ప్రీతిః సస్త్రీకుమారస్య వ్రజస్య తవ కేశవ కర్మ చేదమ్ అశక్యం యత్ సమస్తైస్ త్రిదశైర్ అపి
కేశవా! నీ గోపాల సమాజంలోని స్త్రీలు, పిల్లల ప్రేమ అంతా నీదే. నీ ఈ కార్యం దేవతలందరూ కలిసినా చేయలేని పని.
బాలత్వం చాతివీర్యం చ జన్మ చాస్మాస్వ్ అశోభనమ్ చిన్త్యమానమ్ అమేయాత్మఞ్ శఙ్కాం కృష్ణ ప్రయచ్ఛతి
నీ బాల్యం, అపారమైన వీర్యం, మన మధ్య జననం ఇవన్నీ తగినవి అనిపించవు. ఇవన్నీ ఆలోచిస్తే, అపారాత్ముడా కృష్ణా! మనసులో సందేహం కలుగుతుంది.
క్షణం భూత్వా త్వ్ అసౌ తూష్ణీం కించిత్ ప్రణయకోపవాన్ ఇత్య్ ఏవమ్ ఉక్తస్ తైర్ గోపైర్ ఆహ కృష్ణో ద్విజోత్తమాః
అతడు కొంతసేపు మౌనంగా ఉండి, కొద్దిగా ప్రేమతో కోపం చూపించాడు. అప్పుడు ఆ గోపులు ఇలా అడిగినపుడు, కృష్ణుడు వారితో ఇలా చెప్పాడు, ద్విజోత్తములారా.
మత్సంబన్ధేన వో గోపా యది లజ్జా న జాయతే శ్లాఘ్యో వాహం తతః కిం వో విచారేణ ప్రయోజనమ్
గోపులారా! నాతో మీ బంధానికి మీకు ఎలాంటి లజ్జా లేకపోతే, లేదా నేను మీకు ప్రశంసనీయుడనైతే, మరెందుకు మీరు ఇంకా విచారించాలి?
యది వో ఽస్తి మయి ప్రీతిః శ్లాఘ్యో ఽహం భవతాం యది తద్ అర్ఘా బన్ధుసదృశీ బాన్ధవాః క్రియతాం మయి
మీకు నాపై ప్రేమ ఉంటే, నేను మీకు ప్రశంసనీయుడనిపిస్తే, బంధువుకు లభించే గౌరవాన్ని నాకు ఇవ్వండి, నన్ను బంధువులా చూసుకోండి.
నాహం దేవో న గన్ధర్వో న యక్షో న చ దానవః అహం వో బాన్ధవో జాతో నాతశ్ చిన్త్యమ్ అతో ఽన్యథా
నేను దేవుడిని కాదు, గంధర్వుడిని కాదు, యక్షుడిని కాదు, దానవుడిని కూడా కాదు. నేను మీ బంధువుగా జన్మించాను. అందుకే వేరేలా ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు.
ఇతి శ్రుత్వా హరేర్ వాక్యం బద్ధమౌనాస్ తతో బలమ్ యయుర్ గోపా మహాభాగాస్ తస్మిన్ ప్రణయకోపిని
హరివాక్యాలు విన్న ఆ మహాభాగ్య గోపులు, మౌనంగా అక్కడి నుండి, ఆయన ప్రేమతో కోపం చూపిన చోటు విడిచిపోయారు.
కృష్ణస్ తు విమలం వ్యోమ శరచ్చన్ద్రస్య చన్ద్రికామ్ తథా కుముదినీం ఫుల్లామ్ ఆమోదితదిగన్తరామ్
కృష్ణుడు నిర్మలమైన ఆకాశాన్ని, శరదృతువులో చంద్రుని వెలుతురును, పరిమళంతో దిక్కులను నింపిన వికసించిన కుముదిని చూశాడు.
వనరాజీం తథా కూజద్భృఙ్గమాలామనోరమామ్ విలోక్య సహ గోపీభిర్ మనశ్ చక్రే రతిం ప్రతి
అతడు గోపికలతో కలిసి, మధురంగా మ్రోగుతున్న తేనెటీగలతో ఆకర్షణీయంగా ఉన్న అడవి చెట్ల వరుసను చూసి, మనసును ప్రేమలోకి తిప్పాడు.
సహ రామేణ మధురమ్ అతీవ వనితాప్రియమ్ జగౌ కమలపాదో ఽసౌ నామ తత్ర కృతవ్రతః
రాముడితో కలిసి, కమలపాదుడు అక్కడ తన వ్రతాన్ని పాటిస్తూ, స్త్రీలకు ఎంతో ఇష్టమైన మధురమైన పాటను పాడాడు.
