂ ಚ ತದಾ ಸರ್ವಂ ನ ಪ್ರಕಾಶೇತ ಕಿಞ್ಚನ
ಅವತ್ತು ಎಲ್ಲರೂ ಗಾಬರಿಗೊಂಡರು, ಏನೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗದೆ ಕತ್ತಲಾಯಿತು.
ನಕ್ಷತ್ರಾಣಿ ಗ್ರಹಾಶ್ಚೈವ ವಿಪರೀತಾ ವಿಜಜ್ಞಿರೇ
ನಕ್ಷತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಗ್ರಹಗಳು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಚಲಿಸುವಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಕ್ರತವೋ ನ ವ್ಯವರ್ತ್ತನ್ತ ಋತುಕಾಲಾಭಿಗಾಮಿನಾಮ್
ಯಜ್ಞಗಳು ಸರಿಯಾದ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ.
ನಷ್ಟಪ್ರಭಾವವೀರ್ಯಾಶ್ಚ ನಷ್ಟತೇಜಸ ಏವ ಚ
ಅವುಗಳ ಶಕ್ತಿ, ಬಲ ಮತ್ತು ಪ್ರಕಾಶ ಎಲ್ಲವೂ ಕಳೆದುಹೋಯಿತು.
ತೇ ತುಸರ್ವೇ ಸಮಾಗಮ್ಯ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಮುಪಾಗತಾಃ
ಅವರು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಬ್ರಹ್ಮಲೋಕಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
ಪಾದಯೋಃ ಪತಿತಾಃ ಸರ್ವೇ ಶಿವವೃತ್ತಾನ್ತಮೂಚಿರೇ
ಅವರು ಬ್ರಹ್ಮದ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಬಿದ್ದು, ಶಿವನ ವಿಷಯವನ್ನು ವಿವರಿಸಿದರು.
ಉಲೂಕವ್ಯಗ್ರಹಸ್ತಶ್ಚ ರಕ್ತಪಿಙ್ಗಲಲೋಚನಃ
ಅವನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಗೂಬೆ ಇತ್ತು, ಕಣ್ಣುಗಳು ಕೆಂಪು-ಹಳದಿ ಬಣ್ಣದಿಂದ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು.
ಸ್ನುಷಾಣಾಂ ಚ ದುಹಿತೄಣಾಂ ಪುತ್ರೀಣಾಂ ಚ ವಿಶೇಷತಃ
ಮಕ್ಕಳ ಹೆಂಡತಿಯರು, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು, ಮೊಮ್ಮಗಳು ಇವರಿಗೆ ವಿಶೇಷವಾಗಿ.
ಉನ್ಮತ್ತ ಇತಿ ವಿಜ್ಞಾಯ ಸೋ ಽಸ್ಮಾಭಿರವಮಾನಿತಃ
ಅವನನ್ನು ಅವನು ಹುಚ್ಚನೆಂದು ಭಾವಿಸಿ, ನಾವು ಅವಮಾನ ಮಾಡಿದೆವು.
ತಸ್ಯ ಕ್ರೋಧಪ್ರಸಾದಾರ್ಥಂ ವಯಂ ತೇ ಶರಣಂ ಗತಾಃ
ಅವನ ಕೋಪ ಶಮನಕ್ಕಾಗಿ ನಾವು ನಿಮ್ಮ ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ.
ಋಷೀಣಾಂ ತದ್ವಚಃ ಶ್ರುತ್ವಾ ಧ್ಯಾನಾದ್ವಿಜ್ಞಾಯ ಚೇಶ್ವರಮ್
ಆ ಋಷಿಗಳ ಮಾತು ಕೇಳಿ, ಧ್ಯಾನದಿಂದ ಅರಿತು, ಆ ದೇವರು—