గ్రామ్యో హరిర్ అయం తాసాం విలాసనిగడైర్ యతః భవతీనాం పునః పార్శ్వం కయా యుక్త్యా సమేష్యతి
మన గ్రామ హరివు వారి వినోదాల బంధనాలకు చిక్కిపోతాడు; ఆయన మళ్లీ మీ వద్దకు ఎలా వస్తాడు?
ఏషో హి రథమ్ ఆరుహ్య మథురాం యాతి కేశవః అక్రూరక్రూరకేణాపి హతాశేన ప్రతారితః
ఇదిగో కేశవుడు రథంపై ఎక్కి మథురకు వెళ్తున్నాడు. అక్రూరుడు నిజంగా క్రూరుడై, ఆయనను మోసం చేశాడు.
కిం న వేత్తి నృశంసో ఽయమ్ అనురాగపరం జనమ్ యేనేమమ్ అక్షరాహ్లాదం నయత్య్ అన్యత్ర నో హరిమ్
ఈ హృదయరహితుడు మన ప్రేమ ఎంత ఉందో తెలియదా? మన హరివును మమ్మల్ని వదిలేసి ఎందుకు తీసుకెళ్తున్నాడు?
ఏష రామేణ సహితః ప్రయాత్య్ అత్యన్తనిర్ఘృణః రథమ్ ఆరుహ్య గోవిన్దస్ త్వర్యతామ్ అస్య వారణే
ఇతడు రాముడితో కలిసి, ఎలాంటి దయ లేకుండా, రథంపై ఎక్కి వెళ్తున్నాడు. మనం త్వరగా వెళ్లి గోవిందుడిని ఆపుదాం.
గురూణామ్ అగ్రతో వక్తుం కిం బ్రవీషి న నః క్షమమ్ గురవః కిం కరిష్యన్తి దగ్ధానాం విరహాగ్నినా
మన పెద్దల ముందు మాట్లాడమని ఎందుకు అంటావు? అది మనకు తగదు. వियोगాగ్నిలో కాలిపోతున్నవారికి పెద్దలు ఏమి చేయగలరు?
నన్దగోపముఖా గోపా గన్తుమ్ ఏతే సముద్యతాః నోద్యమం కురుతే కశ్చిద్ గోవిన్దవినివర్తనే
నందగోపుడు ముందుండగా, గోపాళ్లు అందరూ వెళ్లడానికి సిద్ధమయ్యారు. కానీ గోవిందుడిని తిరిగి తీసుకురావడానికి ఎవరూ ప్రయత్నించడంలేదు.
సుప్రభాతాద్య రజనీ మథురావాసియోషితామ్ యాసామ్ అచ్యుతవక్త్రాబ్జే యాతి నేత్రాలిభోగ్యతామ్
ఈ రోజు మథుర నగర స్త్రీలకు మంచి ఉదయం. ఎందుకంటే వారు అచ్యుతుని ముఖ పద్మాన్ని తమ కళ్లతో ఆస్వాదించబోతున్నారు.
ధన్యాస్ తే పథి యే కృష్ణమ్ ఇతో యాన్తమ్ అవారితాః ఉద్వహిష్యన్తి పశ్యన్తః స్వదేహం పులకాఞ్చితమ్
ఈ మార్గంలో కృష్ణుడిని నిర్బంధం లేకుండా చూసే వారు ఎంత అదృష్టవంతులు! ఆయనను చూస్తూ తమ శరీరం ఆనందంతో పులకరించిపోతుంది.
మథురానగరీపౌరనయనానాం మహోత్సవః గోవిన్దవదనాలోకాద్ అతీవాద్య భవిష్యతి
మథుర నగర ప్రజలకు ఈ రోజు గొప్ప పండుగ. ఎందుకంటే వారు గోవిందుని ముఖాన్ని దర్శించబోతున్నారు.
కో ను స్వప్నః సభాగ్యాభిర్ దృష్టస్ తాభిర్ అధోక్షజమ్ విస్తారికాన్తనయనా యా ద్రక్ష్యన్త్య్ అనివారితమ్
అంత అదృష్టవంతులైన ఆ స్త్రీలు ఏ స్వప్నం చూశారో! ఎందుకంటే వారు విస్తారమైన కళ్లతో అడ్భుతుడిని నిర్బంధం లేకుండా చూడబోతున్నారు.
అహో గోపీజనస్యాస్య దర్శయిత్వా మహానిధిమ్ ఉద్ధృతాన్య్ అద్య నేత్రాణి విధాత్రాకరుణాత్మనా
అయ్యో! ఈ గోపికలు ఎంతో గొప్ప ధనాన్ని చూసిన తర్వాత, దయలేని బ్రహ్మ ఈ రోజు వారి కళ్లను తీసుకుపోయాడు.