రమ్యం గీతధ్వనిం శ్రుత్వా సంత్యజ్యావసథాంస్ తదా ఆజగ్ముస్ త్వరితా గోప్యో యత్రాస్తే మధుసూదనః
ఆ మధురమైన గీతధ్వని విని, గోపికలు తమ ఇళ్లను వదిలి, త్వరగా మధుసూదనుడు ఉన్న చోటికి వచ్చారు.
శనైః శనైర్ జగౌ గోపీ కాచిత్ తస్య పదానుగా దత్తావధానా కాచిచ్ చ తమ్ ఏవ మనసాస్మరత్
ఒక గోపిక అతని అడుగులను అనుసరిస్తూ మెల్లగా పాడింది; ఇంకొకరు పూర్తిగా మనసు పెట్టి, కేవలం అతనినే ధ్యానించింది.
కాచిత్ కృష్ణేతి కృష్ణేతి చోక్త్వా లజ్జామ్ ఉపాయయౌ యయౌ చ కాచిత్ ప్రేమాన్ధా తత్పార్శ్వమ్ అవిలజ్జితా
ఒక గోపిక 'కృష్ణా, కృష్ణా' అని పలికి సిగ్గుపడింది; ఇంకొకరు ప్రేమలో మునిగి, ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా అతని పక్కనికి వెళ్లింది.
కాచిద్ ఆవసథస్యాన్తః స్థిత్వా దృష్ట్వా బహిర్ గురుమ్ తన్మయత్వేన గోవిన్దం దధ్యౌ మీలితలోచనా
ఒకరు తన ఇంట్లో ఉండి, బయట పెద్దవారిని చూసి, కళ్లను మూసుకుని, తన అంతరంగంతో గోవిందుని ధ్యానించింది.
గోపీపరివృతో రాత్రిం శరచ్చన్ద్రమనోరమామ్ మానయామ్ ఆస గోవిన్దో రాసారమ్భరసోత్సుకః
గోపికలతో చుట్టుముట్టబడి, గోవిందుడు శరదృతువు చంద్రునితో అందమైన ఆ రాత్రిని గౌరవించాడు; రాసక్రీడ ప్రారంభ ఆనందానికి ఉత్సుకుడయ్యాడు.
గోప్యశ్ చ వృన్దశః కృష్ణచేష్టాభ్యాయత్తమూర్తయః అన్యదేశగతే కృష్ణే చేరుర్ వృన్దావనాన్తరమ్
కృష్ణుని క్రీడలపై ఆధారపడి, గుంపులుగా ఉన్న గోపికలు, కృష్ణుడు వేరే చోటికి వెళ్లినప్పుడు, వృందావనంలో చక్కగా నాట్యం చేశారు.
బభ్రముస్ తాస్ తతో గోప్యః కృష్ణదర్శనలాలసాః కృష్ణస్య చరణం రాత్రౌ దృష్ట్వా వృన్దావనే ద్విజాః
ఆ గోపికలు కృష్ణుని దర్శించాలనే తపనతో, రాత్రి వేళ వృందావనంలో కృష్ణుని అడుగుజాడలు చూసి, అక్కడ అక్కడ తిరిగారు, ఓ ద్విజులారా.
ఏవం నానాప్రకారాసు కృష్ణచేష్టాసు తాసు చ గోప్యో వ్యగ్రాః సమం చేరూ రమ్యం వృన్దావనం వనమ్
కృష్ణుడు ఎన్నో విధాలుగా ఆడుతూ పాడుతూ ఉండగా, గోపికలు అందరూ కలసి, ఆనందంగా ఆ అందమైన వృందావన అరణ్యంలో సంచరించారు.
నివృత్తాస్ తాస్ తతో గోప్యో నిరాశాః కృష్ణదర్శనే యమునాతీరమ్ ఆగమ్య జగుస్ తచ్చరితం ద్విజాః
తరువాత, కృష్ణుని దర్శించలేక నిరాశతో, ఆ గోపికలు యమునా తీరానికి వచ్చి, కృష్ణుని లీలలను పాడుతూ అక్కడ నిలిచారు, ఓ ద్విజులారా.
తతో దదృశుర్ ఆయాన్తం వికాశిముఖపఙ్కజమ్ గోప్యస్ త్రైలోక్యగోప్తారం కృష్ణమ్ అక్లిష్టకారిణమ్
అప్పుడే గోపికలు, పద్మంలా ప్రకాశించే ముఖంతో, మూడు లోకాలకు రక్షకుడైన, కష్టమేమీ లేకుండా కార్యాలు చేయగల కృష్ణుడు వస్తున్నాడని చూశారు.
