యావద్ భౌమమహోత్పాతదోషో నాభిభవేద్ వ్రజమ్ ఇతి కృత్వా మతిం సర్వే గమనే తే వ్రజౌకసః
భూమిపై పెద్ద అపాయం వ్రజాన్ని తాకే వరకు ఇక్కడ ఉండకూడదని ఆలోచించి, వ్రజవాసులు అందరూ వెళ్లిపోవాలని నిర్ణయించుకున్నారు.
ఊచుః స్వం స్వం కులం శీఘ్రం గమ్యతాం మా విలమ్బ్యతామ్ తతః క్షణేన ప్రయయుః శకటైర్ గోధనైస్ తథా
ప్రతి ఒక్కరూ తమ కుటుంబాలను వెంటనే చేరాలని, ఆలస్యం చేయవద్దని చెప్పారు. వెంటనే అందరూ తమ బండ్లు, ఆవులతో బయలుదేరారు.
యూథశో వత్సపాలీశ్ చ కాలయన్తో వ్రజౌకసః సర్వావయవనిర్ధూతం క్షణమాత్రేణ తత్ తదా
వత్సపాలులు, వత్సపాలికలు గుంపులుగా ఒకరినొకరు పిలుచుకుంటూ, క్షణంలోనే తమ సొత్తంతా వదిలేసి వెళ్లిపోయారు.
కాకకాకీసమాకీర్ణం వ్రజస్థానమ్ అభూద్ ద్విజాః వృన్దావనం భగవతా కృష్ణేనాక్లిష్టకర్మణా
ఓ ద్విజులారా, వ్రజ ప్రాంతం కాకులు, కాకిలతో నిండిపోయింది. ఆ వృందావనాన్ని శుభకర్మలు చేసే శ్రీకృష్ణుడు మనసులో ధ్యానించాడు.
శుభేన మనసా ధ్యాతం గవాం వృద్ధిమ్ అభీప్సతా తతస్ తత్రాతిరుక్షే ఽపి ధర్మకాలే ద్విజోత్తమాః
పాలగొర్రెలు పెరిగిపోవాలని శుభమైన మనసుతో ధ్యానం చేశాడు. అందువల్ల, ఓ ఉత్తమ ద్విజులారా, ఆ ధర్మకాలంలో అక్కడ—
ప్రావృట్కాల ఇవాభూచ్ చ నవశష్పం సమన్తతః స సమావాసితః సర్వో వ్రజో వృన్దావనే తతః
చుట్టూ కొత్త గడ్డి పచ్చగా మొలిచిన వానకాలంలా మారింది. అప్పుడు వ్రజవాసులందరూ వృందావనంలో నివసించసాగారు.
శకటీవాటపర్యన్తచన్ద్రార్ధాకారసంస్థితిః వత్సబాలౌ చ సంవృత్తౌ రామదామోదరౌ తతః
బండ్లతో వేసిన వాడలు, వలయాలు అర్ధచంద్రాకారంలో ఏర్పడ్డాయి. అక్కడ రాముడు, దామోదరుడు ఇద్దరూ పెరుగుతూ ఉన్నారు.
తత్ర స్థితౌ తౌ చ గోష్ఠే చేరతుర్ బాలలీలయా బర్హిపత్త్రకృతాపీడౌ వన్యపుష్పావతంసకౌ
అక్కడ ఆ ఇద్దరూ గోపాలకుల మధ్య ఉండి, బాలలీలతో అడవిలో తిరుగుతూ, నెమలి పిచ్చకలు, అడవి పువ్వులతో అలంకరించుకుని మెరిసిపోతున్నారు.
గోపవేణుకృతాతోద్యపత్త్రవాద్యకృతస్వనౌ కాకపక్షధరౌ బాలౌ కుమారావ్ ఇవ పావకౌ
గోపాలుల వెణువు, ఆకుల వాద్యాలతో సంగీతం వాయిస్తూ, కాకపక్షాల్లాంటి జుట్టుతో ఉన్న ఆ ఇద్దరు బాలురు, చిన్న వయసులో ద్విగ్నిప్రమాణంగా ప్రకాశించారు.
హసన్తౌ చ రమన్తౌ చ చేరతుస్ తన్ మహద్ వనమ్ క్వచిద్ ధసన్తావ్ అన్యోన్యం క్రీడమానౌ తథా పరైః
నవ్వుతూ, ఆనందిస్తూ, ఆ గొప్ప అడవిలో తిరుగుతూ, ఒకరికొకరు నవ్వుతూ, పరస్పరం, ఇతరులతో కలిసి ఆడుకుంటూ ఉన్నారు.
