భూమావ్ ఆస్ఫోటయామ్ ఆస గగనే గతజీవితమ్ భూమావ్ ఆస్ఫోటితస్ తేన చాణూరః శతధా భవన్
ఆత్మ ఆకాశానికి వెళ్లిపోయేలా భూమిపై గట్టిగా కొట్టి పడగొట్టాడు; ఆ దెబ్బతో చాణూరు నూరుకుక్కలుగా విరిగిపోయాడు.
రక్తస్రావమహాపఙ్కాం చకార స తదా భువమ్ బలదేవస్ తు తత్కాలం ముష్టికేన మహాబలః
ఆ సమయంలో భూమి రక్తంతో మడిగిపోయింది; అదే సమయంలో బలరాముడు ముష్టికుడితో యుద్ధం చేశాడు.
యుయుధే దైత్యమల్లేన చాణూరేణ యథా హరిః సో ఽప్య్ ఏనం ముష్టినా మూర్ధ్ని వక్షస్య్ ఆహత్య జానునా
హరి చాణూరునితో యుద్ధం చేసినట్లే బలరాముడు ముష్టికుడితో పోరాడాడు; అతన్ని మోది, తలపై, ఛాతిపై ముద్దు గుద్దుతో, మోకాలి దెబ్బతో కొట్టాడు.
పాతయిత్వా ధరాపృష్ఠే నిష్పిపేష గతాయుషమ్ కృష్ణస్ తోశలకం భూయో మల్లరాజం మహాబలమ్
భూమిపై పడగొట్టి, ప్రాణం పోయిన ముష్టికుడిని నుజ్జునుజ్జు చేశాడు; ఆ తరువాత కృష్ణుడు మళ్లీ మహాబలుడు తోషలకుడితో యుద్ధం చేశాడు.
వామముష్టిప్రహారేణ పాతయామ్ ఆస భూతలే చాణూరే నిహతే మల్లే ముష్టికే చ నిపాతితే
వైపు ముద్దు గుద్దుతో భూమిపై పడగొట్టాడు; చాణూరు చనిపోయి, ముష్టికుడు పడిపోయిన తరువాత—
నీతే క్షయం తోశలకే సర్వే మల్లాః ప్రదుద్రువుః వవల్గతుస్ తదా రఙ్గే కృష్ణసంకర్షణావ్ ఉభౌ
తోషలకుడు నాశనం అయినప్పుడు మిగతా మల్లయోధులు అందరూ పారిపోయారు; అప్పుడు కృష్ణుడు, సంకర్షణుడు ఇద్దరూ రంగస్థలంలో ఆనందంగా ఉప్పొంగారు.
సమానవయసో గోపాన్ బలాద్ ఆకృష్య హర్షితౌ కంసో ఽపి కోపరక్తాక్షః ప్రాహోచ్చైర్ వ్యాయతాన్ నరాన్
ఆ ఇద్దరూ ఆనందంగా, తాము వయస్సులో సమానమైన గోపాలులను బలవంతంగా పట్టుకున్నారు. కంసుడు కూడా కోపంతో కళ్లెర్రబెట్టుకుని, అలసిపోయిన మనుష్యులను గట్టిగా ఆదేశించాడు.
గోపావ్ ఏతౌ సమాజౌఘాన్ నిష్క్రమ్యేతాం బలాద్ ఇతః నన్దో ఽపి గృహ్యతాం పాపో నిగడైర్ ఆశు బధ్యతామ్
ఈ ఇద్దరు గోపాలులను బలవంతంగా ఈ సభ నుండి బయటకు తోలివేయండి. ఆ పాపి నందునీ పట్టుకుని, వెంటనే గొలుసులతో కట్టేయండి.
అవృద్ధార్హేణ దణ్డేన వసుదేవో ఽపి వధ్యతామ్ వల్గన్తి గోపాః కృష్ణేన యే చేమే సహితాః పునః
వసుదేవుని వయస్సుకు తగినది కాని శిక్షతో చంపండి. కృష్ణుడితో ఉన్న ఈ గోపాలులందరినీ కూడా కట్టేయండి.
గావో హ్రియన్తామ్ ఏషాం చ యచ్ చాస్తి వసు కించన ఏవమ్ ఆజ్ఞాపయన్తం తం ప్రహస్య మధుసూదనః
వాళ్ల గోవులను తీసుకెళ్లండి. వాళ్ల దగ్గర ఉన్న ధనమంతా తీసేయండి. ఇలా ఆదేశిస్తున్న కంసుని చూసి మధుసూదనుడు నవ్వాడు.
ఉత్పత్యారుహ్య తన్మఞ్చం కంసం జగ్రాహ వేగితః కేశేష్వ్ ఆకృష్య విగలత్కిరీటమ్ అవనీతలే
కృష్ణుడు ఒక్కసారిగా ఎగిరి ఆ మేడపైకి చేరి, వేగంగా కంసుని జుట్టు పట్టుకుని లాగాడు. కంసుని కిరీటం నేలపై జారిపడింది.
