ఇత్య్ ఆజ్ఞప్తాః సురేన్ద్రేణ ముముచుస్ తే బలాహకాః వాతవర్షం మహాభీమమ్ అభావాయ గవాం ద్విజాః
దేవేంద్రుడు ఇలా ఆజ్ఞాపించగానే, ఆ మేఘాలు భయంకరమైన గాలి, వర్షాన్ని వదిలి, ఆవులను నాశనం చేయడానికి ప్రయత్నించాయి, ఓ ద్విజులారా!
తతః క్షణేన ధరణీ కకుభో ఽమ్బరమ్ ఏవ చ ఏకం ధారామహాసారపూరణేనాభవద్ ద్విజాః
ఒక క్షణంలోనే, ఓ ద్విజులారా, భూమి, దిక్కులు, ఆకాశం అన్నీ ఒకే పెద్ద వర్షపు ప్రవాహంతో నిండిపోయాయి.
గావస్ తు తేన పతతా వర్షవాతేన వేగినా ధుతాః ప్రాణాఞ్ జహుః సర్వాస్ తిర్యఙ్ముఖశిరోధరాః
ఆ వేగంగా పడిన వర్షం, గాలి వల్ల ఆవులు బలహీనమై, ప్రాణాలు విడిచిపోయాయి. అవన్నీ తలలు పక్కకు తిప్పుకుని పడిపోయాయి.
క్రోడేన వత్సాన్ ఆక్రమ్య తస్థుర్ అన్యా ద్విజోత్తమాః గావో వివత్సాశ్ చ కృతా వారిపూరేణ చాపరాః
కొన్ని ఆవులు తమ కడుపున విత్తనాలను అట్టిపెట్టుకుని నిలబడ్డాయి, ఓ ఉత్తమ ద్విజులారా! మరికొన్ని ఆవులు వరద నీటివల్ల తమ పిల్లల నుంచి వేరుపడ్డాయి.
వత్సాశ్ చ దీనవదనాః పవనాకమ్పికంధరాః త్రాహి త్రాహీత్య్ అల్పశబ్దాః కృష్ణమ్ ఊచుర్ ఇవార్తకాః
విత్తనాలు బాధతో ముఖాలు వంచి, గాలిలో ఒణికిపోయిన మెడలతో, 'రక్షించు, రక్షించు' అని చిన్నగా అరవడం, కృష్ణుణ్ని వేడుకుంటున్నట్లు అనిపించింది.
తతస్ తద్ గోకులం సర్వం గోగోపీగోపసంకులమ్ అతీవార్తం హరిర్ దృష్ట్వా త్రాణాయాచిన్తయత్ తదా
అప్పుడు హరి, ఆ గోకులాన్ని మొత్తం, ఆవులు, గోపికలు, గోపులతో నిండినదిగా, తీవ్రమైన బాధలో ఉన్నదిగా చూసి, వాటిని రక్షించాలనే ఆలోచన చేశాడు.
ఏతత్ కృతం మహేన్ద్రేణ మహభఙ్గవిరోధినా తద్ ఏతద్ అఖిలం గోష్ఠం త్రాతవ్యమ్ అధునా మయా
ఇది మహా ఇంద్రుడు చేసిన పని. అతడు ఈ గందరగోళానికి వ్యతిరేకంగా చేశాడు. ఇప్పుడు ఈ గోశాలను మొత్తం నేను రక్షించాలి.
ఇమమ్ అద్రిమ్ అహం వీర్యాద్ ఉత్పాట్యోరుశిలాతలమ్ ధారయిష్యామి గోష్ఠస్య పృథుచ్ఛత్త్రమ్ ఇవోపరి
నా బలంతో ఈ పెద్ద కొండను, దాని విస్తారమైన రాళ్లతో సహా, పైకి లేపి, గోశాలకు పెద్ద గొడుగు లాగా పైకి పట్టుకుంటాను.
ఇతి కృత్వా మతిం కృష్ణో గోవర్ధనమహీధరమ్ ఉత్పాట్యైకకరేణైవ ధారయామ్ ఆస లీలయా
ఇలా నిర్ణయించుకుని, కృష్ణుడు గోవర్ధన అనే గొప్ప కొండను ఒక చేతితో సులభంగా పైకి లేపి పట్టుకున్నాడు.
గోపాంశ్ చాహ జగన్నాథః సముత్పాటితభూధరః విశధ్వమ్ అత్ర సహితాః కృతం వర్షనివారణమ్
భూమిని పైకి లేపిన జగన్నాథుడు గోపులకు ఇలా అన్నాడు: 'మీరు అందరూ ఇక్కడికి వచ్చి చేరండి. వర్షాన్ని నేను ఆపేశాను.'
