చారయన్తం మహావీర్యం గాశ్ చ గోపవపుర్ధరమ్ కృత్స్నస్య జగతో గోపం వృతం గోపకుమారకైః
అతడు గొప్ప పరాక్రమశాలి అయిన కృష్ణుడు, గోపబాలుని రూపంలో, ఆవులను మేపుతూ, గోపబాలులతో చుట్టుముట్టబడి, జగత్తుని రక్షిస్తూ ఉన్నాడని చూశాడు.
గరుడం చ దదర్శోచ్చైర్ అన్తర్ధానగతం ద్విజాః కృతచ్ఛాయం హరేర్ మూర్ధ్ని పక్షాభ్యాం పక్షిపుంగవమ్
ద్విజులు ఆకాశంలో ఎత్తుగా కనిపించని విధంగా ఉన్న పక్షిరాజు గరుడుని చూశారు. అతడు తన రెక్కలతో హరిదేవుని తలపై నీడ వేసి నిలిచాడు.
అవరుహ్య స నాగేన్ద్రాద్ ఏకాన్తే మధుసూదనమ్ శక్రః సస్మితమ్ ఆహేదం ప్రీతివిస్ఫారితేక్షణః
అతడు ఆ మహానాగుని దిగి, ఒంటరిగా మధుసూదనుని దగ్గరకు వెళ్లి, ఆనందంతో కళ్లు వెదజల్లుతూ, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు.
కృష్ణ కృష్ణ శృణుష్వేదం యదర్థమ్ అహమ్ ఆగతః త్వత్సమీపం మహాబాహో నైతచ్ చిన్త్యం త్వయాన్యథా
కృష్ణా, కృష్ణా! నేను నీ దగ్గరకు ఎందుకు వచ్చానో విను. మహాబాహువా! నువ్వు వేరేలా అనుకోకూడదు.
భారావతరణార్ధాయ పృథివ్యాః పృథివీతలమ్ అవతీర్ణో ఽఖిలాధారస్ త్వమ్ ఏవ పరమేశ్వర
పృథివి భారాన్ని తీయడానికి, సమస్త జగత్తుకూ ఆధారమైన పరమేశ్వరా! నువ్వే భూమిపై అవతరించావు.
మహభఙ్గవిరుద్ధేన మయా గోకులనాశకాః సమాదిష్టా మహామేఘాస్ తైశ్ చైతత్ కదనం కృతమ్
ఈ గొప్ప విఘ్నాన్ని ఎదుర్కొనడానికి నేను గోకులాన్ని నాశనం చేసే మేఘాలను పంపించాను. వాటివల్ల ఈ విధ్వంసం జరిగింది.
త్రాతాస్ తాపాత్ త్వయా గావః సముత్పాట్య మహాగిరిమ్ తేనాహం తోషితో వీర కర్మణాత్యద్భుతేన తే
నీవు ఆ గొప్ప కొండను ఎత్తి ఆవులను బాధ నుండి రక్షించావు. నీ ఈ అద్భుతమైన కార్యానికి నేను సంతృప్తుడిని.
సాధితం కృష్ణ దేవానామ్ అద్య మన్యే ప్రయోజనమ్ త్వయాయమ్ అద్రిప్రవరః కరేణైకేన చోద్ధృతః
కృష్ణా! నువ్వు ఒక్క చేతితో ఈ ఉత్తమ పర్వతాన్ని ఎత్తి, దేవతల ఉద్దేశాన్ని నేడు నెరవేర్చావని నేను భావిస్తున్నాను.
గోభిశ్ చ నోదితః కృష్ణ త్వత్సమీపమ్ ఇహాగతః త్వయా త్రాతాభిర్ అత్యర్థం యుష్మత్కారణకారణాత్
కృష్ణా! ఆవులు నన్ను పంపలేదు. నీవు వాటిని ఎంతో రక్షించావు కాబట్టి, నీకోసం నేను ఇక్కడికి వచ్చాను.
స త్వాం కృష్ణాభిషేక్ష్యామి గవాం వాక్యప్రచోదితః ఉపేన్ద్రత్వే గవామ్ ఇన్ద్రో గోవిన్దస్ త్వం భవిష్యసి
కాబట్టి కృష్ణా! ఆవుల మాట ప్రకారం, నేను నిన్ను అభిషేకిస్తాను. ఉపేంద్రునిగా, నీవు గోవిందుడవై, ఆవులకు ఇంద్రుడవుతావు.
