వవౌ గన్ధవహశ్ చైవ మలయాద్రినికేతనః పుష్పాన్ ఉచ్చావచాన్ మేధ్యాన్ పాతయంశ్ చ శనైః శనైః
మలయాచల నివాసమైన సుగంధ వాయువు మెల్లగా వీచింది. ఎత్తు తక్కువైన పవిత్రమైన పువ్వులను మృదువుగా కింద పడేలా చేసింది.
పుష్పబాణధరశ్ చైవ గత్వా తస్య సమీపతః మునేశ్ చ క్షోభయామ్ ఆస కామస్ తస్యాపి మానసమ్
పుష్పబాణాలను ధరించిన కాముడు అక్కడికి చేరి, ఆ ముని మనస్సును కూడా కలవరపరిచాడు.
తతో గీతధ్వనిం శ్రుత్వా మునిర్ విస్మితమానసః జగామ యత్ర సా సుభ్రూః కామబాణప్రపీడితః
ఆపాట ధ్వని విని, ముని ఆశ్చర్యంతో మనస్సుతో, ప్రేమబాణాల బాధతో, ఆ అందమైన కనుబొమ్మల స్త్రీ ఉన్న చోటికి వెళ్లాడు.
దృష్ట్వా తామ్ ఆహ సందృష్టో విస్మయోత్ఫుల్లలోచనః భ్రష్టోత్తరీయో వికలః పులకాఞ్చితవిగ్రహః
ఆమెను చూసి, అతడు ఆశ్చర్యంతో కన్నులు విప్పి, పై వస్త్రం జారి, మనస్సు కలవరపడి, శరీరం రోమాంచితంగా మారి, ఆమెతో మాట్లాడాడు.
కాసి కస్యాసి సుశ్రోణి సుభగే చారుహాసిని మనో హరసి మే సుభ్రు బ్రూహి సత్యం సుమధ్యమే
ఓ అందమైన నడుము కలదీ, అదృష్టవంతురాలా, మధురమైన నవ్వుతో నా మనసు మాయ చేసే సుందర భ్రువులవాడా, నువ్వెవరు? ఎవరి కుమార్తె? నిజం చెప్పు, సన్నని నడుము కలదీ.
తవ కర్మకరా చాహం పుష్పార్థమ్ అహమ్ ఆగతా ఆదేశం దేహి మే క్షిప్రం కిం కరోమి తవాజ్ఞయా
నేను నీ పనివాడిని, పువ్వుల కోసం వచ్చాను. త్వరగా ఆజ్ఞాపించు, నీ చెప్పినట్లు నేను ఏం చేయాలి?
శ్రుత్వైవం వచనం తస్యాస్ త్యక్త్వా ధైర్యం విమోహితః ఆదాయ హస్తే తాం బాలాం ప్రవివేశ స్వమ్ ఆశ్రమమ్
ఆమె మాటలు విని, తన ధైర్యాన్ని వదిలి, మోహంతో, ఆ బాలికను చేతిపట్టుకుని తన ఆశ్రమంలోకి వెళ్లాడు.
తతః కామశ్ చ వాయుశ్ చ వసన్తశ్ చ ద్విజోత్తమాః జగ్ముర్ యథాగతం సర్వే కృతకృత్యాస్ త్రివిష్టపమ్
అప్పుడే, ఉత్తమ ద్విజులారా, మన్మథుడు, వాయువు, వసంతుడు—తమ పని పూర్తయిన తర్వాత, వచ్చిన దారిలోనే స్వర్గానికి వెళ్లిపోయారు.
శశంసుశ్ చ హరిం గత్వా తస్యాస్ తస్య చ చేష్టితమ్ శ్రుత్వా శక్రస్ తదా దేవాః ప్రీతాః సుమనసో ఽభవన్
వారు హరివద్దకు వెళ్లి, ఆమె చేసినది, అతను చేసినది అన్నీ వివరించారు. అది విని ఇంద్రుడు, దేవతలు ఆనందంతో సంతోషించారు.
స చ కణ్డుస్ తయా సార్ధం ప్రవిశన్న్ ఏవ చాశ్రమమ్ ఆత్మనః పరమం రూపం చకార మదనాకృతి
కండు, ఆమెతో కలిసి ఆశ్రమంలోకి ప్రవేశిస్తూ, తన తపస్సు వలన మన్మథుడిలా అత్యంత అందమైన రూపాన్ని ధరించాడు.
