తన్మాత్రరూపిణే ఽచిన్త్యమహిమ్నే పరమాత్మనే వ్యాపినే నైకరూపైకస్వరూపాయ నమో నమః
సూక్ష్మతత్త్వాల రూపమైన, అపారమైన మహిమ కలిగిన, పరమాత్మ, అన్నింటినీ వ్యాపించినవాడు, అనేక రూపాలున్నా ఒకే స్వరూపుడవైన నీకు పునః పునః నమస్సులు.
శబ్దరూపాయ తే ఽచిన్త్యహవిర్భూతాయ తే నమః నమో విజ్ఞానరూపాయ పరాయ ప్రకృతేః ప్రభో
శబ్దరూపుడవైన, ఆలోచనలకు అందని స్వరూపుడవైన నీకు నమస్సులు. జ్ఞానరూపుడవు, ప్రకృతికి పరమేశ్వరుడవు, నీకు నమస్సులు.
భూతాత్మా చేన్ద్రియాత్మా చ ప్రధానాత్మా తథా భవాన్ ఆత్మా చ పరమాత్మా చ త్వమ్ ఏకః పఞ్చధా స్థితః
ప్రభూ! నీవే భూతాల ఆత్మ, ఇంద్రియాల ఆత్మ, ప్రాధానిక tattva ఆత్మ, జీవాత్మ, పరమాత్మ. ఈ ఐదు విధాలుగా నీవే ఉన్నావు.
ప్రసీద సర్వధర్మాత్మన్ క్షరాక్షర మహేశ్వర బ్రహ్మవిష్ణుశివాద్యాభిః కల్పనాభిర్ ఉదీరితః
సర్వధర్మాలకు ఆత్మస్వరూపుడవు, క్షరాక్షర స్వరూపుడవు, మహేశ్వరా! బ్రహ్మ, విష్ణు, శివాది రూపాలుగా వర్ణించబడిన నీకు దయ చూపించు.
అనాఖ్యేయస్వరూపాత్మన్న్ అనాఖ్యేయప్రయోజన అనాఖ్యేయాభిధాన త్వాం నతో ఽస్మి పరమేశ్వరమ్
వర్ణించలేని స్వరూపం, తెలియని ప్రయోజనం, తెలియని నామం కలిగిన పరమేశ్వరా! నీకు నేను నమస్కరిస్తున్నాను.
న యత్ర నాథ విద్యన్తే నామజాత్యాదికల్పనాః తద్ బ్రహ్మ పరమం నిత్యమ్ అవికారి భవాన్ అజః
ప్రభూ! పేరు, వర్గం వంటి ఊహలు లేని చోటే పరమ, నిత్య, అవికారి బ్రహ్మ. నీవే అజన్ముడవు.
న కల్పనామ్ ఋతే ఽర్థస్య సర్వస్యాధిగమో యతః తతః కృష్ణాచ్యుతానన్త విష్ణుసంజ్ఞాభిర్ ఈడ్యసే
ఏదైనా విషయాన్ని ఊహ లేకుండా గ్రహించలేం కనుక, కృష్ణా, అచ్యుతా, అనంతా! నీవు విష్ణు మొదలైన నామాలతో స్తుతించబడుతున్నావు.
సర్వాత్మంస్ త్వమ్ అజ వికల్పనాభిర్ ఏతైర్ దేవాస్ త్వం జగద్ అఖిలం త్వమ్ ఏవ విశ్వమ్ విశ్వాత్మంస్ త్వమ్ అతివికారభేదహీనః సర్వస్మిన్ నహి భవతో ఽస్తి కించిద్ అన్యత్
అజన్ముడవైన నీవే సర్వాంతర్యామి. ఈ ఊహల ద్వారా దేవతలుగా, జగత్తుగా, విశ్వాత్ముడిగా, మార్పు లేని స్వరూపుడిగా నీవే ఉన్నావు. నీలో వేరే ఏదీ లేదు.
త్వం బ్రహ్మా పశుపతిర్ అర్యమా విధాతా త్వం ధాతా త్రిదశపతిః సమీరణో ఽగ్నిః తోయేశో ధనపతిర్ అన్తకస్ త్వమ్ ఏకో భిన్నాత్మా జగద్ అపి పాసి శక్తిభేదైః
నీవే బ్రహ్మ, పశుపతి, అర్యమా, సృష్టికర్త, పోషకుడు, దేవతాధిపతి, వాయువు, అగ్ని, జలాధిపతి, ధనపతి, యముడు. ఒక్కరైన నీవు, అనేక శక్తులతో జగత్తును రక్షిస్తున్నావు.
