స త్వం గచ్ఛ న సంతాపం పుత్రార్థే కర్తుమ్ అర్హసి నార్జునస్య రిపుః కశ్చిన్ మమాగ్రే ప్రభవిష్యతి
కాబట్టి నీవు వెళ్ళవచ్చు. నీ కుమారుని కోసం చింతించవద్దు. నా ముందర అర్జునుడికి శత్రువు ఎవ్వరూ పైపడలేరు.
అర్జునార్థే త్వ్ అహం సర్వాన్ యుధిష్ఠిరపురోగమాన్ నివృత్తే భారతే యుద్ధే కున్త్యై దాస్యామి విక్షతాన్
అర్జునుని కోసం, యుదిష్ఠిరుడు మొదలైన వారందరినీ, భారత యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత, కుంతికి తిరిగి అందజేస్తాను.
ఇత్య్ ఉక్తః సంపరిష్వజ్య దేవరాజో జనార్దనమ్ ఆరుహ్యైరావతం నాగం పునర్ ఏవ దివం యయౌ
ఇలా చెప్పిన తరువాత, దేవేంద్రుడు జనార్దనుని ఆలింగనం చేసి, ఐరావతం అనే ఏనుగుపై ఎక్కి మళ్లీ స్వర్గానికి వెళ్లాడు.
కృష్ణో ఽపి సహితో గోభిర్ గోపాలైశ్ చ పునర్ వ్రజమ్ ఆజగామాథ గోపీనాం దృష్టపూతేన వర్త్మనా
కృష్ణుడు కూడా ఆవులు, గోపాలులతో కలిసి, గోపికలు చూసిన పవిత్రమైన మార్గంలో తిరిగి వ్రజానికి వెళ్లాడు.
గతే శక్రే తు గోపాలాః కృష్ణమ్ అక్లిష్టకారిణమ్ ఊచుః ప్రీత్యా ధృతం దృష్ట్వా తేన గోవర్ధనాచలమ్
శక్రుడు వెళ్లిన తర్వాత, గోపాలులు అపరాధరహితమైన కార్యాలు చేసే కృష్ణుని, గోవర్ధన పర్వతాన్ని పట్టుకున్నాడని చూసి, ప్రేమతో ఇలా మాట్లాడారు.
వయమ్ అస్మాన్ మహాభాగ భవతా మహతో భయాత్ గావశ్ చ భవతా త్రాతా గిరిధారణకర్మణా
మహాభాగా! నీవు పర్వతాన్ని ఎత్తిపట్టిన కార్యంతో మమ్మల్ని, మా ఆవులను గొప్ప ప్రమాదం నుంచి రక్షించావు.
బాలక్రీడేయమ్ అతులా గోపాలత్వం జుగుప్సితమ్ దివ్యం చ కర్మ భవతః కిమ్ ఏతత్ తాత కథ్యతామ్
ఈ అపూర్వమైన బాలలీల, ఈ గోపాలుడి పాత్ర నిజంగా ఆశ్చర్యకరం. నీవు చేసిన కార్యం దివ్యమైనది. తాతా! దీని అర్థం ఏమిటో మాకు చెప్పు.
కాలియో దమితస్ తోయే ప్రలమ్బో వినిపాతితః ధృతో గోవర్ధనశ్ చాయం శఙ్కితాని మనాంసి నః
నీటి లో కలియుని అదుపులో పెట్టావు, ప్రలంబుని సంహరించావు, గోవర్ధనాన్ని ఎత్తావు—ఇవి చూసి మా మనసులు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయాయి.
సత్యం సత్యం హరేః పాదౌ శ్రయామో ఽమితవిక్రమ యథా త్వద్వీర్యమ్ ఆలోక్య న త్వాం మన్యామహే నరమ్
నిజంగా, నిజంగా, హరిపాదాలను ఆశ్రయిస్తున్నాము, అపారవీర్యుడా! నీ శక్తిని చూశాక, మేము నిన్ను మామూలు మనిషిగా భావించలేము.
దేవో వా దానవో వా త్వం యక్షో గన్ధర్వ ఏవ వా కిం చాస్మాకం విచారేణ బాన్ధవో ఽస్తి నమో ఽస్తు తే
నీవు దేవుడవా, దానవుడవా, యక్షుడవా, గంధర్వుడవా, ఏవైనా కావచ్చు. అది మనకు విచారించాల్సిన విషయం కాదు. నీవు మన బంధువు. నీకు నమస్కారం.
