రమ్యం గీతధ్వనిం శ్రుత్వా సంత్యజ్యావసథాంస్ తదా ఆజగ్ముస్ త్వరితా గోప్యో యత్రాస్తే మధుసూదనః
ఆ మధురమైన గీతధ్వని విని, గోపికలు తమ ఇళ్లను వదిలి, త్వరగా మధుసూదనుడు ఉన్న చోటికి వచ్చారు.
శనైః శనైర్ జగౌ గోపీ కాచిత్ తస్య పదానుగా దత్తావధానా కాచిచ్ చ తమ్ ఏవ మనసాస్మరత్
ఒక గోపిక అతని అడుగులను అనుసరిస్తూ మెల్లగా పాడింది; ఇంకొకరు పూర్తిగా మనసు పెట్టి, కేవలం అతనినే ధ్యానించింది.
కాచిత్ కృష్ణేతి కృష్ణేతి చోక్త్వా లజ్జామ్ ఉపాయయౌ యయౌ చ కాచిత్ ప్రేమాన్ధా తత్పార్శ్వమ్ అవిలజ్జితా
ఒక గోపిక 'కృష్ణా, కృష్ణా' అని పలికి సిగ్గుపడింది; ఇంకొకరు ప్రేమలో మునిగి, ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా అతని పక్కనికి వెళ్లింది.
కాచిద్ ఆవసథస్యాన్తః స్థిత్వా దృష్ట్వా బహిర్ గురుమ్ తన్మయత్వేన గోవిన్దం దధ్యౌ మీలితలోచనా
ఒకరు తన ఇంట్లో ఉండి, బయట పెద్దవారిని చూసి, కళ్లను మూసుకుని, తన అంతరంగంతో గోవిందుని ధ్యానించింది.
గోపీపరివృతో రాత్రిం శరచ్చన్ద్రమనోరమామ్ మానయామ్ ఆస గోవిన్దో రాసారమ్భరసోత్సుకః
గోపికలతో చుట్టుముట్టబడి, గోవిందుడు శరదృతువు చంద్రునితో అందమైన ఆ రాత్రిని గౌరవించాడు; రాసక్రీడ ప్రారంభ ఆనందానికి ఉత్సుకుడయ్యాడు.
గోప్యశ్ చ వృన్దశః కృష్ణచేష్టాభ్యాయత్తమూర్తయః అన్యదేశగతే కృష్ణే చేరుర్ వృన్దావనాన్తరమ్
కృష్ణుని క్రీడలపై ఆధారపడి, గుంపులుగా ఉన్న గోపికలు, కృష్ణుడు వేరే చోటికి వెళ్లినప్పుడు, వృందావనంలో చక్కగా నాట్యం చేశారు.
బభ్రముస్ తాస్ తతో గోప్యః కృష్ణదర్శనలాలసాః కృష్ణస్య చరణం రాత్రౌ దృష్ట్వా వృన్దావనే ద్విజాః
ఆ గోపికలు కృష్ణుని దర్శించాలనే తపనతో, రాత్రి వేళ వృందావనంలో కృష్ణుని అడుగుజాడలు చూసి, అక్కడ అక్కడ తిరిగారు, ఓ ద్విజులారా.
ఏవం నానాప్రకారాసు కృష్ణచేష్టాసు తాసు చ గోప్యో వ్యగ్రాః సమం చేరూ రమ్యం వృన్దావనం వనమ్
కృష్ణుడు ఎన్నో విధాలుగా ఆడుతూ పాడుతూ ఉండగా, గోపికలు అందరూ కలసి, ఆనందంగా ఆ అందమైన వృందావన అరణ్యంలో సంచరించారు.
నివృత్తాస్ తాస్ తతో గోప్యో నిరాశాః కృష్ణదర్శనే యమునాతీరమ్ ఆగమ్య జగుస్ తచ్చరితం ద్విజాః
తరువాత, కృష్ణుని దర్శించలేక నిరాశతో, ఆ గోపికలు యమునా తీరానికి వచ్చి, కృష్ణుని లీలలను పాడుతూ అక్కడ నిలిచారు, ఓ ద్విజులారా.
తతో దదృశుర్ ఆయాన్తం వికాశిముఖపఙ్కజమ్ గోప్యస్ త్రైలోక్యగోప్తారం కృష్ణమ్ అక్లిష్టకారిణమ్
అప్పుడే గోపికలు, పద్మంలా ప్రకాశించే ముఖంతో, మూడు లోకాలకు రక్షకుడైన, కష్టమేమీ లేకుండా కార్యాలు చేయగల కృష్ణుడు వస్తున్నాడని చూశారు.