రూపయౌవనసంపన్నమ్ అతీవ సుమనోహరమ్ దివ్యాలంకారసంయుక్తం షోడశవత్సరాకృతి
అతడు అందం, యవ్వనం కలిగి, అపూర్వంగా ఆకర్షణీయంగా, దివ్యాభరణాలతో అలంకరించబడి, పదహారు సంవత్సరాల యువకుడిలా కనిపించాడు.
దివ్యవస్త్రధరం కాన్తం దివ్యస్రగ్గన్ధభూషితమ్ సర్వోపభోగసంపన్నం సహసా తపసో బలాత్
దివ్య వస్త్రాలు ధరించి, సుందరంగా, దివ్యమాలలు, సుగంధాలు ధరించి, అన్ని సుఖాలు పొందుతూ, తపస్సు బలంతో ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయాడు.
దృష్ట్వా సా తస్య తద్ వీర్యం పరం విస్మయమ్ ఆగతా అహో ఽస్య తపసో వీర్యమ్ ఇత్య్ ఉక్త్వా ముదితాభవత్
అతని తపస్సు శక్తిని చూసి ఆమె ఎంతో ఆశ్చర్యపోయింది. 'అయ్యో! ఇతని తపస్సు ఎంత గొప్పది!' అని చెప్పి ఆనందించింది.
స్నానం సంధ్యాం జపం హోమం స్వాధ్యాయం దేవతార్చనమ్ వ్రతోపవాసనియమం ధ్యానం చ మునిసత్తమాః
స్నానం, సంధ్య, జపం, హోమం, స్వాధ్యాయం, దేవతార్చన, వ్రతాలు, ఉపవాసం, నియమం, ధ్యానం—ఓ మునిశ్రేష్ఠులారా—
త్యక్త్వా స రేమే ముదితస్ తయా సార్ధమ్ అహర్నిశమ్ మన్మథావిష్టహృదయో న బుబోధ తపఃక్షయమ్
ఇవి అన్నీ వదిలేసి, ఆమెతో ఆనందంగా రాత్రి పగలు కలసి విహరించాడు. మనసంతా ప్రేమలో మునిగి, తపస్సు తగ్గిపోతున్నదని గ్రహించలేదు.
సంధ్యారాత్రిదివాపక్షమాసర్త్వయనహాయనమ్ న బుబోధ గతం కాలం విషయాసక్తమానసః
సంధ్య, రాత్రి, పగలు, పక్షం, నెల, ఋతువు, సంవత్సరం—all కాలం ఎలా పోతుందో అతనికి తెలియలేదు, ఎందుకంటే అతని మనసు సుఖాలలో మునిగిపోయింది.
సా చ తం కామజైర్ భావైర్ విదగ్ధా రహసి ద్విజాః వరయామ్ ఆస సుశ్రోణిః ప్రలాపకుశలా తదా
ఆమె కూడా, ఓ ద్విజులారా, కామభావాలతో నిపుణురాలిగా, ఒంటరిగా అతనిని మాయమాటలతో ఆకర్షించింది, అందమైన నడుము కలదీ.
ఏవం కణ్డుస్ తయా సార్ధం వర్షాణామ్ అధికం శతమ్ అతిష్ఠన్ మన్దరద్రోణ్యాం గ్రామ్యధర్మరతో మునిః
ఇలా కండు, గృహస్థ ధర్మాలలో ఆనందిస్తూ, మందర పర్వతపు లోయలో ఆమెతో కలిసి వంద సంవత్సరాలకు మించిపోయే కాలం గడిపాడు.
సా తం ప్రాహ మహాభాగం గన్తుమ్ ఇచ్ఛామ్య్ అహం దివమ్ ప్రసాదసుముఖో బ్రహ్మన్న్ అనుజ్ఞాతుం త్వమ్ అర్హసి
ఆమె ఆ మహాభాగుడిని ఇలా అడిగింది: 'నేను స్వర్గానికి వెళ్లాలనుకుంటున్నాను. దయతో అనుమతించు బ్రహ్మన్.'
తయైవమ్ ఉక్తః స మునిస్ తస్యామ్ ఆసక్తమానసః దినాని కతిచిద్ భద్రే స్థీయతామ్ ఇత్య్ అభాషత
ఇలా ఆమె అడిగినప్పుడు, ఆ ముని, ఆమెపై మమకారంతో, 'కొన్ని రోజులు ఇంకా ఉండు ప్రియమైనవాడా' అని అన్నాడు.
ఏవమ్ ఉక్తా తతస్ తేన సాగ్రం వర్షశతం పునః బుభుజే విషయాంస్ తన్వీ తేన సార్ధం మహాత్మనా
అతడు అలా చెప్పిన తర్వాత, ఆ సన్నని నడుము కలదీ, ఆ మహాత్ముడితో కలిసి ఇంకొక వంద సంవత్సరాలు సుఖాలలో గడిపింది.