కాచిద్ ఆలోక్య గోవిన్దమ్ ఆయాన్తమ్ అతిహర్షితా కృష్ణ కృష్ణేతి కృష్ణేతి ప్రాహోత్ఫుల్లవిలోచనా
ఒక గోపిక, గోవిందుడు వస్తున్నాడని చూసి, ఎంతో ఆనందంతో, కన్నులు విప్పి 'కృష్ణా! కృష్ణా!' అని మళ్లీ మళ్లీ పిలిచింది.
కాచిద్ భ్రూభఙ్గురం కృత్వా లలాటఫలకం హరిమ్ విలోక్య నేత్రభృఙ్గాభ్యాం పపౌ తన్ముఖపఙ్కజమ్
ఒక గోపిక, కనుబొమ్మలు ఎత్తి, నుదుటిపై గుర్తు పెట్టుకుని, హరిని చూస్తూ, తన కళ్లతో ఆ పద్మముఖాన్ని తేనెటీగలవలె ఆస్వాదించింది.
కాచిద్ ఆలోక్య గోవిన్దం నిమీలితవిలోచనా తస్యైవ రూపం ధ్యాయన్తీ యోగారూఢేవ సా బభౌ
మరొక గోపిక, గోవిందుని చూసి, కన్నులు మూసి, ఆయన రూపాన్ని ధ్యానిస్తూ, యోగంలో లీనమైనవాళ్లలా ప్రకాశించింది.
తతః కాంచిత్ ప్రియాలాపైః కాంచిద్ భ్రూభఙ్గవీక్షితైః నిన్యే ఽనునయమ్ అన్యాశ్ చ కరస్పర్శేన మాధవః
ఆ తర్వాత మాధవుడు, కొందరిని మధురమైన మాటలతో, మరికొందరిని కనుబొమ్మలతో చూపులతో, ఇంకొందరిని తన చేతి స్పర్శతో సాంత్వనపరిచాడు.
తాభిః ప్రసన్నచిత్తాభిర్ గోపీభిః సహ సాదరమ్ రరామ రాసగోష్ఠీభిర్ ఉదారచరితో హరిః
ఆ గోపికలు హర్షంతో, హరిచేత ఆదరంగా, మహాత్ముడైన హరి రాసలీలలో ఆనందంగా పాల్గొన్నాడు.
రాసమణ్డలబద్ధో ఽపి కృష్ణపార్శ్వమ్ అనూద్గతా గోపీజనో న చైవాభూద్ ఏకస్థానస్థిరాత్మనా
రాసమండలంలో ఉన్నా, గోపికలు ఎవ్వరూ కృష్ణుని పక్కనుండి తొలగలేదు, అలాగే ఒకే చోట నిలబడలేదు కూడా.
హస్తే ప్రగృహ్య చైకైకాం గోపికాం రాసమణ్డలమ్ చకార చ కరస్పర్శనిమీలితదృశం హరిః
హరి ఒక్కొక్క గోపికను చేతిలో పట్టుకుని, వారి చేతి స్పర్శతో కన్నులు మూసి, రాసలీలను ఆడాడు.
తతః ప్రవవృతే రమ్యా చలద్వలయనిస్వనైః అనుయాతశరత్కావ్యగేయగీతిర్ అనుక్రమామ్
అప్పుడే అలంకారమైన నుపురాల శబ్దాలతో, శరదృతువు కవిత, పాట, సంగీతంతో కూడిన ఆ రాసలీల ప్రారంభమైంది.
కృష్ణః శరచ్చన్ద్రమసం కౌముదీకుముదాకరమ్ జగౌ గోపీజనస్ త్వ్ ఏకం కృష్ణనామ పునః పునః
కృష్ణుడు శరద్ చంద్రుని, చంద్రికను, కమలాకరాన్ని గురించి పాడుతుండగా, గోపికలు మాత్రం కృష్ణుని నామాన్ని మాత్రమే మళ్లీ మళ్లీ ఆలపించాయి.
పరివృత్తా శ్రమేణైకా చలద్వలయతాపినీ దదౌ బాహులతాం స్కన్ధే గోపీ మధువిఘాతినః
ఒక గోపిక నాట్యం చేసి అలసిపోయి, నుపురాలు కదిలి వేడిగా ఉండగా, తేనెను సంహరించిన కృష్ణుని భుజంపై తన చేతిని ఉంచింది.