కాచిద్ ఆలోక్య గోవిన్దమ్ ఆయాన్తమ్ అతిహర్షితా కృష్ణ కృష్ణేతి కృష్ణేతి ప్రాహోత్ఫుల్లవిలోచనా
ఒక గోపిక, గోవిందుడు వస్తున్నాడని చూసి, ఎంతో ఆనందంతో, కన్నులు విప్పి 'కృష్ణా! కృష్ణా!' అని మళ్లీ మళ్లీ పిలిచింది.
కాచిద్ భ్రూభఙ్గురం కృత్వా లలాటఫలకం హరిమ్ విలోక్య నేత్రభృఙ్గాభ్యాం పపౌ తన్ముఖపఙ్కజమ్
ఒక గోపిక, కనుబొమ్మలు ఎత్తి, నుదుటిపై గుర్తు పెట్టుకుని, హరిని చూస్తూ, తన కళ్లతో ఆ పద్మముఖాన్ని తేనెటీగలవలె ఆస్వాదించింది.
కాచిద్ ఆలోక్య గోవిన్దం నిమీలితవిలోచనా తస్యైవ రూపం ధ్యాయన్తీ యోగారూఢేవ సా బభౌ
మరొక గోపిక, గోవిందుని చూసి, కన్నులు మూసి, ఆయన రూపాన్ని ధ్యానిస్తూ, యోగంలో లీనమైనవాళ్లలా ప్రకాశించింది.
తతః కాంచిత్ ప్రియాలాపైః కాంచిద్ భ్రూభఙ్గవీక్షితైః నిన్యే ఽనునయమ్ అన్యాశ్ చ కరస్పర్శేన మాధవః
ఆ తర్వాత మాధవుడు, కొందరిని మధురమైన మాటలతో, మరికొందరిని కనుబొమ్మలతో చూపులతో, ఇంకొందరిని తన చేతి స్పర్శతో సాంత్వనపరిచాడు.
తాభిః ప్రసన్నచిత్తాభిర్ గోపీభిః సహ సాదరమ్ రరామ రాసగోష్ఠీభిర్ ఉదారచరితో హరిః
ఆ గోపికలు హర్షంతో, హరిచేత ఆదరంగా, మహాత్ముడైన హరి రాసలీలలో ఆనందంగా పాల్గొన్నాడు.
రాసమణ్డలబద్ధో ఽపి కృష్ణపార్శ్వమ్ అనూద్గతా గోపీజనో న చైవాభూద్ ఏకస్థానస్థిరాత్మనా
రాసమండలంలో ఉన్నా, గోపికలు ఎవ్వరూ కృష్ణుని పక్కనుండి తొలగలేదు, అలాగే ఒకే చోట నిలబడలేదు కూడా.
హస్తే ప్రగృహ్య చైకైకాం గోపికాం రాసమణ్డలమ్ చకార చ కరస్పర్శనిమీలితదృశం హరిః
హరి ఒక్కొక్క గోపికను చేతిలో పట్టుకుని, వారి చేతి స్పర్శతో కన్నులు మూసి, రాసలీలను ఆడాడు.
తతః ప్రవవృతే రమ్యా చలద్వలయనిస్వనైః అనుయాతశరత్కావ్యగేయగీతిర్ అనుక్రమామ్
అప్పుడే అలంకారమైన నుపురాల శబ్దాలతో, శరదృతువు కవిత, పాట, సంగీతంతో కూడిన ఆ రాసలీల ప్రారంభమైంది.
కృష్ణః శరచ్చన్ద్రమసం కౌముదీకుముదాకరమ్ జగౌ గోపీజనస్ త్వ్ ఏకం కృష్ణనామ పునః పునః
కృష్ణుడు శరద్ చంద్రుని, చంద్రికను, కమలాకరాన్ని గురించి పాడుతుండగా, గోపికలు మాత్రం కృష్ణుని నామాన్ని మాత్రమే మళ్లీ మళ్లీ ఆలపించాయి.
పరివృత్తా శ్రమేణైకా చలద్వలయతాపినీ దదౌ బాహులతాం స్కన్ధే గోపీ మధువిఘాతినః
ఒక గోపిక నాట్యం చేసి అలసిపోయి, నుపురాలు కదిలి వేడిగా ఉండగా, తేనెను సంహరించిన కృష్ణుని భుజంపై తన చేతిని ఉంచింది.
