యథా చ మాహిషం సర్పిర్ దధి చాప్య్ ఉపహార్య వై గోపాః సమానయన్త్య్ ఆశు త్వయా వాచ్యాస్ తథా తథా
ఎలా గోపులు మాహిషానికి నెయ్యి, పెరుగు తక్షణమే తీసుకెళ్తారో, అలాగే నువ్వు కూడా వారికి అలా చెప్పాలి.
ఇత్య్ ఆజ్ఞప్తస్ తదాక్రూరో మహాభాగవతో ద్విజాః ప్రీతిమాన్ అభవత్ కృష్ణం శ్వో ద్రక్ష్యామీతి సత్వరః
అలా ఆజ్ఞాపించగానే, అక్రూరుడు, గొప్ప భక్తుడు, బ్రాహ్మణులారా, 'రేపు కృష్ణుణ్ని చూస్తాను' అని ఆనందంతో తహతహలాడుతూ ఉత్సాహంగా ఉన్నాడు.
తథేత్య్ ఉక్త్వా తు రాజానం రథమ్ ఆరుహ్య సత్వరః నిశ్చక్రామ తదా పుర్యా మథురాయా మధుప్రియః
'అలాగే' అని చెప్పి, మధుప్రియుడు వెంటనే రథంపై ఎక్కి, మథురా నగరం నుండి బయలుదేరాడు.
కేశీ చాపి బలోదగ్రః కంసదూతః ప్రచోదితః కృష్ణస్య నిధనాకాఙ్క్షీ వృన్దావనమ్ ఉపాగమత్
అప్పుడు బలవంతుడైన కేశి, కంసుడు పంపిన దూతగా, కృష్ణుణ్ని చంపాలని తపనతో వృందావనానికి వచ్చాడు.
స ఖురక్షతభూపృష్ఠః సటాక్షేపధుతామ్బుదః పునర్ విక్రాన్తచన్ద్రార్కమార్గో గోపాన్తమ్ ఆగమత్
ఆ దుష్టవాజి కేశి, తన గొళ్ళెం దెబ్బతో మేఘాలను ఊపుతూ, కాళ్లతో భూమిని పీడిస్తూ, మళ్లీ చంద్రసూర్యుల మార్గంలో దూసుకెళ్లి, గోపుల దగ్గరికి చేరాడు.
తస్య హ్రేషితశబ్దేన గోపాలా దైత్యవాజినః గోప్యశ్ చ భయసంవిగ్నా గోవిన్దం శరణం యయుః
ఆ గుర్రం అరుపుతో, గోపులు, గోపికలు భయంతో వణికిపోతూ, ఆ దైత్యవాజి నుండి తప్పించుకోడానికి గోవిందుని ఆశ్రయించారు.
త్రాహి త్రాహీతి గోవిన్దస్ తేషాం శ్రుత్వా తు తద్వచః సతోయజలదధ్వానగమ్భీరమ్ ఇదమ్ ఉక్తవాన్
'రక్షించు! రక్షించు!' అని వారి అరుపులు విని, గోవిందుడు మేఘగర్జనలా గంభీరమైన స్వరంతో ఇలా అన్నాడు.
అలం త్రాసేన గోపాలాః కేశినః కిం భయాతురైః భవద్భిర్ గోపజాతీయైర్ వీరవీర్యం విలోప్యతే
గోపులారా, భయపడటం చాలూ! కేశిని చూసి ఇంత భయపడాల్సిన అవసరం ఏముంది? మీ గోపకుల వంశపు వీరత్వం భయంతో పోతుందా?
కిమ్ అనేనాల్పసారేణ హ్రేషితారోపకారిణా దైతేయబలవాహ్యేన వల్గతా దుష్టవాజినా
ఈ అరుపుతో భయపెట్టే, దైత్యబలంతో వచ్చిన, దుష్టమైన గుర్రం మీకు ఏమి చేస్తుంది? దాని వల్ల భయపడాల్సిన పని లేదు.
ఏహ్య్ ఏహి దుష్ట కృష్ణో ఽహం పూష్ణస్ త్వ్ ఇవ పినాకధృక్ పాతయిష్యామి దశనాన్ వదనాద్ అఖిలాంస్ తవ
రా రా దుష్టా! నేను కృష్ణుణ్ని, పుష్ణుడు విల్లు పట్టినవాడిలా ఉన్నాను. నీ నోటి నుండి నీ పళ్ళన్నీ నేనిప్పుడు పగలగొడతాను.
