పద్భ్యాం యాతం మహావీర్యౌ రథేనైకో విశామ్య్ అహమ్ గన్తవ్యం వసుదేవస్య నో భవద్భ్యాం తథా గృహే యువయోర్ హి కృతే వృద్ధః కంసేన స నిరస్యతే
మీరు ఇద్దరూ మహా వీరులు కాలితో వెళ్ళండి; నేను ఒక్కడే రథంతో లోపలికి వెళ్తాను. మీరు వసుదేవుని ఇంటికి పోకూడదు, ఎందుకంటే మీ ఇద్దరి వల్ల ఆ వృద్ధుడిని కంసుడు బయటకు తోసిపడేస్తున్నాడు.
ఇత్య్ ఉక్త్వా ప్రవివేశాసావ్ అక్రూరో మథురాం పురీమ్ ప్రవిష్టౌ రామకృష్ణౌ చ రాజమార్గమ్ ఉపాగతౌ
ఇలా చెప్పి, అక్రూరుడు మథుర నగరంలోకి ప్రవేశించాడు. రామకృష్ణులు రాజమార్గంలోకి అడుగుపెట్టారు.
స్త్రీభిర్ నరైశ్ చ సానన్దలోచనైర్ అభివిక్షితౌ జగ్మతుర్ లీలయా వీరౌ ప్రాప్తౌ బాలగజావ్ ఇవ
ఆ ఇద్దరు వీరులను స్త్రీలు, పురుషులు ఆనందభరితమైన కళ్లతో చూశారు. వారు చిన్న ఏనుగుల్లా ఉల్లాసంగా నడిచారు.
భ్రమమాణౌ తు తౌ దృష్ట్వా రజకం రఙ్గకారకమ్ అయాచేతాం స్వరూపాణి వాసాంసి రుచిరాణి తౌ
అతిరసంగా తిరుగుతూ, వారు ఒక రంగురంగుల బట్టలు వేసే వాడిని, ఒక వేషధారిని చూశారు. తమకు తగిన అందమైన వస్త్రాలు ఇవ్వమని అడిగారు.
కంసస్య రజకః సో ఽథ ప్రసాదారూఢవిస్మయః బహూన్య్ ఆక్షేపవాక్యాని ప్రాహోచ్చై రామకేశవౌ
ఆ కంసుని రంగురంగుల బట్టలవాడు వారి దయ చూసి ఆశ్చర్యపోయి, రామకేశవులకు గట్టిగా అనేక కఠినమైన మాటలు చెప్పాడు.
తతస్ తలప్రహారేణ కృష్ణస్ తస్య దురాత్మనః పాతయామ్ ఆస కోపేన రజకస్య శిరో భువి
అప్పుడు కృష్ణుడు కోపంతో తన తాడుతో ఆ దుష్టుడైన రంగవాడిని కొట్టి, అతని తలను నేలపై పడేశాడు.
హత్వాదాయ చ వస్త్రాణి పీతనీలామ్బరౌ తతః కృష్ణరామౌ ముదాయుక్తౌ మాలాకారగృహం గతౌ
అతన్ని చంపి, ఆ వస్త్రాలను తీసుకుని, పసుపు, నీలి వస్త్రాలు ధరించిన కృష్ణుడు, రాముడు ఆనందంతో మాలకారుని ఇంటికి వెళ్లారు.
వికాసినేత్రయుగలో మాలాకారో ఽతివిస్మితః ఏతౌ కస్య కుతో యాతౌ మనసాచిన్తయత్ తతః
మాలకారుడు విస్తృతమైన కళ్లతో ఆశ్చర్యంగా చూసి, 'ఈ ఇద్దరు ఎవరు? ఎక్కడినుంచి వచ్చారు?' అని మనసులో ఆలోచించాడు.
పీతనీలామ్బరధరౌ దృష్ట్వాతిసుమనోహరౌ స తర్కయామ్ ఆస తదా భువం దేవావ్ ఉపాగతౌ
పసుపు, నీలి వస్త్రాలు ధరించి, ఎంతో ఆకర్షణీయంగా ఉన్న వారిని చూసి, 'దేవతలు భూమికి వచ్చారు' అని అతను ఊహించాడు.
వికాశిముఖపద్మాభ్యాం తాభ్యాం పుష్పాణి యాచితః భువం విష్టభ్య హస్తాభ్యాం పస్పర్శ శిరసా మహీమ్
కమలపువ్వుల్లా వికసించిన ముఖాలు కలిగిన ఆ ఇద్దరు పువ్వులు అడిగారు. అప్పుడు మాలకారుడు చేతులతో భూమిని తాకి, తలవంచి నమస్కరించాడు.