సునిర్వాతేషు దేశేషు యథాయోగ్యమ్ ఇహాస్యతామ్ ప్రవిశ్య నాత్ర భేతవ్యం గిరిపాతస్య నిర్భయైః
ఎక్కడ గాలి సాఫీగా ఉంటుందో, అక్కడ మీకు అనుకూలంగా ఉండండి. లోపలికి వచ్చి, కొండ పడిపోతుందేమో అని ఎలాంటి భయం లేకుండా ఉండండి.
ఇత్య్ ఉక్తాస్ తేన తే గోపా వివిశుర్ గోధనైః సహ శకటారోపితైర్ భాణ్డైర్ గోప్యశ్ చాసారపీడితాః
అతను ఇలా చెప్పగానే, గోపులు తమ ఆవులతో పాటు, బండ్లపై సామాన్లు ఎక్కించుకుని, వర్షంలో బాధపడుతున్న గోపికలు కూడా లోపలికి వచ్చారు.
కృష్ణో ఽపి తం దధారైవం శైలమ్ అత్యన్తనిశ్చలమ్ వ్రజౌకోవాసిభిర్ హర్షవిస్మితాక్షైర్ నిరీక్షితః
కృష్ణుడు ఆ కొండను అచంచలంగా పట్టుకొని నిలిపాడు. వ్రజవాసులు ఆనందంతో, ఆశ్చర్యంతో కళ్లు వెదజల్లుతూ ఆయనను తిలకించారు.
గోపగోపీజనైర్ హృష్టైః ప్రీతివిస్తారితేక్షణైః సంస్తూయమానచరితః కృష్ణః శైలమ్ అధారయత్
ఆనందంతో కళ్లు విస్తరించిన గోపులు, గోపికలు కృష్ణుని మహిమలను స్తుతిస్తూ ఉండగా, కృష్ణుడు ఆ కొండను నిలిపాడు.
సప్తరాత్రం మహామేఘా వవర్షుర్ నన్దగోకులే ఇన్ద్రేణ చోదితా మేఘా గోపానాం నాశకారిణా
ఏడు రాత్రులు ఇంద్రుడు ప్రేరేపించిన గొప్ప మేఘాలు నందగోకులంపై వర్షం కురిపించాయి, గోపులకు నాశనం కలిగించాయి.
తతో ధృతే మహాశైలే పరిత్రాతే చ గోకులే మిథ్యాప్రతిజ్ఞో బలభిద్ వారయామ్ ఆస తాన్ ఘనాన్
ఆ తరువాత, గొప్ప కొండను నిలిపి, గోకులాన్ని రక్షించిన కృష్ణుడు, తన వాగ్దానం ఫలించకపోయిన ఇంద్రుడి మేఘాలను ఆపేశాడు.
వ్యభ్రే నభసి దేవేన్ద్రే వితథే శక్రమన్త్రితే నిష్క్రమ్య గోకులం హృష్టః స్వస్థానం పునర్ ఆగమత్
ఆకాశం మేఘాలు తొలగిపోయి, ఇంద్రుడి ప్రయత్నం వృథా అయినప్పుడు, ఆ దేవుడు ఆనందంగా గోకులాన్ని విడిచి తన స్థానానికి తిరిగి వెళ్లాడు.
ముమోచ కృష్ణో ఽపి తదా గోవర్ధనమహాగిరిమ్ స్వస్థానే విస్మితముఖైర్ దృష్టస్ తైర్ వ్రజవాసిభిః
తర్వాత కృష్ణుడు ఆ గొప్ప గోవర్ధనగిరిని తన స్థానంలో ఉంచాడు. వ్రజవాసులు ఆశ్చర్యంతో ముఖాలు నిండా చూసారు.
ధృతే గోవర్ధనే శైలే పరిత్రాతే చ గోకులే రోచయామ్ ఆస కృష్ణస్య దర్శనం పాకశాసనః
గోవర్ధనగిరి నిలిపి, గోకులం రక్షించబడిన తరువాత, యజ్ఞాధిపతి అయిన ఇంద్రుడు కృష్ణుని దర్శించాలనే కోరిక కలిగాడు.
సో ఽధిరుహ్య మహానాగమ్ ఐరావతమ్ అమిత్రజిత్ గోవర్ధనగిరౌ కృష్ణం దదర్శ త్రిదశాధిపః
అంతట దేవేంద్రుడు, శత్రువులను జయించినవాడు, మహా నాగమైన ఐరావతాన్ని ఎక్కి, గోవర్ధనపర్వతంపై కృష్ణుణ్ని చూశాడు.