విశ్వం భవాన్ సృజతి హన్తి గభస్తిరూపో విశ్వం చ తే గుణమయో ఽయమ్ అజ ప్రపఞ్చః రూపం పరం సదితివాచకమ్ అక్షరం యజ్ జ్ఞానాత్మనే సదసతే ప్రణతో ఽస్మి తస్మై
నీవే విశ్వాన్ని సృష్టించేవాడు, నాశనం చేయేవాడు, కిరణాల రూపంలో కనిపించేవాడు. ఈ జగత్తంతా నీ గుణమయమైన, అజన్మ రూపమే. 'సత్' అనే పదంతో పిలవబడే, జ్ఞానస్వరూపమైన, సదసత్తుల ఆత్మ అయిన పరమరూపానికి నేను నమస్కరిస్తున్నాను.
ఓం నమో వాసుదేవాయ నమః సంకర్షణాయ చ ప్రద్యుమ్నాయ నమస్ తుభ్యమ్ అనిరుద్ధాయ తే నమః
ఓం, వాసుదేవుడికి నమస్సులు, సంకర్షణునికి నమస్సులు, ప్రద్యుమ్నునికి నమస్సులు, అనిరుద్ధునికి నమస్సులు.
ఏవమ్ అన్తర్ జలే కృష్ణమ్ అభిష్టూయ స యాదవః అర్ఘయామ్ ఆస సర్వేశం ధూపపుష్పైర్ మనోమయైః
అలా యాదవుడు ఆ నీటిలో కృష్ణుడిని స్తుతించి, మనస్సుతో ధూపం, పువ్వులతో కూడిన అర్ఘ్యం సమర్పించాడు.
పరిత్యజ్యాన్యవిషయం మనస్ తత్ర నివేశ్య సః బ్రహ్మభూతే చిరం స్థిత్వా విరరామ సమాధితః
ఇతర విషయాలన్నీ వదిలిపెట్టి, మనస్సును అక్కడే స్థిరపరిచాడు. బ్రహ్మభావంలో చాలాసేపు నిలిచి, ధ్యానంలో లీనమై నిశ్చలంగా ఉన్నాడు.
కృతకృత్యమ్ ఇవాత్మానం మన్యమానో ద్విజోత్తమాః ఆజగామ రథం భూయో నిర్గమ్య యమునామ్భసః
తాను ధర్మాన్ని పూర్తిగా నెరవేర్చుకున్నానని భావించి, ఉత్తమ ద్విజులారా! యమునా జలాల నుంచి బయటకు వచ్చి, మళ్లీ తన రథాన్ని చేరాడు.
రామకృష్ణౌ దదర్శాథ యథాపూర్వమ్ అవస్థితౌ విస్మితాక్షం తదాక్రూరం తం చ కృష్ణో ఽభ్యభాషత
అతడు మళ్లీ రాముడు, కృష్ణుడు మునుపటిలాగే నిలబడి ఉన్నట్టు చూశాడు. అప్పుడు కృష్ణుడు, ఆశ్చర్యంతో చూస్తున్న ఆక్రూరుని గమనించి, అతనితో మాట్లాడాడు.
కిం త్వయా దృష్టమ్ ఆశ్చర్యమ్ అక్రూర యమునాజలే విస్మయోత్ఫుల్లనయనో భవాన్ సంలక్ష్యతే యతః
ఆక్రూరా! యమునా జలాల్లో నీవు ఏ అద్భుతాన్ని చూశావు? నీ కళ్లలో ఆశ్చర్యం మెరుస్తోంది.
అన్తర్ జలే యద్ ఆశ్చర్యం దృష్టం తత్ర మయాచ్యుత తద్ అత్రైవ హి పశ్యామి మూర్తిమత్ పురతః స్థితమ్
అచ్యుతా, నీటిలో నేను చూసిన ఆ అద్భుతాన్ని ఇప్పుడు ఇక్కడే, సాక్షాత్తుగా నా ముందే నిలబడి ఉన్నదిగా చూస్తున్నాను.
జగద్ ఏతన్ మహాశ్చర్యరూపం యస్య మహాత్మనః తేనాశ్చర్యపరేణాహం భవతా కృష్ణ సంగతః
ఈ లోకమంతా ఆ మహాత్ముడి అద్భుత రూపమే; కృష్ణా, నీవు అద్భుతాలకు మించినవాడవు, నీ వల్లనే నేను నీతో కలిసాను.
తత్ కిమ్ ఏతేన మథురాం ప్రయామో మధుసూదన బిభేమి కంసాద్ ధిగ్ జన్మ పరపిణ్డోపజీవినః
ఇది ఎంత వరకు? మధుసూదనా, మనం మథురకు వెళ్ళుదాం. నాకు కంసుని భయం ఉంది—ఇతరుల దయపై జీవించే జీవితం నాకెందుకు.
ఇత్య్ ఉక్త్వా చోదయామ్ ఆస తాన్ హయాన్ వాతరంహసః సంప్రాప్తశ్ చాపి సాయాహ్నే సో ఽక్రూరో మథురాం పురీమ్ విలోక్య మథురాం కృష్ణం రామం చాహ స యాదవః
ఇలా చెప్పి, అతడు ఆ వేగవంతమైన గుర్రాలను ముందుకు నడిపించాడు. సాయంత్రం అయ్యేసరికి, ఆ యాదవుడు అక్రూరుడు మథుర నగరాన్ని చూసి, కృష్ణుని, రామునితో మాట్లాడాడు.