స కంసం పాతయామ్ ఆస తస్యోపరి పపాత చ నిఃశేషజగదాధారగురుణా పతతోపరి
కృష్ణుడు కంసుని నేలపై పడగొట్టి, తానే అతని మీద పడిపోయాడు. అతని బరువు అంతా లోకాన్ని మోయగల బలంతో కంసుని మీద పడింది.
కృష్ణేన త్యాజితః ప్రాణాన్న్ ఉగ్రసేనాత్మజో నృపః మృతస్య కేశేషు తదా గృహీత్వా మధుసూదనః
కృష్ణుని చేతిలో ఉగ్రసేనుని కుమారుడైన రాజు ప్రాణాలు విడిచాడు. ఆ తర్వాత మధుసూదనుడు చనిపోయిన కంసుని జుట్టు పట్టాడు.
చకర్ష దేహం కంసస్య రఙ్గమధ్యే మహాబలః గౌరవేణాతిమహతా పరిపాతేన కృష్యతా
మహాబలుడు కృష్ణుడు కంసుని శరీరాన్ని రంగమధ్యంలోకి లాగాడు. అతని శరీరం గొప్ప బరువుతో, బలంగా లాగబడింది.
కృతా కంసస్య దేహేన వేగితేన మహాత్మనా కంసే గృహీతే కృష్ణేన తద్భ్రాతాభ్యాగతో రుషా
అలా మహాత్ముడు కృష్ణుడు కంసుని శరీరాన్ని వేగంగా లాగాడు. కృష్ణుడు కంసుని పట్టుకున్నప్పుడు, అతని అన్నయ్య కోపంతో దగ్గరికి వచ్చాడు.
సునామా బలభద్రేణ లీలయైవ నిపాతితః తతో హాహాకృతం సర్వమ్ ఆసీత్ తద్ రఙ్గమణ్డలమ్
బలభద్రుడు సునామను సరదాగా నేలపై పడగొట్టాడు. వెంటనే ఆ రంగస్థలమంతా హాహాకారాలతో నిండిపోయింది.
అవజ్ఞయా హతం దృష్ట్వా కృష్ణేన మథురేశ్వరమ్ కృష్ణో ఽపి వసుదేవస్య పాదౌ జగ్రాహ సత్వరమ్
కృష్ణుడు మధురాపతిని అవమానంగా చంపినదాన్ని చూసి, వెంటనే కృష్ణుడు వసుదేవుని పాదాలను పట్టుకున్నాడు.
దేవక్యాశ్ చ మహాబాహుర్ బలదేవసహాయవాన్ ఉత్థాప్య వసుదేవస్ తు దేవకీ చ జనార్దనమ్ స్మృతజన్మోక్తవచనౌ తావ్ ఏవ ప్రణతౌ స్థితౌ
బలదేవునితో కలిసి మహాబాహువు కృష్ణుడు వసుదేవుని, దేవకిని లేపాడు. జనార్దనుడు తన జనన సమయంలో వారు చెప్పిన మాటలను గుర్తు చేసుకుని, వారిద్దరితో కలిసి నమస్కరించి నిలిచాడు.
ప్రసీద దేవదేవేశ దేవానాం ప్రవర ప్రభో తథావయోః ప్రసాదేన కృతాభ్యుద్ధార కేశవ
దేవతలందరికీ అధిపతివైన ప్రభూ! మాకు దయచూపు. నీ అనుగ్రహంతో మేము కష్టాల నుండి బయటపడ్డాము, కేశవా!
ఆరాధితో యద్ భగవాన్ అవతీర్ణో గృహే మమ దుర్వృత్తనిధనార్థాయ తేన నః పావితం కులమ్
పాపులను నశింపజేయడానికి భగవంతుడు నా ఇంట్లో అవతరించాడు. ఆయనను పూజించటం వల్ల మా వంశం పవిత్రమైంది.
త్వమ్ అన్తః సర్వభూతానాం సర్వభూతేష్వ్ అవస్థితః వర్తతే చ సమస్తాత్మంస్ త్వత్తో భూతభవిష్యతీ
నీవు సమస్త జీవులలో అంతర్యామివి. అన్ని ప్రాణుల్లో నీవే నివసిస్తున్నావు. జగత్తులో ఉన్నదంతా నీ నుంచే పుట్టింది, భవిష్యత్తూ నీ నుంచే వస్తుంది.
