అథోపవాహ్యాద్ ఆదాయ ఘణ్టామ్ ఐరావతాద్ గజాత్ అభిషేకం తయా చక్రే పవిత్రజలపూర్ణయా
తర్వాత, ఐరావతం అనే మహాగజం మీద ఉన్న గంటను తీసుకుని, పవిత్రమైన నీటితో నిండిన ఆ గంటతో అభిషేకం చేశాడు.
క్రియమాణే ఽభిషేకే తు గావః కృష్ణస్య తత్క్షణాత్ ప్రస్రవోద్భూతదుగ్ధార్ద్రాం సద్యశ్ చక్రుర్ వసుంధరామ్
అభిషేకం జరుగుతున్న సమయంలో, ఆ క్షణానే ఆవులు తమ పాల ప్రవాహాలతో భూమిని తడిపాయి.
అభిషిచ్య గవాం వాక్యాద్ దేవేన్ద్రో వై జనార్దనమ్ ప్రీత్యా సప్రశ్రయం కృష్ణం పునర్ ఆహ శచీపతిః
అభిషేకం పూర్తయ్యాక, ఆవుల మాట ప్రకారం, ఇంద్రుడు ప్రేమతో వినయంగా జనార్దనుడైన కృష్ణునితో మళ్లీ ఇలా అన్నాడు.
గవామ్ ఏతత్ కృతం వాక్యాత్ తథాన్యద్ అపి మే శృణు యద్ బ్రవీమి మహాభాగ భారావతరణేచ్ఛయా
ఆవుల మాట వల్ల ఇది జరిగింది. మహాభాగా! భూమి భారాన్ని తీయాలనే కోరికతో నేను చెప్పేది కూడా విను.
మమాంశః పురుషవ్యాఘ్రః పృథివ్యాం పృథివీధర అవతీర్ణో ఽర్జునో నామ స రక్ష్యో భవతా సదా
పురుషశార్దూలా! నా భాగమైన అర్జునుడు భూమిపై అవతరించాడు. భూమిని మోసే వాడైన అతన్ని నీవు ఎప్పుడూ కాపాడాలి.
భారావతరణే సఖ్యం స తే వీరః కరిష్యతి స రక్షణీయో భవతా యథాత్మా మధుసూదన
భూమి భారాన్ని తగ్గించడంలో ఆ వీరుడు నీకు తోడుగా ఉంటాడు. మధుసూదనా! నీవు నీ ప్రాణంలా అతన్ని కాపాడాలి.
జానామి భారతే వంశే జాతం పార్థం తవాంశతః తమ్ అహం పాలయిష్యామి యావద్ అస్మి మహీతలే
భారత వంశంలో పుట్టిన పార్థుడు నీ భాగమని నాకు తెలుసు. నేనెంతకాలం భూమిపై ఉంటానో అంతవరకు అతన్ని నేను రక్షిస్తాను.
యావన్ మహీతలే శక్ర స్థాస్యామ్య్ అహమ్ అరిందమ న తావద్ అర్జునం కశ్చిద్ దేవేన్ద్ర యుధి జేష్యతి
అరిందమా! నేను భూమిపై ఉన్నంతవరకు యుద్ధంలో ఎవ్వరూ అర్జునుడిని జయించలేరు, దేవేంద్రా!
కంసో నామ మహాబాహుర్ దైత్యో ఽరిష్టస్ తథా పరః కేశీ కువలయాపీడో నరకాద్యాస్ తథాపరే
కంసుడు అనే మహాబాహువు, అలాగే అరిష్టుడు, కేశి, కువలయాపీడుడు, నరకాసురుడు మరియు మరికొందరు దానవులు ఉన్నారు.
హతేషు తేషు దేవేన్ద్ర భవిష్యతి మహాహవః తత్ర విద్ధి సహస్రాక్ష భారావతరణం కృతమ్
దేవేంద్రా! వీరు సంహరించబడిన తర్వాత ఘోరమైన యుద్ధం జరుగుతుంది. సహస్రాక్షా! అప్పుడే భూమి భారాన్ని తొలగించినట్టు తెలుసుకో.
స త్వం గచ్ఛ న సంతాపం పుత్రార్థే కర్తుమ్ అర్హసి నార్జునస్య రిపుః కశ్చిన్ మమాగ్రే ప్రభవిష్యతి
కాబట్టి నీవు వెళ్ళవచ్చు. నీ కుమారుని కోసం చింతించవద్దు. నా ముందర అర్జునుడికి శత్రువు ఎవ్వరూ పైపడలేరు.