అనురాగేణ శైథిల్యమ్ అస్మాసు వ్రజతో హరేః శైథిల్యమ్ ఉపయాన్త్య్ ఆశు కరేషు వలయాన్య్ అపి
కృష్ణుడు వెళ్ళిపోతున్నప్పుడు మన ప్రేమ వల్ల మనలో బలహీనత వచ్చింది; మన చేతుల్లో ఉన్న వడగళ్లూ త్వరగా సడలిపోతున్నాయి.
అక్రూరః క్రూరహృదయః శీఘ్రం ప్రేరయతే హయాన్ ఏవమ్ ఆర్తాసు యోషిత్సు ఘృణా కస్య న జాయతే
అక్రూరుడు క్రూరమైన హృదయంతో గుర్రాలను వేగంగా నడిపిస్తున్నాడు; ఇంతగా బాధపడుతున్న ఈ మహిళలను చూసి ఎవరికైనా జాలి కలగకపోతుందా?
హే హే కృష్ణ రథస్యోచ్చైశ్ చక్రరేణుర్ నిరీక్ష్యతామ్ దూరీకృతో హరిర్ యేన సో ఽపి రేణుర్ న లక్ష్యతే
ఓ కృష్ణా! రథచక్రాల ధూళిని చూడు. ఆ ధూళి వల్ల హరి చాలా దూరంగా వెళ్లిపోయాడు. ఇప్పుడు ఆ ధూళికూడా కనబడటం లేదు.
ఇత్య్ ఏవమ్ అతిహార్దేన గోపీజననిరీక్షితః తత్యాజ వ్రజభూభాగం సహ రామేణ కేశవః
ఇలా గోపికలు ఎంతో బాధతో చూస్తుండగా, కేశవుడు రామునితో కలిసి వ్రజభూమిని విడిచిపోయాడు.
గచ్ఛన్తో జవనాశ్వేన రథేన యమునాతటమ్ ప్రాప్తా మధ్యాహ్నసమయే రామాక్రూరజనార్దనాః
వేగంగా పరుగెత్తే గుర్రాల రథంలో ప్రయాణిస్తూ, రాముడు, అక్రూరుడు, జనార్దనుడు మధ్యాహ్న సమయంలో యమునా తీరానికి చేరుకున్నారు.
అథాహ కృష్ణమ్ అక్రూరో భవద్భ్యాం తావద్ ఆస్యతామ్ యావత్ కరోమి కాలిన్ద్యామ్ ఆహ్నికార్హణమ్ అమ్భసి
అప్పుడు అక్రూరుడు కృష్ణునితో ఇలా అన్నాడు: 'మీరు ఇద్దరూ ఇక్కడే ఉండండి. నేను కాలిందీ నదిలో నా నిత్య కర్మలు పూర్తిచేసుకుని వస్తాను.'
తథేత్య్ ఉక్తే తతః స్నాతః స్వాచాన్తః స మహామతిః దధ్యౌ బ్రహ్మ పరం విప్రాః ప్రవిశ్య యమునాజలే
అలాగని కృష్ణుడు ఒప్పుకున్నాక, ఆ జ్ఞాని స్నానం చేసి, తనను శుద్ధిపరచుకుని, యమునా జలంలోకి వెళ్లి పరబ్రహ్మను ధ్యానించాడు, ఓ మునులారా!
ఫణాసహస్రమాలాఢ్యం బలభద్రం దదర్శ సః కున్దామలాఙ్గమ్ ఉన్నిద్రపద్మపత్త్రాయతేక్షణమ్
అక్కడ అతడు వెయ్యి ఫణాల మాల ధరించిన బలభద్రుని చూశాడు. ఆయన శరీరం మల్లెపువ్వుల్లా తెల్లగా, కన్నులు వికసించిన తామరాకుల్లా విశాలంగా మెరిసేవి.
వృతం వాసుకిడిమ్భౌఘైర్ మహద్భిః పవనాశిభిః సంస్తూయమానమ్ ఉద్గన్ధివనమాలావిభూషితమ్
వాసుకి వంటి గొప్ప పాములతో చుట్టుముట్టబడి, వాయుదేవతలచే స్తుతింపబడుతూ, పుష్పవనాల పరిమళమాలలతో అలంకరించబడి ఉన్నాడు.