గోపపుత్రైః సమం వత్సాంశ్ చారయన్తౌ విచేరతుః కాలేన గచ్ఛతా తౌ తు సప్తవర్షౌ బభూవతుః
గోపపుత్రులతో కలిసి వత్సలను మేపుతూ, అడవిలో సంచరించారు. కాలక్రమంలో ఆ ఇద్దరూ ఏడేళ్ల వయస్సుకు చేరుకున్నారు.
సర్వస్య జగతః పాలౌ వత్సపాలౌ మహావ్రజే ప్రావృట్కాలస్ తతో ఽతీవ మేఘౌఘస్థగితామ్బరః
వత్సలను మేపే ఆ ఇద్దరూ, మహావ్రజంలో మొత్తం లోకానికి రక్షకులయ్యారు. ఆ తరువాత, మేఘాలతో ఆకాశం నిండిపోయిన వానకాలం వచ్చింది.
బభూవ వారిధారాభిర్ ఐక్యం కుర్వన్ దిశామ్ ఇవ ప్రరూఢనవపుష్పాఢ్యా శక్రగోపవృతా మహీ
వర్షపు జలధారలు అన్ని దిక్కులను కలిపినట్లుగా కురిశాయి. కొత్త పువ్వులతో, ఇంద్రగోపాలపురుగులతో భూమి అందంగా మెరిసింది.
యథా మారకతే వాసీత్ పద్మరాగవిభూషితా ఊహుర్ ఉన్మార్గగామీని నిమ్నగామ్భాంసి సర్వతః
పచ్చ ఎమరాల్డుపై ఎర్ర రత్నాలు మెరిసినట్లు, నదులు దారితప్పి ప్రవహించి, చుట్టూ అన్నిటినీ కొట్టుకుపోయాయి.
మనాంసి దుర్వినీతానాం ప్రాప్య లక్ష్మీం నవామ్ ఇవ వికాలే చ యథాకామం వ్రజమ్ ఏత్య మహాబలౌ గోపైః సమానైః సహితౌ చిక్రీడాతే ఽమరావ్ ఇవ
వినయంలేని వారి మనసులు కొత్త అదృష్టం వచ్చినట్టు మారిపోయాయి. ఆ కాలంలో, మహాబలశాలులు ఇద్దరూ, సమానమైన గోపులతో కలిసి వ్రజంలో అమరుల్లా ఆడుకుంటూ ఉన్నారు.
ఏకదా తు వినా రామం కృష్ణో వృన్దావనం యయౌ విచచార వృతో గోపైర్ వన్యపుష్పస్రగుజ్జ్వలః
ఒక రోజు రాముడు లేకుండా, కృష్ణుడు వృందావనానికి వెళ్లాడు. గోపాలులతో చుట్టూ ఉండి, అడవి పువ్వుల హారాలతో ప్రకాశిస్తూ అక్కడ సంచరించాడు.
స జగామాథ కాలిన్దీం లోలకల్లోలశాలినీమ్ తీరసంలగ్నఫేనౌఘైర్ హసన్తీమ్ ఇవ సర్వతః
ఆ తరువాత, అలలు ఉల్లాసంగా ఆడుతున్న, తీరం మీద నురుగు గుత్తులతో చుట్టూ నవ్వుతున్నట్లుగా కనిపించే యమునా నదికి వెళ్లాడు.
తస్యాం చాతిమహాభీమం విషాగ్నికణదూషితమ్ హ్రదం కాలీయనాగస్య దదర్శాతివిభీషణమ్
అక్కడ, విషపు అగ్ని చుక్కలతో కలిసిపోయిన, భయంకరమైన, కాలీయ సర్పం నివసించే అతి భయానకమైన చెరువు కృష్ణుడు చూశాడు.
విషాగ్నినా విసరతా దగ్ధతీరమహాతరుమ్ వాతాహతామ్బువిక్షేపస్పర్శదగ్ధవిహంగమమ్
విషం మంటలతో నదికట్టపై ఉన్న పెద్ద చెట్లు కాలిపోయాయి. గాలి తోడుగా నీటి చిమ్ముర్లు పక్షులను తాకి, అవి కూడా కాలిపోయాయి.
తమ్ అతీవ మహారౌద్రం మృత్యువక్త్రమ్ ఇవాపరమ్ విలోక్య చిన్తయామ్ ఆస భగవాన్ మధుసూదనః
అంత భయంకరమైన దృశ్యాన్ని, మరణం నోటిలా ఉన్న దాన్ని చూసి, భగవంతుడు మధుసూదనుడు లోలోపల ఆలోచించసాగాడు.