అర్జునార్థే త్వ్ అహం సర్వాన్ యుధిష్ఠిరపురోగమాన్ నివృత్తే భారతే యుద్ధే కున్త్యై దాస్యామి విక్షతాన్
అర్జునుని కోసం, యుదిష్ఠిరుడు మొదలైన వారందరినీ, భారత యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత, కుంతికి తిరిగి అందజేస్తాను.
ఇత్య్ ఉక్తః సంపరిష్వజ్య దేవరాజో జనార్దనమ్ ఆరుహ్యైరావతం నాగం పునర్ ఏవ దివం యయౌ
ఇలా చెప్పిన తరువాత, దేవేంద్రుడు జనార్దనుని ఆలింగనం చేసి, ఐరావతం అనే ఏనుగుపై ఎక్కి మళ్లీ స్వర్గానికి వెళ్లాడు.
కృష్ణో ఽపి సహితో గోభిర్ గోపాలైశ్ చ పునర్ వ్రజమ్ ఆజగామాథ గోపీనాం దృష్టపూతేన వర్త్మనా
కృష్ణుడు కూడా ఆవులు, గోపాలులతో కలిసి, గోపికలు చూసిన పవిత్రమైన మార్గంలో తిరిగి వ్రజానికి వెళ్లాడు.
గతే శక్రే తు గోపాలాః కృష్ణమ్ అక్లిష్టకారిణమ్ ఊచుః ప్రీత్యా ధృతం దృష్ట్వా తేన గోవర్ధనాచలమ్
శక్రుడు వెళ్లిన తర్వాత, గోపాలులు అపరాధరహితమైన కార్యాలు చేసే కృష్ణుని, గోవర్ధన పర్వతాన్ని పట్టుకున్నాడని చూసి, ప్రేమతో ఇలా మాట్లాడారు.
వయమ్ అస్మాన్ మహాభాగ భవతా మహతో భయాత్ గావశ్ చ భవతా త్రాతా గిరిధారణకర్మణా
మహాభాగా! నీవు పర్వతాన్ని ఎత్తిపట్టిన కార్యంతో మమ్మల్ని, మా ఆవులను గొప్ప ప్రమాదం నుంచి రక్షించావు.
బాలక్రీడేయమ్ అతులా గోపాలత్వం జుగుప్సితమ్ దివ్యం చ కర్మ భవతః కిమ్ ఏతత్ తాత కథ్యతామ్
ఈ అపూర్వమైన బాలలీల, ఈ గోపాలుడి పాత్ర నిజంగా ఆశ్చర్యకరం. నీవు చేసిన కార్యం దివ్యమైనది. తాతా! దీని అర్థం ఏమిటో మాకు చెప్పు.
కాలియో దమితస్ తోయే ప్రలమ్బో వినిపాతితః ధృతో గోవర్ధనశ్ చాయం శఙ్కితాని మనాంసి నః
నీటి లో కలియుని అదుపులో పెట్టావు, ప్రలంబుని సంహరించావు, గోవర్ధనాన్ని ఎత్తావు—ఇవి చూసి మా మనసులు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయాయి.
సత్యం సత్యం హరేః పాదౌ శ్రయామో ఽమితవిక్రమ యథా త్వద్వీర్యమ్ ఆలోక్య న త్వాం మన్యామహే నరమ్
నిజంగా, నిజంగా, హరిపాదాలను ఆశ్రయిస్తున్నాము, అపారవీర్యుడా! నీ శక్తిని చూశాక, మేము నిన్ను మామూలు మనిషిగా భావించలేము.
దేవో వా దానవో వా త్వం యక్షో గన్ధర్వ ఏవ వా కిం చాస్మాకం విచారేణ బాన్ధవో ఽస్తి నమో ఽస్తు తే
నీవు దేవుడవా, దానవుడవా, యక్షుడవా, గంధర్వుడవా, ఏవైనా కావచ్చు. అది మనకు విచారించాల్సిన విషయం కాదు. నీవు మన బంధువు. నీకు నమస్కారం.
ప్రీతిః సస్త్రీకుమారస్య వ్రజస్య తవ కేశవ కర్మ చేదమ్ అశక్యం యత్ సమస్తైస్ త్రిదశైర్ అపి
కేశవా! నీ గోపాల సమాజంలోని స్త్రీలు, పిల్లల ప్రేమ అంతా నీదే. నీ ఈ కార్యం దేవతలందరూ కలిసినా చేయలేని పని.