ఇత్య్ ఉక్త్వా స తు గోవిన్దః కేశినః సంముఖం యయౌ వివృతాస్యశ్ చ సో ఽప్య్ ఏనం దైతేయశ్ చ ఉపాద్రవత్
ఇలా చెప్పి గోవిందుడు కేశికి ఎదురుగా వెళ్లాడు. ఆ దైత్యవాజి నోరు విప్పి అతనిపై దూకాడు.
బాహుమ్ ఆభోగినం కృత్వా ముఖే తస్య జనార్దనః ప్రవేశయామ్ ఆస తదా కేశినో దుష్టవాజినః
జనార్దనుడు తన చేతిని పాము లాగా వంచి, ఆ దుష్టవాజి కేశి నోటిలో పెట్టాడు.
కేశినో వదనం తేన విశతా కృష్ణబాహునా శాతితా దశనాస్ తస్య సితాభ్రావయవా ఇవ
కృష్ణుని చేయి కేశి నోటిలోకి వెళ్లగానే, అతని పళ్ళు తెల్ల మేఘాల్లా విరిగిపోయాయి.
కృష్ణస్య వవృధే బాహుః కేశిదేహగతో ద్విజాః వినాశాయ యథా వ్యాధిర్ ఆప్తభూతైర్ ఉపేక్షితః
బ్రాహ్మణులారా, కేశి దేహంలో కృష్ణుని చేయి పెరిగిపోతూ, అతని నాశనానికి కారణమైంది. అది, పట్టించుకోని వ్యాధిలా పెరిగింది.
విపాటితౌష్ఠో బహులం సఫేనం రుధిరం వమన్ సృక్కణీ వివృతే చక్రే విశ్లిష్టే ముక్తబన్ధనే
అతని పెదాలు చీలిపోతూ, నోటిలో నురగతో కూడిన రక్తం ఉప్పొంగి, దవడలు విప్పి, బంధాలు సడలిపోయి, అతడు విడిపడిపోయాడు.
జగామ ధరణీం పాదైః శకృన్మూత్రం సముత్సృజన్ స్వేదార్ద్రగాత్రః శ్రాన్తశ్ చ నిర్యత్నః సో ఽభవత్ తతః
అతడు నేలపై తూలుతూ, మలమూత్రాలు విడిచిపెడుతూ, చెమటతో తడిగా, అలసిపోయి, శక్తిలేని స్థితిలో పడిపోయాడు.
వ్యాదితాస్యో మహారౌద్రః సో ఽసురః కృష్ణబాహునా నిపపాత ద్విధాభూతో వైద్యుతేన యథా ద్రుమః
ఆ మహారౌద్రుడైన అసురుడు, నోరు విప్పి, కృష్ణుని చేయి బలంతో, మెరుపు కొట్టిన చెట్టు లా రెండు ముక్కలయ్యాడు.
ద్విపాదపృష్ఠపుచ్ఛార్ధశ్రవణైకాక్షనాసికే కేశినస్ తే ద్విధా భూతే శకలే చ విరేజతుః
కేశి రెండు కాళ్లు, వెన్ను, తోక, అర చెవి, ఒక్క కన్ను, ముక్కుతో రెండు ముక్కలై, ఆ భాగాలు మెరిసిపడిపోయాయి.
హత్వా తు కేశినం కృష్ణో ముదితైర్ గోపకైర్ వృతః అనాయస్తతనుః స్వస్థో హసంస్ తత్రైవ సంస్థితః
కేశిని ని సంహరించిన తరువాత, కృష్ణుడు ఆనందంగా ఉన్న గోపులతో చుట్టుముట్టబడి, అలసట లేకుండా, ప్రశాంతంగా, చిరునవ్వుతో అక్కడే నిలబడ్డాడు.
తతో గోపాశ్ చ గోప్యశ్ చ హతే కేశిని విస్మితాః తుష్టువుః పుణ్డరీకాక్షమ్ అనురాగమనోరమమ్
ఆ కేశిని సంహారాన్ని చూసిన గోపులు, గోపికలు ఆశ్చర్యంతో, ప్రేమలో మధురంగా ఉండే పద్మనేత్రుడైన కృష్ణుణ్ణి స్తుతించారు.