అథోపవాహ్యాద్ ఆదాయ ఘణ్టామ్ ఐరావతాద్ గజాత్ అభిషేకం తయా చక్రే పవిత్రజలపూర్ణయా
తర్వాత, ఐరావతం అనే మహాగజం మీద ఉన్న గంటను తీసుకుని, పవిత్రమైన నీటితో నిండిన ఆ గంటతో అభిషేకం చేశాడు.
క్రియమాణే ఽభిషేకే తు గావః కృష్ణస్య తత్క్షణాత్ ప్రస్రవోద్భూతదుగ్ధార్ద్రాం సద్యశ్ చక్రుర్ వసుంధరామ్
అభిషేకం జరుగుతున్న సమయంలో, ఆ క్షణానే ఆవులు తమ పాల ప్రవాహాలతో భూమిని తడిపాయి.
అభిషిచ్య గవాం వాక్యాద్ దేవేన్ద్రో వై జనార్దనమ్ ప్రీత్యా సప్రశ్రయం కృష్ణం పునర్ ఆహ శచీపతిః
అభిషేకం పూర్తయ్యాక, ఆవుల మాట ప్రకారం, ఇంద్రుడు ప్రేమతో వినయంగా జనార్దనుడైన కృష్ణునితో మళ్లీ ఇలా అన్నాడు.
గవామ్ ఏతత్ కృతం వాక్యాత్ తథాన్యద్ అపి మే శృణు యద్ బ్రవీమి మహాభాగ భారావతరణేచ్ఛయా
ఆవుల మాట వల్ల ఇది జరిగింది. మహాభాగా! భూమి భారాన్ని తీయాలనే కోరికతో నేను చెప్పేది కూడా విను.
మమాంశః పురుషవ్యాఘ్రః పృథివ్యాం పృథివీధర అవతీర్ణో ఽర్జునో నామ స రక్ష్యో భవతా సదా
పురుషశార్దూలా! నా భాగమైన అర్జునుడు భూమిపై అవతరించాడు. భూమిని మోసే వాడైన అతన్ని నీవు ఎప్పుడూ కాపాడాలి.
భారావతరణే సఖ్యం స తే వీరః కరిష్యతి స రక్షణీయో భవతా యథాత్మా మధుసూదన
భూమి భారాన్ని తగ్గించడంలో ఆ వీరుడు నీకు తోడుగా ఉంటాడు. మధుసూదనా! నీవు నీ ప్రాణంలా అతన్ని కాపాడాలి.
జానామి భారతే వంశే జాతం పార్థం తవాంశతః తమ్ అహం పాలయిష్యామి యావద్ అస్మి మహీతలే
భారత వంశంలో పుట్టిన పార్థుడు నీ భాగమని నాకు తెలుసు. నేనెంతకాలం భూమిపై ఉంటానో అంతవరకు అతన్ని నేను రక్షిస్తాను.
యావన్ మహీతలే శక్ర స్థాస్యామ్య్ అహమ్ అరిందమ న తావద్ అర్జునం కశ్చిద్ దేవేన్ద్ర యుధి జేష్యతి
అరిందమా! నేను భూమిపై ఉన్నంతవరకు యుద్ధంలో ఎవ్వరూ అర్జునుడిని జయించలేరు, దేవేంద్రా!
కంసో నామ మహాబాహుర్ దైత్యో ఽరిష్టస్ తథా పరః కేశీ కువలయాపీడో నరకాద్యాస్ తథాపరే
కంసుడు అనే మహాబాహువు, అలాగే అరిష్టుడు, కేశి, కువలయాపీడుడు, నరకాసురుడు మరియు మరికొందరు దానవులు ఉన్నారు.
హతేషు తేషు దేవేన్ద్ర భవిష్యతి మహాహవః తత్ర విద్ధి సహస్రాక్ష భారావతరణం కృతమ్
దేవేంద్రా! వీరు సంహరించబడిన తర్వాత ఘోరమైన యుద్ధం జరుగుతుంది. సహస్రాక్షా! అప్పుడే భూమి భారాన్ని తొలగించినట్టు తెలుసుకో.