బాలత్వం చాతివీర్యం చ జన్మ చాస్మాస్వ్ అశోభనమ్ చిన్త్యమానమ్ అమేయాత్మఞ్ శఙ్కాం కృష్ణ ప్రయచ్ఛతి
నీ బాల్యం, అపారమైన వీర్యం, మన మధ్య జననం ఇవన్నీ తగినవి అనిపించవు. ఇవన్నీ ఆలోచిస్తే, అపారాత్ముడా కృష్ణా! మనసులో సందేహం కలుగుతుంది.
క్షణం భూత్వా త్వ్ అసౌ తూష్ణీం కించిత్ ప్రణయకోపవాన్ ఇత్య్ ఏవమ్ ఉక్తస్ తైర్ గోపైర్ ఆహ కృష్ణో ద్విజోత్తమాః
అతడు కొంతసేపు మౌనంగా ఉండి, కొద్దిగా ప్రేమతో కోపం చూపించాడు. అప్పుడు ఆ గోపులు ఇలా అడిగినపుడు, కృష్ణుడు వారితో ఇలా చెప్పాడు, ద్విజోత్తములారా.
మత్సంబన్ధేన వో గోపా యది లజ్జా న జాయతే శ్లాఘ్యో వాహం తతః కిం వో విచారేణ ప్రయోజనమ్
గోపులారా! నాతో మీ బంధానికి మీకు ఎలాంటి లజ్జా లేకపోతే, లేదా నేను మీకు ప్రశంసనీయుడనైతే, మరెందుకు మీరు ఇంకా విచారించాలి?
యది వో ఽస్తి మయి ప్రీతిః శ్లాఘ్యో ఽహం భవతాం యది తద్ అర్ఘా బన్ధుసదృశీ బాన్ధవాః క్రియతాం మయి
మీకు నాపై ప్రేమ ఉంటే, నేను మీకు ప్రశంసనీయుడనిపిస్తే, బంధువుకు లభించే గౌరవాన్ని నాకు ఇవ్వండి, నన్ను బంధువులా చూసుకోండి.
నాహం దేవో న గన్ధర్వో న యక్షో న చ దానవః అహం వో బాన్ధవో జాతో నాతశ్ చిన్త్యమ్ అతో ఽన్యథా
నేను దేవుడిని కాదు, గంధర్వుడిని కాదు, యక్షుడిని కాదు, దానవుడిని కూడా కాదు. నేను మీ బంధువుగా జన్మించాను. అందుకే వేరేలా ఆలోచించాల్సిన అవసరం లేదు.
ఇతి శ్రుత్వా హరేర్ వాక్యం బద్ధమౌనాస్ తతో బలమ్ యయుర్ గోపా మహాభాగాస్ తస్మిన్ ప్రణయకోపిని
హరివాక్యాలు విన్న ఆ మహాభాగ్య గోపులు, మౌనంగా అక్కడి నుండి, ఆయన ప్రేమతో కోపం చూపిన చోటు విడిచిపోయారు.
కృష్ణస్ తు విమలం వ్యోమ శరచ్చన్ద్రస్య చన్ద్రికామ్ తథా కుముదినీం ఫుల్లామ్ ఆమోదితదిగన్తరామ్
కృష్ణుడు నిర్మలమైన ఆకాశాన్ని, శరదృతువులో చంద్రుని వెలుతురును, పరిమళంతో దిక్కులను నింపిన వికసించిన కుముదిని చూశాడు.
వనరాజీం తథా కూజద్భృఙ్గమాలామనోరమామ్ విలోక్య సహ గోపీభిర్ మనశ్ చక్రే రతిం ప్రతి
అతడు గోపికలతో కలిసి, మధురంగా మ్రోగుతున్న తేనెటీగలతో ఆకర్షణీయంగా ఉన్న అడవి చెట్ల వరుసను చూసి, మనసును ప్రేమలోకి తిప్పాడు.
సహ రామేణ మధురమ్ అతీవ వనితాప్రియమ్ జగౌ కమలపాదో ఽసౌ నామ తత్ర కృతవ్రతః
రాముడితో కలిసి, కమలపాదుడు అక్కడ తన వ్రతాన్ని పాటిస్తూ, స్త్రీలకు ఎంతో ఇష్టమైన మధురమైన పాటను పాడాడు.