అనుజ్ఞాం దేహి భగవన్ వ్రజామి త్రిదశాలయమ్ ఉక్తస్ తయేతి స పునః స్థీయతామ్ ఇత్య్ అభాషత
'దయచేసి అనుమతించు భగవన్, నేను దేవతల లోకానికి వెళ్తాను' అని ఆమె చెప్పింది. మరలా అతడు, 'కొంతసేపు ఇంకా ఉండు' అని అన్నాడు.
పునర్ గతే వర్షశతే సాధికే సా శుభాననా యామ్య్ అహం త్రిదివం బ్రహ్మన్ ప్రణయస్మితశోభనమ్
ఒక వంద సంవత్సరాలు దాటి, ఆ మంగళమైన ముఖం కలిగిన ఆ మహిళ, బ్రహ్మన్, ప్రేమతో చిరునవ్వుతో ప్రకాశిస్తూ, స్వర్గానికి వెళ్లిపోయింది.
ఉక్తస్ తయైవం స మునిః పునర్ ఆహాయతేక్షణామ్ ఇహాస్యతాం మయా సుభ్రు చిరం కాలం గమిష్యసి
ఆమె అలా చెప్పినప్పుడు, ఆ ముని ఆ విశాలమైన కళ్లతో ఉన్న సుందరి వద్దకు మళ్లీ ఇలా అన్నాడు: 'ఇక్కడే ఉండు, సుందరి, చాలా కాలం తర్వాతే నువ్వు వెళ్ళిపోతావు.'
తచ్ఛాపభీతా సుశ్రోణీ సహ తేనర్షిణా పునః శతద్వయం కించిద్ ఊనం వర్షాణాం సమతిష్ఠత
ఆ శాపాన్ని భయపడి, అందమైన నడుము కలిగిన ఆ మహిళ, ఆ ఋషితో కలిసి, రెండు వందల సంవత్సరాలకు కొద్దిగా తక్కువగా అక్కడే ఉండిపోయింది.
గమనాయ మహాభాగో దేవరాజనివేశనమ్ ప్రోక్తః ప్రోక్తస్ తయా తన్వ్యా స్థీయతామ్ ఇత్య్ అభాషత
దేవేంద్రుని నివాసానికి వెళ్లేందుకు సిద్ధమైన ఆ మహాత్ముడిని, సన్నగా ఉన్న ఆ మహిళ, 'ఇంకా ఉండండి' అని అడిగింది.
తస్య శాపభయాద్ భీరుర్ దాక్షిణ్యేన చ దక్షిణా ప్రోక్తా ప్రణయభఙ్గార్తివేదినీ న జహౌ మునిమ్
ఆ ముని శాపాన్ని భయపడి, భయపడుతూ, మృదువుగా, ప్రేమ బంధం తెగిపోతే కలిగే బాధను తెలిసిన ఆ స్త్రీ, ఆ మునిని వదలలేదు.
తయా చ రమతస్ తస్య పరమర్షేర్ అహర్నిశమ్ నవం నవమ్ అభూత్ ప్రేమ మన్మథాసక్తచేతసః
ఆమెతో కలిసి, ఆ మహర్షి రాత్రింబవళ్లు ఆనందంగా గడిపాడు; అతని మనసు మన్మథుడి ఆకర్షణలో మునిగిపోయి, ప్రేమ ప్రతి రోజు కొత్తగా అనిపించేది.
ఏకదా తు త్వరాయుక్తో నిశ్చక్రామోటజాన్ మునిః నిష్క్రామన్తం చ కుత్రేతి గమ్యతే ప్రాహ సా శుభా
ఒక రోజు, ఆ ముని తొందరగా తన గుడిసెను వదిలి బయలుదేరాడు. అతను వెళ్ళిపోతుండగా, ఆ మంగళకరమైన మహిళ, 'ఎక్కడికి వెళ్తున్నారు?' అని అడిగింది.
ఇత్య్ ఉక్తః స తయా ప్రాహ పరివృత్తమ్ అహః శుభే సంధ్యోపాస్తిం కరిష్యామి క్రియాలోపో ఽన్యథా భవేత్
ఆమె అలా అడిగినప్పుడు, అతను ఇలా అన్నాడు: 'ఈ రోజు ముగిసింది, సుందరి; నేను సాయంకాల పూజ చేయాలి, లేకపోతే నా కర్మలు తప్పిపోతాయి.'