దధానమ్ అసితే వస్త్రే చారురూపావతంసకమ్ చారుకుణ్డలినం మత్తమ్ అన్తర్జలతలే స్థితమ్
ఆయన నల్లని వస్త్రాలు ధరించి, అందమైన కిరీటం, ఆకర్షణీయమైన కుండలాలు వేసుకుని, మత్తులో, నీటి అడుగున నిలబడి ఉన్నాడు.
తస్యోత్సఙ్గే ఘనశ్యామమ్ ఆతామ్రాయతలోచనమ్ చతుర్బాహుమ్ ఉదారాఙ్గం చక్రాద్యాయుధభూషణమ్
ఆయన మడిలో మేఘంలా నీలంగా, తామరాకుల్లా రక్తవర్ణ కళ్లతో, నాలుగు చేతులతో, మహిమాన్వితమైన అవయవాలతో, చక్రాది ఆయుధాలతో అలంకరించబడి ఉన్న కృష్ణుడు ఉన్నాడు.
పీతే వసానం వసనే చిత్రమాల్యవిభూషితమ్ శక్రచాపతడిన్మాలావిచిత్రమ్ ఇవ తోయదమ్
ఆయన పసుపు వస్త్రాలు ధరించి, అద్భుతమైన పుష్పమాలలతో అలంకరించబడి, ఇంద్రధనస్సు రంగులతో అలంకరించిన మేఘంలా ప్రకాశించాడు.
శ్రీవత్సవక్షసం చారుకేయూరముకుటోజ్జ్వలమ్ దదర్శ కృష్ణమ్ అక్లిష్టం పుణ్డరీకావతంసకమ్
అక్రూరుడు కృష్ణుని చూశాడు. ఆయన ఛాతీపై శ్రీవత్సము మెరిసిపోతూ, అందమైన కంకణాలు, మకుటంతో ప్రకాశిస్తూ, తామరపువ్వు అలంకారంగా ఉన్నాడు.
సనన్దనాద్యైర్ మునిభిః సిద్ధయోగైర్ అకల్మషైః సంచిన్త్యమానం మనసా నాసాగ్రన్యస్తలోచనైః
సనందనుడు వంటి మునులు, సిద్ధయోగులు, పాపరహితులు, ముక్కు చివర దృష్టిని నిలిపి, మనసుతో ఆయనను ధ్యానిస్తూ contemplation చేస్తున్నారు.
బలకృష్ణౌ తదాక్రూరః ప్రత్యభిజ్ఞాయ విస్మితః అచిన్తయద్ అథో శీఘ్రం కథమ్ అత్రాగతావ్ ఇతి
ఆ సమయంలో అక్రూరుడు బలరాముడు, కృష్ణుడు అని గుర్తించి ఆశ్చర్యపోయాడు. వారు ఇంత త్వరగా ఇక్కడికి ఎలా వచ్చారో అని ఆలోచించాడు.
వివక్షోః స్తమ్భయామ్ ఆస వాచం తస్య జనార్దనః తతో నిష్క్రమ్య సలిలాద్ రథమ్ అభ్యాగతః పునః
అతడు మాట్లాడదలచినప్పుడు, జనార్దనుడు అతని మాటలను ఆపేశాడు. తరువాత, నీటిలో నుంచి బయటికి వచ్చి మళ్లీ రథానికి చేరాడు.
దదర్శ తత్ర చైవోభౌ రథస్యోపరి సంస్థితౌ రామకృష్ణౌ యథా పూర్వం మనుష్యవపుషాన్వితౌ
అక్కడ రథంపై మునుపటిలాగే మానవ రూపంలో నిలబడి ఉన్న రాముడు, కృష్ణుడు ఇద్దరినీ అక్రూరుడు చూశాడు.
నిమగ్నశ్ చ పునస్ తోయే దదృశే స తథైవ తౌ సంస్తూయమానౌ గన్ధర్వైర్ మునిసిద్ధమహోరగైః
ఆక్రూరుడు మళ్లీ నీటిలో మునిగినప్పుడు, మునుపటిలాగే ఆ ఇద్దరిని చూశాడు. గంధర్వులు, మునులు, సిద్ధులు, మహానాగులు వారిని స్తుతిస్తూ ఉన్నారు.
తతో విజ్ఞాతసద్భావః స తు దానపతిస్ తదా తుష్టావ సర్వవిజ్ఞానమయమ్ అచ్యుతమ్ ఈశ్వరమ్
అప్పుడు దానపతి వారి అసలు స్వరూపాన్ని గ్రహించి, సర్వజ్ఞానమయుడైన అచ్యుతుడిని, పరమేశ్వరుడిని స్తుతించాడు.