ప్రసాదసుముఖౌ నాథౌ మమ గేహమ్ ఉపాగతౌ ధన్యో ఽహమ్ అర్చయిష్యామీత్య్ ఆహ తౌ మాల్యజీవికః
కరుణతో మెరిసే ముఖాలతో ప్రభువులు నా ఇంటికి వచ్చారు—నేను ఎంత అదృష్టవంతుడినో! నేను వీరిని పూజిస్తాను అని మాలకారుడు అన్నాడు.
తతః ప్రహృష్టవదనస్ తయోః పుష్పాణి కామతః చారూణ్య్ ఏతాని చైతాని ప్రదదౌ స విలోభయన్
ఆనందంతో మెరిసే ముఖంతో, మాలకారుడు వారి మనసుకు నచ్చిన అందమైన పువ్వులను అందంగా ఇచ్చి, వారిని ఆకట్టుకున్నాడు.
పునః పునః ప్రణమ్యాసౌ మాలాకారోత్తమో దదౌ పుష్పాణి తాభ్యాం చారూణి గన్ధవన్త్య్ అమలాని చ
పునఃపునః నమస్కరిస్తూ, ఆ గొప్ప మాలకారుడు వారికి అందమైన, సుగంధభరితమైన, నిర్మలమైన పువ్వులను ఇచ్చాడు.
మాలాకారాయ కృష్ణో ఽపి ప్రసన్నః ప్రదదౌ వరమ్ శ్రీస్ త్వాం మత్సంశ్రయా భద్ర న కదాచిత్ త్యజిష్యతి
కృష్ణుడు మాలకారుడిపై సంతోషంతో వరమిచ్చాడు: 'నీకు శుభం కలుగనీ! నా ఆశ్రయంతో లక్ష్మీ ఎప్పుడూ నిన్ను వదలదు.'
బలహానిర్ న తే సౌమ్య ధనహానిర్ అథాపి వా యావద్ ధరణిసూర్యౌ చ సంతతిః పుత్రపౌత్రికీ
సౌమ్యా, నీకు బలహీనత రాదు, ధననష్టం కూడా ఉండదు. భూమి, సూర్యుడు ఉన్నంత కాలం, నీ వంశంలో కుమారులు, మనవళ్లు కొనసాగుతారు.
భుక్త్వా చ విపులాన్ భోగాంస్ త్వమ్ అన్తే మత్ప్రసాదతః మమానుస్మరణం ప్రాప్య దివ్యలోకమ్ అవాప్స్యసి
నీవు విస్తారమైన సుఖాలు అనుభవించిన తరువాత, నా కృప వల్ల చివరికి నన్ను స్మరించి, దివ్య లోకాన్ని చేరుతావు.
ధర్మే మనశ్ చ తే భద్ర సర్వకాలం భవిష్యతి యుష్మత్సంతతిజాతానాం దీర్ఘమ్ ఆయుర్ భవిష్యతి
భద్రా, నీ మనస్సు ఎప్పుడూ ధర్మంలో స్థిరంగా ఉంటుంది. నీ వంశంలో పుట్టినవారికి దీర్ఘాయువు కలుగుతుంది.
నోపసర్గాదికం దోషం యుష్మత్సంతతిసంభవః అవాప్స్యతి మహాభాగ యావత్ సూర్యో భవిష్యతి
మహాభాగ, సూర్యుడు ఉన్నంతవరకు, నీ వంశంలో పుట్టినవారికి ఎలాంటి అపాయమూ, దోషమూ కలుగదు.
ఇత్య్ ఉక్త్వా తద్గృహాత్ కృష్ణో బలదేవసహాయవాన్ నిర్జగామ మునిశ్రేష్ఠా మాలాకారేణ పూజితః
ఇలా చెప్పి, కృష్ణుడు బలరామునితో కలిసి ఆ ఇంటిని విడిచిపెట్టి, మాలాకారుడు ఘనంగా పూజించిన తరువాత బయలుదేరాడు, మునిశ్రేష్ఠా.
రాజమార్గే తతః కృష్ణః సానులేపనభాజనామ్ దదర్శ కుబ్జామ్ ఆయాన్తీం నవయౌవనగోచరామ్
ఆ తరువాత రాజమార్గంలో, కృష్ణుడు, నవయవ్వనంతో మెరిసిపోతున్న, సుగంధ ద్రవ్యాల పాత్రలు మోస్తూ వస్తున్న కుబ్జను చూశాడు.