స త్వం గచ్ఛ న సంతాపం పుత్రార్థే కర్తుమ్ అర్హసి నార్జునస్య రిపుః కశ్చిన్ మమాగ్రే ప్రభవిష్యతి
కాబట్టి నీవు వెళ్ళవచ్చు. నీ కుమారుని కోసం చింతించవద్దు. నా ముందర అర్జునుడికి శత్రువు ఎవ్వరూ పైపడలేరు.
అర్జునార్థే త్వ్ అహం సర్వాన్ యుధిష్ఠిరపురోగమాన్ నివృత్తే భారతే యుద్ధే కున్త్యై దాస్యామి విక్షతాన్
అర్జునుని కోసం, యుదిష్ఠిరుడు మొదలైన వారందరినీ, భారత యుద్ధం ముగిసిన తర్వాత, కుంతికి తిరిగి అందజేస్తాను.
ఇత్య్ ఉక్తః సంపరిష్వజ్య దేవరాజో జనార్దనమ్ ఆరుహ్యైరావతం నాగం పునర్ ఏవ దివం యయౌ
ఇలా చెప్పిన తరువాత, దేవేంద్రుడు జనార్దనుని ఆలింగనం చేసి, ఐరావతం అనే ఏనుగుపై ఎక్కి మళ్లీ స్వర్గానికి వెళ్లాడు.
కృష్ణో ఽపి సహితో గోభిర్ గోపాలైశ్ చ పునర్ వ్రజమ్ ఆజగామాథ గోపీనాం దృష్టపూతేన వర్త్మనా
కృష్ణుడు కూడా ఆవులు, గోపాలులతో కలిసి, గోపికలు చూసిన పవిత్రమైన మార్గంలో తిరిగి వ్రజానికి వెళ్లాడు.
గతే శక్రే తు గోపాలాః కృష్ణమ్ అక్లిష్టకారిణమ్ ఊచుః ప్రీత్యా ధృతం దృష్ట్వా తేన గోవర్ధనాచలమ్
శక్రుడు వెళ్లిన తర్వాత, గోపాలులు అపరాధరహితమైన కార్యాలు చేసే కృష్ణుని, గోవర్ధన పర్వతాన్ని పట్టుకున్నాడని చూసి, ప్రేమతో ఇలా మాట్లాడారు.
వయమ్ అస్మాన్ మహాభాగ భవతా మహతో భయాత్ గావశ్ చ భవతా త్రాతా గిరిధారణకర్మణా
మహాభాగా! నీవు పర్వతాన్ని ఎత్తిపట్టిన కార్యంతో మమ్మల్ని, మా ఆవులను గొప్ప ప్రమాదం నుంచి రక్షించావు.
బాలక్రీడేయమ్ అతులా గోపాలత్వం జుగుప్సితమ్ దివ్యం చ కర్మ భవతః కిమ్ ఏతత్ తాత కథ్యతామ్
ఈ అపూర్వమైన బాలలీల, ఈ గోపాలుడి పాత్ర నిజంగా ఆశ్చర్యకరం. నీవు చేసిన కార్యం దివ్యమైనది. తాతా! దీని అర్థం ఏమిటో మాకు చెప్పు.
కాలియో దమితస్ తోయే ప్రలమ్బో వినిపాతితః ధృతో గోవర్ధనశ్ చాయం శఙ్కితాని మనాంసి నః
నీటి లో కలియుని అదుపులో పెట్టావు, ప్రలంబుని సంహరించావు, గోవర్ధనాన్ని ఎత్తావు—ఇవి చూసి మా మనసులు ఆశ్చర్యంతో నిండిపోయాయి.
సత్యం సత్యం హరేః పాదౌ శ్రయామో ఽమితవిక్రమ యథా త్వద్వీర్యమ్ ఆలోక్య న త్వాం మన్యామహే నరమ్
నిజంగా, నిజంగా, హరిపాదాలను ఆశ్రయిస్తున్నాము, అపారవీర్యుడా! నీ శక్తిని చూశాక, మేము నిన్ను మామూలు మనిషిగా భావించలేము.
దేవో వా దానవో వా త్వం యక్షో గన్ధర్వ ఏవ వా కిం చాస్మాకం విచారేణ బాన్ధవో ఽస్తి నమో ఽస్తు తే
నీవు దేవుడవా, దానవుడవా, యక్షుడవా, గంధర్వుడవా, ఏవైనా కావచ్చు. అది మనకు విచారించాల్సిన విషయం కాదు. నీవు మన బంధువు. నీకు నమస్కారం.