ప్రీతిః సస్త్రీకుమారస్య వ్రజస్య తవ కేశవ కర్మ చేదమ్ అశక్యం యత్ సమస్తైస్ త్రిదశైర్ అపి
కేశవా! నీ గోపాల సమాజంలోని స్త్రీలు, పిల్లల ప్రేమ అంతా నీదే. నీ ఈ కార్యం దేవతలందరూ కలిసినా చేయలేని పని.
బాలత్వం చాతివీర్యం చ జన్మ చాస్మాస్వ్ అశోభనమ్ చిన్త్యమానమ్ అమేయాత్మఞ్ శఙ్కాం కృష్ణ ప్రయచ్ఛతి
నీ బాల్యం, అపారమైన వీర్యం, మన మధ్య జననం ఇవన్నీ తగినవి అనిపించవు. ఇవన్నీ ఆలోచిస్తే, అపారాత్ముడా కృష్ణా! మనసులో సందేహం కలుగుతుంది.
క్షణం భూత్వా త్వ్ అసౌ తూష్ణీం కించిత్ ప్రణయకోపవాన్ ఇత్య్ ఏవమ్ ఉక్తస్ తైర్ గోపైర్ ఆహ కృష్ణో ద్విజోత్తమాః
అతడు కొంతసేపు మౌనంగా ఉండి, కొద్దిగా ప్రేమతో కోపం చూపించాడు. అప్పుడు ఆ గోపులు ఇలా అడిగినపుడు, కృష్ణుడు వారితో ఇలా చెప్పాడు, ద్విజోత్తములారా.
మత్సంబన్ధేన వో గోపా యది లజ్జా న జాయతే శ్లాఘ్యో వాహం తతః కిం వో విచారేణ ప్రయోజనమ్
గోపులారా! నాతో మీ బంధానికి మీకు ఎలాంటి లజ్జా లేకపోతే, లేదా నేను మీకు ప్రశంసనీయుడనైతే, మరెందుకు మీరు ఇంకా విచారించాలి?
యది వో ఽస్తి మయి ప్రీతిః శ్లాఘ్యో ఽహం భవతాం యది తద్ అర్ఘా బన్ధుసదృశీ బాన్ధవాః క్రియతాం మయి
మీకు నాపై ప్రేమ ఉంటే, నేను మీకు ప్రశంసనీయుడనిపిస్తే, బంధువుకు లభించే గౌరవాన్ని నాకు ఇవ్వండి, నన్ను బంధువులా చూసుకోండి.
నాహం దేవో న గన్ధర్వో న యక్షో న చ దానవః అహం వో బాన్ధవో జాతో నాతశ్ చిన్త్యమ్ అతో ఽన్యథా
నేను దేవుడిని కాదు, గంధర్వుడిని కాదు, యక్షుడిని కాదు, దానవుడిని కూడా కాదు. నేను మీ బంధువుగా జన్మించాను. అందుకే వేరేలా ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు.
ఇతి శ్రుత్వా హరేర్ వాక్యం బద్ధమౌనాస్ తతో బలమ్ యయుర్ గోపా మహాభాగాస్ తస్మిన్ ప్రణయకోపిని
హరివాక్యాలు విన్న ఆ మహాభాగ్య గోపులు, మౌనంగా అక్కడి నుండి, ఆయన ప్రేమతో కోపం చూపిన చోటు విడిచిపోయారు.
కృష్ణస్ తు విమలం వ్యోమ శరచ్చన్ద్రస్య చన్ద్రికామ్ తథా కుముదినీం ఫుల్లామ్ ఆమోదితదిగన్తరామ్
కృష్ణుడు నిర్మలమైన ఆకాశాన్ని, శరదృతువులో చంద్రుని వెలుతురును, పరిమళంతో దిక్కులను నింపిన వికసించిన కుముదిని చూశాడు.
వనరాజీం తథా కూజద్భృఙ్గమాలామనోరమామ్ విలోక్య సహ గోపీభిర్ మనశ్ చక్రే రతిం ప్రతి
అతడు గోపికలతో కలిసి, మధురంగా మ్రోగుతున్న తేనెటీగలతో ఆకర్షణీయంగా ఉన్న అడవి చెట్ల వరుసను చూసి, మనసును ప్రేమలోకి తిప్పాడు.
సహ రామేణ మధురమ్ అతీవ వనితాప్రియమ్ జగౌ కమలపాదో ఽసౌ నామ తత్ర కృతవ్రతః
రాముడితో కలిసి, కమలపాదుడు అక్కడ తన వ్రతాన్ని పాటిస్తూ, స్త్రీలకు ఎంతో ఇష్టమైన మధురమైన పాటను పాడాడు.