యజ్ఞే త్వమ్ ఇజ్యసే ఽచిన్త్య సర్వదేవమయాచ్యుత త్వమ్ ఏవ యజ్ఞో యజ్వా చ యజ్ఞానాం పరమేశ్వర
యజ్ఞంలో నిన్నే పూజిస్తారు, నీకు సమానుడు లేను. నీవే అన్ని దేవతల సమాహారమై ఉన్నవాడవు, అచ్యుతా! నీవే యజ్ఞం, నీవే యజ్ఞకర్త, యజ్ఞాలకు పరమేశ్వరుడవు.
సాపహ్నవం మమ మనో యద్ ఏతత్ త్వయి జాయతే దేవక్యాశ్ చాత్మజ ప్రీత్యా తద్ అత్యన్తవిడమ్బనా
దేవకీ కుమారుడా! నిన్ను పట్ల నా మనసులో ఎప్పుడైనా సంశయం కలిగితే, అది ప్రేమ వల్లే. అది మోసపూరితమైన మాయ మాత్రమే.
త్వం కర్తా సర్వభూతానామ్ అనాదినిధనో భవాన్ క్వ చ మే మానుషస్యైషా జిహ్వా పుత్రేతి వక్ష్యతి
నీవు అన్ని భూతాలకు కర్తవు, ఆదియంతములేని వాడవు. అయినా నా మానవ జిహ్వ నిన్ను ఎలా 'కుమారుడా' అని పిలుస్తుంది?
జగద్ ఏతజ్ జగన్నాథ సంభూతమ్ అఖిలం యతః కయా యుక్త్యా వినా మాయాం సో ఽస్మత్తః సంభవిష్యతి
ఓ జగన్నాథా! ఈ లోకమంతా నీ నుంచే పుట్టింది. నీ మాయ లేకుండా, మేము ఏ విధంగా ఏదైనా సృష్టించగలమో చెప్పు.
యస్మిన్ ప్రతిష్ఠితం సర్వం జగత్ స్థావరజఙ్గమమ్ స కోష్ఠోత్సఙ్గశయనో మనుష్యాజ్ జాయతే కథమ్
ఈ స్థిరచర జగత్తు అంతా నీవే ఆధారం. ఆ జగన్నాథుడు, బ్రహ్మాండంలో విశ్రాంతి తీసుకునే వాడు, మనుష్యుని నుండి ఎలా పుట్టగలడు?
స త్వం ప్రసీద పరమేశ్వర పాహి విశ్వమ్ అంశావతారకరణైర్ న మమాసి పుత్రః ఆబ్రహ్మపాదపమయం జగద్ ఈశ సర్వం చిత్తే విమోహయసి కిం పరమేశ్వరాత్మన్
కాబట్టి పరమేశ్వరా! దయచూపు, లోకాన్ని రక్షించు. నువ్వు ఎన్నో అవతారాలు తీసుకుని కార్యాలు చేస్తావు గాని, నువ్వు నా కుమారుడు వేంకావు. బ్రహ్మ నుండి గడ్డి వరకు అందరి మనసును మాయతో మాయ చేస్తావు. పరమాత్మా! ఎందుకు ఇలా చేస్తావో చెప్పు.
మాయావిమోహితదృశా తనయో మమేతి కంసాద్ భయం కృతవతా తు మయాతితీవ్రమ్ నీతో ఽసి గోకులమ్ అరాతిభయాకులస్య వృద్ధిం గతో ఽసి మమ చైవ గవామ్ అధీశ
నీ మాయ వల్ల నేను 'ఇతడు నా కుమారుడు' అని భావించాను. కంసుడి భయంతో తీవ్రమైన బాధ అనుభవించాను. నిన్ను గోకులానికి తీసుకెళ్లారు, గోవుల అధీశ్వరా! అక్కడ పెరిగిపోయావు. నేను మాత్రం బలహీనుడిగా ఉన్నాను.
కర్మాణి రుద్రమరుదశ్విశతక్రతూనాం సాధ్యాని యాని న భవన్తి నిరీక్షితాని త్వం విష్ణుర్ ఈశజగతామ్ ఉపకారహేతోః ప్రాప్తో ఽసి నః పరిగతః పరమో విమోహః
రుద్రుడు, మరుత్లు, అశ్వినులు, ఇంద్రుడు చేసిన పనులు కూడా నువ్వు చేసే కార్యాలకు సమానంగా ఉండవు. నీవు, జగత్పతి విష్ణువు, మాకు ఉపకారం కోసం వచ్చావు. అయినా మేమంతా గొప్ప మాయలో మునిగిపోయాము.
తౌ సముత్పన్నవిజ్ఞానౌ భగవత్కర్మదర్శనాత్ దేవకీవసుదేవౌ తు దృష్ట్వా మాయాం పునర్ హరిః
ఆ సమయంలో దేవకీ, వసుదేవులు భగవంతుని కార్యాలను చూచి జ్ఞానం పొందారు. అయినా హరిదేవుని మాయను మళ్లీ చూశారు.