కాచిత్ ప్రవిలసద్బాహుః పరిరభ్య చుచుమ్బ తమ్ గోపీ గీతస్తుతివ్యాజనిపుణా మధుసూదనమ్
మరొక గోపిక మెరిసే చేతులతో మధుసూదనుని ఆలింగనం చేసి ముద్దుపెట్టింది, పాటలు పాడుతూ, స్తుతిస్తూ ఎంతో నైపుణ్యంగా ప్రీతిపాత్రుడిని చేసింది.
గోపీకపోలసంశ్లేషమ్ అభిపద్య హరేర్ భుజౌ పులకోద్గమశస్యాయ స్వేదామ్బుఘనతాం గతౌ
హరిని ఆలింగనం చేసి, ఆయన కండలతో తన కపోలాలను మిళితం చేస్తూ, ఆ గోపికల శరీరాలు చెమటతో, రోమాంచాలతో తడిసిపోయాయి.
రాసగేయం జగౌ కృష్ణో యావత్ తారతరధ్వనిః సాధు కృష్ణేతి కృష్ణేతి తావత్ తా ద్విగుణం జగుః
కృష్ణుడు రాసలీల గీతాన్ని ఉన్నత స్వరంతో పాడుతుండగా, గోపికలు 'కృష్ణా! కృష్ణా!' అని రెట్టింపు ఉత్సాహంతో ఆలపించాయి.
గతే ఽనుగమనం చక్రుర్ వలనే సంముఖం యయుః ప్రతిలోమానులోమేన భేజుర్ గోపాఙ్గనా హరిమ్
ఆయన వెళ్ళిపోతుండగా, గోపికలు నుపురాల శబ్దంతో వెంట వెళ్లి, కొందరు ఎదురుగా, మరికొందరు వెనుక నుంచి హరిని చేరారు.
స తదా సహ గోపీభీ రరామ మధుసూదనః స వర్షకోటిప్రతిమః క్షణస్ తేన వినాభవత్
ఆ సమయంలో మధుసూదనుడు గోపికలతో కలిసి ఆనందంగా విహరించాడు. ఆయన లేకుండా గడిపిన ఆ క్షణం, కోట్ల సంవత్సరాలు లాంటి దానికీ సమానంగా అనిపించినా, ఒక్కసారిగా గడిచిపోయింది.
తా వార్యమాణాః పితృభిః పతిభిర్ భ్రాతృభిస్ తథా కృష్ణం గోపాఙ్గనా రాత్రౌ రమయన్తి రతిప్రియాః
తండ్రులు, భర్తలు, అన్నలు వారించినా, ఆనందాన్ని ఇష్టపడే గోపికలు రాత్రిపూట కృష్ణునితో ఆనందంగా గడిపారు.
సో ఽపి కైశోరకవయా మానయన్ మధుసూదనః రేమే తాభిర్ అమేయాత్మా క్షపాసు క్షపితాహితః
కృష్ణుడు కూడా యవ్వనంలో ఉన్నవాడిగా, మధుసూదనుడు, అపారమైన స్వభావమున్నవాడిగా, ఆ గోపికలకు గౌరవం ఇస్తూ, రాత్రిపూట వారి బాధలను పోగొట్టి ఆనందంగా విహరించాడు.
తద్భర్తృషు తథా తాసు సర్వభూతేషు చేశ్వరః ఆత్మస్వరూపరూపో ఽసౌ వ్యాప్య సర్వమ్ అవస్థితః
ఆ గోపికల భర్తల్లో, ఆ గోపికల్లో, అన్ని జీవుల్లో, ఆ పరమేశ్వరుడు తన ఆత్మస్వరూపంతో అన్నింటిలో వ్యాపించి ఉండిపోయాడు.
యథా సమస్తభూతేషు నభో ఽగ్నిః పృథివీ జలమ్ వాయుశ్ చాత్మా తథైవాసౌ వ్యాప్య సర్వమ్ అవస్థితః
ఎలా ఆకాశం, అగ్ని, భూమి, నీరు, గాలి, ఆత్మ అన్నీ సమస్త జీవుల్లో వ్యాపించి ఉంటాయో, అలాగే ఆయన కూడా అన్నింటిలో వ్యాపించి స్థిరంగా ఉన్నాడు.
ప్రదోషార్ధే కదాచిత్ తు రాసాసక్తే జనార్దనే త్రాసయన్ సమదో గోష్ఠాన్ అరిష్టః సముపాగతః
ఒకసారి అర్ధరాత్రి సమయంలో జనార్దనుడు రాసక్రీడలో మునిగిపోయి ఉండగా, అరిష్టుడు వచ్చి, ఆ గోపాలకుల పల్లెను భయపెట్టాడు.