ఆయయౌ త్వరితో విప్రో నారదో జలదస్థితః కేశినం నిహతం దృష్ట్వా హర్షనిర్భరమానసః
ఆ సమయంలో మేఘంపై నిలబడి, వేగంగా వచ్చిన నారద మహర్షి, కేశిని సంహారాన్ని చూసి, హర్షంతో మనసు నిండిపోయింది.
సాధు సాధు జగన్నాథ లీలయైవ యద్ అచ్యుత నిహతో ఽయం త్వయా కేశీ క్లేశదస్ త్రిదివౌకసామ్
జగన్నాథా! అచ్యుతా! నీ లీలతోనే దేవతలకు బాధ కలిగించిన ఈ కేశిని నీవు సంహరించావు. ఎంత గొప్పది! ఎంత గొప్పది!
సుకర్మాణ్య్ అవతారే తు కృతాని మధుసూదన యాని వై విస్మితం చేతస్ తోషమ్ ఏతేన మే గతమ్
మధుసూదనా! నీ అవతారంలో నీవు చేసిన మహాత్మ్యమైన కార్యాలు మనసును ఆశ్చర్యపరుస్తున్నాయి. వాటివల్ల నా హృదయం సంతృప్తి పొందింది.
తురగస్యాస్య శక్రో ఽపి కృష్ణ దేవాశ్ చ బిభ్యతి ధుతకేసరజాలస్య హ్రేషతో ఽభ్రావలోకినః
కృష్ణా! ఈ గుర్రం తన జుట్టు ఊపి, గర్జించి మేఘాలను కదిలించేటప్పుడు, ఇంద్రుడికి, దేవతలకూ భయం వేసింది.
యస్మాత్ త్వయైష దుష్టాత్మా హతః కేశీ జనార్దన తస్మాత్ కేశవనామ్నా త్వం లోకే గేయో భవిష్యసి
జనార్దనా! నీవు ఈ దుష్టుడైన కేశిని సంహరించావు కాబట్టి, భవిష్యత్తులో నీవు లోకంలో 'కేశవుడు' అనే పేరుతో ప్రసిద్ధి చెందుతావు.
స్వస్త్య్ అస్తు తే గమిష్యామి కంసయుద్ధే ఽధునా పునః పరశ్వో ఽహం సమేష్యామి త్వయా కేశినిషూదన
నీవు సుఖంగా ఉండాలి. నేను ఇప్పుడు వెళ్తాను. కంసునితో యుద్ధం జరిగే సమయంలో, రేపటి మళ్ళీ నిన్ను కలుస్తాను, కేశిని సంహరించినవాడా!
ఉగ్రసేనసుతే కంసే సానుగే వినిపాతితే భారావతారకర్తా త్వం పృథివ్యా ధరణీధర
ఉగ్రసేనుని కుమారుడైన కంసుడు తన అనుచరులతో పాటు నశించినప్పుడు, భూమిని భారం నుండి విముక్తి చేసే వాడవు నీవే, ధరణీధరా!
తత్రానేకప్రకారేణ యుద్ధాని పృథివీక్షితామ్ ద్రష్టవ్యాని మయా యుష్మత్ప్రణీతాని జనార్దన
జనార్దనా! భూమిపై నీవు నడిపించే అనేక రకాల యుద్ధాలను నేను అక్కడ చూచేందుకు వస్తాను.
సో ఽహం యాస్యామి గోవిన్ద దేవకార్యం మహత్ కృతమ్ త్వయా సభాజితశ్ చాహం స్వస్తి తే ఽస్తు వ్రజామ్య్ అహమ్
ఇప్పుడు నేను వెళ్తున్నాను, గోవిందా! నీవు గొప్ప దైవ కార్యాన్ని పూర్తిచేశావు. నీవు నాకు గౌరవం ఇచ్చావు. నీకు శుభం కలగాలి. నేను వెళ్తున్నాను.
నారదే తు గతే కృష్ణః సహ గోపైర్ అవిస్మితః వివేశ గోకులం గోపీనేత్రపానైకభాజనమ్
నారదుడు వెళ్లిన తరువాత, కృష్ణుడు గోపులతో కలిసి, గోపికల కన్నులకే లక్ష్యమైనవాడిగా, నిర్లిప్తంగా గోకులంలోకి ప్రవేశించాడు.