చారయన్తం మహావీర్యం గాశ్ చ గోపవపుర్ధరమ్ కృత్స్నస్య జగతో గోపం వృతం గోపకుమారకైః
అతడు గొప్ప పరాక్రమశాలి అయిన కృష్ణుడు, గోపబాలుని రూపంలో, ఆవులను మేపుతూ, గోపబాలులతో చుట్టుముట్టబడి, జగత్తుని రక్షిస్తూ ఉన్నాడని చూశాడు.
గరుడం చ దదర్శోచ్చైర్ అన్తర్ధానగతం ద్విజాః కృతచ్ఛాయం హరేర్ మూర్ధ్ని పక్షాభ్యాం పక్షిపుంగవమ్
ద్విజులు ఆకాశంలో ఎత్తుగా కనిపించని విధంగా ఉన్న పక్షిరాజు గరుడుని చూశారు. అతడు తన రెక్కలతో హరిదేవుని తలపై నీడ వేసి నిలిచాడు.
అవరుహ్య స నాగేన్ద్రాద్ ఏకాన్తే మధుసూదనమ్ శక్రః సస్మితమ్ ఆహేదం ప్రీతివిస్ఫారితేక్షణః
అతడు ఆ మహానాగుని దిగి, ఒంటరిగా మధుసూదనుని దగ్గరకు వెళ్లి, ఆనందంతో కళ్లు వెదజల్లుతూ, చిరునవ్వుతో ఇలా అన్నాడు.
కృష్ణ కృష్ణ శృణుష్వేదం యదర్థమ్ అహమ్ ఆగతః త్వత్సమీపం మహాబాహో నైతచ్ చిన్త్యం త్వయాన్యథా
కృష్ణా, కృష్ణా! నేను నీ దగ్గరకు ఎందుకు వచ్చానో విను. మహాబాహువా! నువ్వు వేరేలా అనుకోకూడదు.
భారావతరణార్ధాయ పృథివ్యాః పృథివీతలమ్ అవతీర్ణో ఽఖిలాధారస్ త్వమ్ ఏవ పరమేశ్వర
పృథివి భారాన్ని తీయడానికి, సమస్త జగత్తుకూ ఆధారమైన పరమేశ్వరా! నువ్వే భూమిపై అవతరించావు.
మహభఙ్గవిరుద్ధేన మయా గోకులనాశకాః సమాదిష్టా మహామేఘాస్ తైశ్ చైతత్ కదనం కృతమ్
ఈ గొప్ప విఘ్నాన్ని ఎదుర్కొనడానికి నేను గోకులాన్ని నాశనం చేసే మేఘాలను పంపించాను. వాటివల్ల ఈ విధ్వంసం జరిగింది.
త్రాతాస్ తాపాత్ త్వయా గావః సముత్పాట్య మహాగిరిమ్ తేనాహం తోషితో వీర కర్మణాత్యద్భుతేన తే
నీవు ఆ గొప్ప కొండను ఎత్తి ఆవులను బాధ నుండి రక్షించావు. నీ ఈ అద్భుతమైన కార్యానికి నేను సంతృప్తుడిని.
సాధితం కృష్ణ దేవానామ్ అద్య మన్యే ప్రయోజనమ్ త్వయాయమ్ అద్రిప్రవరః కరేణైకేన చోద్ధృతః
కృష్ణా! నువ్వు ఒక్క చేతితో ఈ ఉత్తమ పర్వతాన్ని ఎత్తి, దేవతల ఉద్దేశాన్ని నేడు నెరవేర్చావని నేను భావిస్తున్నాను.
గోభిశ్ చ నోదితః కృష్ణ త్వత్సమీపమ్ ఇహాగతః త్వయా త్రాతాభిర్ అత్యర్థం యుష్మత్కారణకారణాత్
కృష్ణా! ఆవులు నన్ను పంపలేదు. నీవు వాటిని ఎంతో రక్షించావు కాబట్టి, నీకోసం నేను ఇక్కడికి వచ్చాను.
స త్వాం కృష్ణాభిషేక్ష్యామి గవాం వాక్యప్రచోదితః ఉపేన్ద్రత్వే గవామ్ ఇన్ద్రో గోవిన్దస్ త్వం భవిష్యసి
కాబట్టి కృష్ణా! ఆవుల మాట ప్రకారం, నేను నిన్ను అభిషేకిస్తాను. ఉపేంద్రునిగా, నీవు గోవిందుడవై, ఆవులకు ఇంద్రుడవుతావు.