రమ్యం గీతధ్వనిం శ్రుత్వా సంత్యజ్యావసథాంస్ తదా ఆజగ్ముస్ త్వరితా గోప్యో యత్రాస్తే మధుసూదనః
ఆ మధురమైన గీతధ్వని విని, గోపికలు తమ ఇళ్లను వదిలి, త్వరగా మధుసూదనుడు ఉన్న చోటికి వచ్చారు.
శనైః శనైర్ జగౌ గోపీ కాచిత్ తస్య పదానుగా దత్తావధానా కాచిచ్ చ తమ్ ఏవ మనసాస్మరత్
ఒక గోపిక అతని అడుగులను అనుసరిస్తూ మెల్లగా పాడింది; ఇంకొకరు పూర్తిగా మనసు పెట్టి, కేవలం అతనినే ధ్యానించింది.
కాచిత్ కృష్ణేతి కృష్ణేతి చోక్త్వా లజ్జామ్ ఉపాయయౌ యయౌ చ కాచిత్ ప్రేమాన్ధా తత్పార్శ్వమ్ అవిలజ్జితా
ఒక గోపిక 'కృష్ణా, కృష్ణా' అని పలికి సిగ్గుపడింది; ఇంకొకరు ప్రేమలో మునిగి, ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా అతని పక్కనికి వెళ్లింది.
కాచిద్ ఆవసథస్యాన్తః స్థిత్వా దృష్ట్వా బహిర్ గురుమ్ తన్మయత్వేన గోవిన్దం దధ్యౌ మీలితలోచనా
ఒకరు తన ఇంట్లో ఉండి, బయట పెద్దవారిని చూసి, కళ్లను మూసుకుని, తన అంతరంగంతో గోవిందుని ధ్యానించింది.
గోపీపరివృతో రాత్రిం శరచ్చన్ద్రమనోరమామ్ మానయామ్ ఆస గోవిన్దో రాసారమ్భరసోత్సుకః
గోపికలతో చుట్టుముట్టబడి, గోవిందుడు శరదృతువు చంద్రునితో అందమైన ఆ రాత్రిని గౌరవించాడు; రాసక్రీడ ప్రారంభ ఆనందానికి ఉత్సుకుడయ్యాడు.
గోప్యశ్ చ వృన్దశః కృష్ణచేష్టాభ్యాయత్తమూర్తయః అన్యదేశగతే కృష్ణే చేరుర్ వృన్దావనాన్తరమ్
కృష్ణుని క్రీడలపై ఆధారపడి, గుంపులుగా ఉన్న గోపికలు, కృష్ణుడు వేరే చోటికి వెళ్లినప్పుడు, వృందావనంలో చక్కగా నాట్యం చేశారు.
బభ్రముస్ తాస్ తతో గోప్యః కృష్ణదర్శనలాలసాః కృష్ణస్య చరణం రాత్రౌ దృష్ట్వా వృన్దావనే ద్విజాః
ఆ గోపికలు కృష్ణుని దర్శించాలనే తపనతో, రాత్రి వేళ వృందావనంలో కృష్ణుని అడుగుజాడలు చూసి, అక్కడ అక్కడ తిరిగారు, ఓ ద్విజులారా.
ఏవం నానాప్రకారాసు కృష్ణచేష్టాసు తాసు చ గోప్యో వ్యగ్రాః సమం చేరూ రమ్యం వృన్దావనం వనమ్
కృష్ణుడు ఎన్నో విధాలుగా ఆడుతూ పాడుతూ ఉండగా, గోపికలు అందరూ కలసి, ఆనందంగా ఆ అందమైన వృందావన అరణ్యంలో సంచరించారు.
నివృత్తాస్ తాస్ తతో గోప్యో నిరాశాః కృష్ణదర్శనే యమునాతీరమ్ ఆగమ్య జగుస్ తచ్చరితం ద్విజాః
తరువాత, కృష్ణుని దర్శించలేక నిరాశతో, ఆ గోపికలు యమునా తీరానికి వచ్చి, కృష్ణుని లీలలను పాడుతూ అక్కడ నిలిచారు, ఓ ద్విజులారా.
తతో దదృశుర్ ఆయాన్తం వికాశిముఖపఙ్కజమ్ గోప్యస్ త్రైలోక్యగోప్తారం కృష్ణమ్ అక్లిష్టకారిణమ్
అప్పుడే గోపికలు, పద్మంలా ప్రకాశించే ముఖంతో, మూడు లోకాలకు రక్షకుడైన, కష్టమేమీ లేకుండా కార్యాలు చేయగల కృష్ణుడు వస్తున్నాడని చూశారు.