తామ్ ఆహ లలితం కృష్ణః కస్యేదమ్ అనులేపనమ్ భవత్యా నీయతే సత్యం వదేన్దీవరలోచనే
కృష్ణుడు ఆమెను మధురంగా అడిగాడు: 'ఈ సుగంధ ద్రవ్యం ఎవరి కోసం తీసుకెళ్తున్నావు? నీలమల్లు కన్నులవాడా, నిజంగా చెప్పు.'
సకామేనైవ సా ప్రోక్తా సానురాగా హరిం ప్రతి ప్రాహ సా లలితం కుబ్జా దదర్శ చ బలాత్ తతః
ఆమె హరిదేవుడిని చూసి, ప్రేమతో, కోరికతో, మృదువుగా సమాధానం చెప్పింది. తరువాత బలరామునిపైనా చూపు వేసింది.
కాన్త కస్మాన్ న జానాసి కంసేనాపి నియోజితా నైకవక్రేతి విఖ్యాతామ్ అనులేపనకర్మణి
'ప్రియమా, నీవు తెలియదా? నేను కంసుని ఆజ్ఞతో, అనేక రకాల సుగంధ ద్రవ్యాలు తయారు చేయడంలో ప్రసిద్ధిని పొందినవాడిని.'
నాన్యపిష్టం హి కంసస్య ప్రీతయే హ్య్ అనులేపనమ్ భవత్య్ అహమ్ అతీవాస్య ప్రసాదధనభాజనమ్
'ఇతర ద్రవ్యాలు కంసునికి ఇష్టం ఉండవు; ఇతని ఆనందానికి ఇదే. నేను అతని అనుగ్రహంతో ధనాన్ని పొందినవాడిని.'
సుగన్ధమ్ ఏతద్ రాజార్హం రుచిరం రుచిరాననే ఆవయోర్ గాత్రసదృశం దీయతామ్ అనులేపనమ్
'ఇది రాజులకు తగిన సుగంధ ద్రవ్యం, అందమైనవాడా, మన ఇద్దరి శరీరాలకు తగినదిగా ఉన్న ఈ ద్రవ్యం మాకు ఇవ్వు.'
శ్రుత్వా తమ్ ఆహ సా కృష్ణం గృహ్యతామ్ ఇతి సాదరమ్ అనులేపం చ ప్రదదౌ గాత్రయోగ్యమ్ అథోభయోః
అది విని, ఆమె కృష్ణుడిని గౌరవంగా, 'తీసుకోండి' అని చెప్పి, ఇద్దరికీ తగిన సుగంధ ద్రవ్యం ఇచ్చింది.
భక్తిచ్ఛేదానులిప్తాఙ్గౌ తతస్ తౌ పురుషర్షభౌ సేన్ద్రచాపౌ విరాజన్తౌ సితకృష్ణావ్ ఇవామ్బుదౌ
సుగంధ ద్రవ్యంతో అలంకరించబడిన వారి అవయవాలు, ఆ ఇద్దరు పురుషోత్తములు, ఇంద్రధనస్సుతో అలంకరించిన తెలుపు, నలుపు మేఘాలవలె ప్రకాశించారు.
తతస్ తాం చిబుకే శౌరిర్ ఉల్లాపనవిధానవిత్ ఉల్లాప్య తోలయామ్ ఆస ద్వ్యఙ్గులేనాగ్రపాణినా
తర్వాత, శౌరి అయిన కృష్ణుడు, ముక్కును పైకి లేపడంలో నిపుణుడు, తన రెండు వేళ్లతో ఆమె మెంటిని పైకి లేపాడు.
చకర్ష పద్భ్యాం చ తదా ఋజుత్వం కేశవో ఽనయత్ తతః సా ఋజుతాం ప్రాప్తా యోషితామ్ అభవద్ వరా
తర్వాత, కేశవుడు తన పాదాలతో ఆమెను దగ్గరకు లాగి, ఆమెను నేరుగా నిలబెట్టాడు. అలా ఆమె నేరుగా నిలబడి, స్త్రీలలో శ్రేష్ఠురాలైందీ.
విలాసలలితం ప్రాహ ప్రేమగర్భభరాలసమ్ వస్త్రే ప్రగృహ్య గోవిన్దం వ్రజ గేహం మమేతి వై
ఆమె ప్రేమతో నిండిన హాస్యంతో, గోవిందుడి వస్త్రాన్ని పట్టుకుని, 'నా ఇంటికి రా' అని ఆహ్వానించింది.