అస్మిన్ వసతి దుష్టాత్మా కాలీయో ఽసౌ విషాయుధః యో మయా నిర్జితస్ త్యక్త్వా దుష్టో నష్టః పయోనిధౌ
ఇక్కడే ఆ దుష్టహృదయుడు, విషంతో కూడిన కాలియుడు నివసిస్తున్నాడు. నేను ఒకసారి అతన్ని ఓడించాను, తరువాత అతను నీటిలో కలిసిపోయాడు.
తేనేయం దూషితా సర్వా యమునా సాగరంగమా న నరైర్ గోధనైర్ వాపి తృషార్తైర్ ఉపభుజ్యతే
అతని వల్ల ఈ యమునా నది మొత్తం కలుషితమయ్యింది. ఇప్పుడు మనుషులు, పశువులు, దాహంతో ఉన్నవారు కూడా ఈ నీటిని ఉపయోగించలేరు.
తద్ అస్య నాగరాజస్య కర్తవ్యో నిగ్రహో మయా నిత్యత్రస్తాః సుఖం యేన చరేయుర్ వ్రజవాసినః
కాబట్టి, ఈ పాము రాజును నేను అదుపు చేయాలి. అప్పుడే ఎప్పుడూ భయపడుతూ ఉండే వ్రజవాసులు సుఖంగా జీవించగలుగుతారు.
ఏతదర్థం నృలోకే ఽస్మిన్న్ అవతారో మయా కృతః యద్ ఏషామ్ ఉత్పథస్థానాం కార్యా శాస్తిర్ దురాత్మనామ్
దుర్మార్గులు తప్పు మార్గంలో నడుస్తున్నప్పుడు వారిని శాసించడానికి నేనే ఈ భూమిలో అవతరించాను.
తద్ ఏతన్ నాతిదూరస్థం కదమ్బమ్ ఉరుశాఖినమ్ అధిరుహ్యోత్పతిష్యామి హ్రదే ఽస్మిఞ్ జీవనాశినః
ఇక్కడ దగ్గరలో ఉన్న పెద్ద కదంబ చెట్టెక్కి, నేను ఈ ప్రాణహానికరమైన హ్రదంలోకి దూకిపోతాను.
ఇత్థం విచిన్త్య బద్ధ్వా చ గాఢం పరికరం తతః నిపపాత హ్రదే తత్ర సర్పరాజస్య వేగతః
ఇలా నిర్ణయించుకొని, తన వస్త్రాన్ని బాగా బిగించి కట్టుకుని, వెంటనే ఆ పామురాజు హ్రదంలోకి వేగంగా దూకాడు.
తేనాపి పతతా తత్ర క్షోభితః స మహాహ్రదః అత్యర్థదూరజాతాంశ్ చ తాంశ్ చాసిఞ్చన్ మహీరుహాన్
ఆయన పడిపోవడంతో ఆ పెద్ద హ్రదం కలియబోసింది. దాని నీరు దూరంగా ఉన్న చెట్లను కూడా తడిపేసింది.
తే ఽహిదుష్టవిషజ్వాలాతప్తామ్బుతపనోక్షితాః జజ్వలుః పాదపాః సద్యో జ్వాలావ్యాప్తదిగన్తరాః
ఆ పామువిష జ్వాలలతో, మంటపట్టిన నీటితో చెట్లు వెంటనే మండిపోయాయి. వాటి మంటలు అన్ని దిక్కులకూ వ్యాపించాయి.
ఆస్ఫోటయామ్ ఆస తదా కృష్ణో నాగహ్రదం భుజైః తచ్ఛబ్దశ్రవణాచ్ చాథ నాగరాజో ఽభ్యుపాగమత్
అప్పుడు కృష్ణుడు తన చేతులతో నాగహ్రదాన్ని బలంగా కొట్టాడు. ఆ శబ్దాన్ని విని నాగరాజు అక్కడికి వచ్చాడు.
ఆతామ్రనయనః కోపాద్ విషజ్వాలాకులైః ఫణైః వృతో మహావిషైశ్ చాన్యైర్ అరుణైర్ అనిలాశనైః
కోపంతో అతని కళ్ళు ఎర్రగా మారాయి. అతని ఫణాలు విషజ్వాలలతో మండిపోతూ, చుట్టూ ఇతర పెద్ద ఎర్ర పాములతో ఉన్నాడు.