પ્રહ્લાદઃ પૂર્વજસ્તેષામનુહ્ના દસ્તથાપરઃ
પ્રહલાદ એ બધામાં સૌથી મોટા હતા અને અનુહ્ના સૌથી નાના હતા.
સુંદો નિસુન્દશ્ચ તથા હ્રાદપુતૌ બભૂવતુઃ
હ્રાદના બે પુત્રો સુન્દ અને નિસુન્દ જન્મ્યા હતા.
મારીચઃ સુન્દપુત્રસ્તુ તાડકાયામજાયત
મારીચ એ સુન્દનો પુત્ર હતો અને તેની માતા તાડકા હતી.
મૂકો વિનિહતશ્ચાપિ કૈરાતે સવ્યસાચિના
મૂકને કિરાતોમાં અર્જુને તીરથી માર્યો હતો.
ઉત્પન્ના મહતા ચૈવ તપસા ભાવિતાઃ સ્વયમ્
તે બધા મહાન તપથી જન્મ્યા અને પોતે જ પ્રસિદ્ધ થયા.
તથા દક્ષો સુરશ્ચણ્ડશ્ચત્વારો દેત્યનાયકાઃ
એ જ રીતે દક્ષ, સુર અને ચંડા—આ ચારેય દૈત્યના મુખ્ય હતા.
બ્રહ્મજિત્ક્રતુજિચ્ચૈવ દેવાન્તકનરાન્તકૌ
બ્રહ્મજિત, ક્રતુજિત, દેવાંતક અને નરાંતક—આ બધા હતા.
રાજાજશ્ચૈવ ગોમશ્ચ શંભોઃ પુત્રૌ પ્રકીર્ત્તિતૌ
રાજાજ અને ગોમ, બંને શંભુના પુત્ર તરીકે જાણીતા હતા.
બલેઃ પુત્રશતં જજ્ઞે રાજાનઃ સર્વ એવ તે
બલિને સો પુત્રો જન્મ્યા અને બધા રાજા બન્યા.
સહસ્રબાહુઃ શ્રેષ્ઠો ઽભૂદ્બાણો રાજા પ્રતાપવાન્
એમાં સહસ્રબાહુ સૌથી શ્રેષ્ઠ હતો; બાણ શક્તિશાળી રાજા હતો.
શકુની પૂતના ચૈવ કન્યે દ્વે તુ બલેઃ સ્મૃતે
શકુની અને પૂતના—બલિની બે દીકરીઓ તરીકે યાદ રાખવામાં આવે છે.
બાલેયા નામ વિખ્યાતા ગણા વિક્રાન્તપૌરુષાઃ
બાલેયા નામે પ્રસિદ્ધ એક જૂથ હતો, જે બહાદુર અને પરાક્રમી હતા.
દિતિર્વિહિતપુત્રા વૈ તોષયામાસ કશ્યપમ્
દિતીએ પુત્રો આપ્યા પછી કશ્યપને પ્રસન્ન કરવાનો પ્રયાસ કર્યો.
વરેણ છન્દયામાસ સા ચ વવ્રે વરં તત
તેણીએ એક વર્દાન માગ્યું અને તેણે એ વર્દાન આપી દીધું.
ઉક્તે વરે તુ મા તુષ્ટા દિતિસ્તં સમભાષત
વર્દાન મળ્યા પછી પણ દિતી સંતોષી ન રહી અને તેણે કશ્યપને કહ્યું.
હતપુત્રાસ્મિ ભગવન્નાદિત્યૈસ્તવ સૂનુભિઃ
હે ભગવાન, હું તો તમારા પુત્રો, આદિત્યો દ્વારા મારી પુત્રોને ગુમાવી ચૂકી છું.
સાહં તપશ્ચરિષ્યામિ ગર્ભમાધાતુમર્હસિ
હવે હું તપ કરવાનું નક્કી કર્યું છે; તમે મને પુત્ર આપો.
તસ્યાસ્તદ્વચનં શ્રુત્વા મારીચઃ કશ્યપસ્તદા
તેના શબ્દો સાંભળી મરીચ રૂપે કશ્યપે એ સમયે...
એવં ભવતુ ગર્ભે તુ શુચિર્ભવ તપોધને
જેમ કહ્યુ તેમ, તું ગર્ભમાં રહીને પવિત્ર રહે, હે તપસ્વી.
પૂર્ણં વર્ષસહસ્રં તુ શુચિર્યદિ ભવિષ્યસિ
જો તું આખા હજાર વર્ષ સુધી પવિત્ર રહેશે,
એવમુક્ત્વા મહાતેજાસ્તથા સમભાવત્તદા
આ રીતે કહીને, તે મહાન તેજવાળાએ એ સમયે એમ જ આચરણ કર્યું.
ગતે ભર્ત્તરિ સા દેવી દિતિઃ પરમહર્ષિતા
પતિ જતા, તે દેવી દિતી ખૂબ જ આનંદિત થઈ.
શક્રસ્તુ સમુપશ્રુત્ય સંવાદં તં તયોઃ પ્રભુઃ
પણ શક્રે, પ્રભુએ, એ બંનેની વાતચીત સાંભળી લીધી.
શુશ્રૂષાં તે કરિષ્યામિ માનુજ્ઞાં દાતુમર્હસિ
હું તારી સેવા કરીશ, તું મને મંજૂરી આપ.
યથા ત્વં મન્યસે વત્સ સુશ્રૂષાભિરતો ભવ
જેમ તને યોગ્ય લાગે, બાલક, સેવા કરવા માટે તું મન લગાડ.
વરં શ્રુત્વા તુ ત દ્વાક્યં માતુઃ શક્રઃ પ્રહર્ષિતઃ
માતાની વાત અને એ વર સાંભળી, શક્ર આનંદિત થયો.
શુશ્રૂષતે તુ તાં શક્રઃ સર્વકાલમનુવ્રતઃ
શક્રએ હંમેશા તેની સેવા કરી, અને સતત ભક્તિપૂર્વક લાગેલો રહ્યો.
ગાત્રસંવાહનં કાલે શ્રમાપનયને તથા
તે યોગ્ય સમયે તેના અંગો દબાવતો અને થાક દૂર કરતો.
કિઞ્ચિચ્છિષ્ટે વ્રતે દેવી તુષ્ટા શક્રમુવાચ હ
વ્રત થોડું બાકી હતું ત્યારે, પ્રસન્ન થઈ દેવી શક્રને બોલી.
અવશિષ્ઠાનિ ભદ્રં તે ભ્રાતરં દ્રક્ષ્યસે તતઃ
હે શુભે, હવે જે બાકી છે, પછી તું તારા ભાઈને જોઈશ.