పద్భ్యాం యాతం మహావీర్యౌ రథేనైకో విశామ్య్ అహమ్ గన్తవ్యం వసుదేవస్య నో భవద్భ్యాం తథా గృహే యువయోర్ హి కృతే వృద్ధః కంసేన స నిరస్యతే
మీరు ఇద్దరూ మహా వీరులు కాలితో వెళ్ళండి; నేను ఒక్కడే రథంతో లోపలికి వెళ్తాను. మీరు వసుదేవుని ఇంటికి పోకూడదు, ఎందుకంటే మీ ఇద్దరి వల్ల ఆ వృద్ధుడిని కంసుడు బయటకు తోసిపడేస్తున్నాడు.
ఇత్య్ ఉక్త్వా ప్రవివేశాసావ్ అక్రూరో మథురాం పురీమ్ ప్రవిష్టౌ రామకృష్ణౌ చ రాజమార్గమ్ ఉపాగతౌ
ఇలా చెప్పి, అక్రూరుడు మథుర నగరంలోకి ప్రవేశించాడు. రామకృష్ణులు రాజమార్గంలోకి అడుగుపెట్టారు.
స్త్రీభిర్ నరైశ్ చ సానన్దలోచనైర్ అభివిక్షితౌ జగ్మతుర్ లీలయా వీరౌ ప్రాప్తౌ బాలగజావ్ ఇవ
ఆ ఇద్దరు వీరులను స్త్రీలు, పురుషులు ఆనందభరితమైన కళ్లతో చూశారు. వారు చిన్న ఏనుగుల్లా ఉల్లాసంగా నడిచారు.
భ్రమమాణౌ తు తౌ దృష్ట్వా రజకం రఙ్గకారకమ్ అయాచేతాం స్వరూపాణి వాసాంసి రుచిరాణి తౌ
అతిరసంగా తిరుగుతూ, వారు ఒక రంగురంగుల బట్టలు వేసే వాడిని, ఒక వేషధారిని చూశారు. తమకు తగిన అందమైన వస్త్రాలు ఇవ్వమని అడిగారు.
కంసస్య రజకః సో ఽథ ప్రసాదారూఢవిస్మయః బహూన్య్ ఆక్షేపవాక్యాని ప్రాహోచ్చై రామకేశవౌ
ఆ కంసుని రంగురంగుల బట్టలవాడు వారి దయ చూసి ఆశ్చర్యపోయి, రామకేశవులకు గట్టిగా అనేక కఠినమైన మాటలు చెప్పాడు.
తతస్ తలప్రహారేణ కృష్ణస్ తస్య దురాత్మనః పాతయామ్ ఆస కోపేన రజకస్య శిరో భువి
అప్పుడు కృష్ణుడు కోపంతో తన తాడుతో ఆ దుష్టుడైన రంగవాడిని కొట్టి, అతని తలను నేలపై పడేశాడు.
హత్వాదాయ చ వస్త్రాణి పీతనీలామ్బరౌ తతః కృష్ణరామౌ ముదాయుక్తౌ మాలాకారగృహం గతౌ
అతన్ని చంపి, ఆ వస్త్రాలను తీసుకుని, పసుపు, నీలి వస్త్రాలు ధరించిన కృష్ణుడు, రాముడు ఆనందంతో మాలకారుని ఇంటికి వెళ్లారు.
వికాసినేత్రయుగలో మాలాకారో ఽతివిస్మితః ఏతౌ కస్య కుతో యాతౌ మనసాచిన్తయత్ తతః
మాలకారుడు విస్తృతమైన కళ్లతో ఆశ్చర్యంగా చూసి, 'ఈ ఇద్దరు ఎవరు? ఎక్కడినుంచి వచ్చారు?' అని మనసులో ఆలోచించాడు.
పీతనీలామ్బరధరౌ దృష్ట్వాతిసుమనోహరౌ స తర్కయామ్ ఆస తదా భువం దేవావ్ ఉపాగతౌ
పసుపు, నీలి వస్త్రాలు ధరించి, ఎంతో ఆకర్షణీయంగా ఉన్న వారిని చూసి, 'దేవతలు భూమికి వచ్చారు' అని అతను ఊహించాడు.
వికాశిముఖపద్మాభ్యాం తాభ్యాం పుష్పాణి యాచితః భువం విష్టభ్య హస్తాభ్యాం పస్పర్శ శిరసా మహీమ్
కమలపువ్వుల్లా వికసించిన ముఖాలు కలిగిన ఆ ఇద్దరు పువ్వులు అడిగారు. అప్పుడు మాలకారుడు చేతులతో భూమిని తాకి, తలవంచి నమస్కరించాడు.