ஆபீடயத் அரிஷ்டஸ்ய கண்டம் க்லிந்நம் இவாம்பரம் உத்பாட்ய ஶ்ரு'ங்கம் ஏகம் ச தேநைவாதாடயத் ததஃ
அரிஷ்டனின் கழுத்தை ஈரமான துணியைப் பிழிபது போல அழுத்தி, ஒரு கொம்பை பிய்த்து எடுத்து, அதனால் அவனை அடித்தான்.
மமார ஸ மஹாதைத்யோ முகாச் சோணிதம் உத்வமந் துஷ்டுவுர் நிஹதே தஸ்மிந் கோபா தைத்யே ஜநார்தநம் ஜம்பே ஹதே ஸஹஸ்ராக்ஷம் புரா தேவகணா யதா
அந்த பெரிய அசுரன் வாயில் இரத்தம் பாய்ந்து இறந்தான்; அவனை அழித்த பிறகு, கோபர்கள் ஜனார்த்தனனை போற்றி பாடினர், ஜம்பனை அழித்தபோது தேவர்கள் இந்திரனை போற்றியது போல.
ககுத்மிநி ஹதே ऽரிஷ்டே தேநுகே ச நிபாதிதே ப்ரலம்பே நிதநம் நீதே த்ரு'தே கோவர்தநாசலே
ககுத்மினி கொல்லப்பட்டதும், அரிஷ்டன் அழிக்கப்பட்டதும், தேனுகன் வீழ்த்தப்பட்டதும், பிரலம்பன் உயிர் இழந்ததும், கோவர்த்தனப் பர்வதம் தூக்கப்பட்டதும்,
தமிதே காலியே நாகே பக்நே துங்கத்ருமத்வயே ஹதாயாம் பூதநாயாம் ச ஶகடே பரிவர்திதே
காளியன் என்ற பாம்பு அடக்கப்பட்டதும், இரண்டு உயர்ந்த மரங்கள் முறிந்ததும், பூதனா கொல்லப்பட்டதும், சக்கரம் புரண்டதும்,
கம்ஸாய நாரதஃ ப்ராஹ யதாவ்ரு'த்தம் அநுக்ரமாத் யஶோதாதேவகீகர்பபரிவர்தாத்ய் அஶேஷதஃ
யசோதா மற்றும் தேவகியின் கருவை மாற்றியதிலிருந்து தொடங்கி நடந்த எல்லாவற்றையும், நாரதர் கம்சனுக்கு முறையாகச் சொன்னார்.
ஶ்ருத்வா தத் ஸகலம் கம்ஸோ நாரதாத் தேவதர்ஶநாத் வஸுதேவம் ப்ரதி ததா கோபம் சக்ரே ஸ துர்மதிஃ
அனைத்தையும் தேவர்களை பார்த்து வந்த நாரதரிடமிருந்து கேட்ட கம்சன், அந்த தீய மனம் கொண்டவன், வசுதேவருக்கு கோபம் கொண்டான்.
ஸோ ऽதிகோபாத் உபாலப்ய ஸர்வயாதவஸம்ஸதி ஜகர்ஹே யாதவாம்ஶ் சாபி கார்யம் சைதத் அசிந்தயத்
அதிக கோபத்தில், எல்லா யாதவர்கள் கூடிய இடத்தில் வசுதேவரை கண்டித்தான்; யாதவர்களை இழிவுபடுத்தினான்; இதற்குப் பொருத்தமான செயலை யோசித்தான்.
யாவந் ந பலம் ஆரூடௌ பலக்ரு'ஷ்ணௌ ஸுபாலகௌ தாவத் ஏவ மயா வத்யாவ் அஸாத்யௌ ரூடயௌவநௌ
பலராமனும் கிருஷ்ணனும் இன்னும் சிறுவர்களாக இருக்கும்போதே, அவர்கள் வலிமை பெறும் முன்பே, நான் அவர்களை அழிக்க வேண்டும்; ஒருமுறை அவர்கள் இளமையடைந்தால், அவர்களை வெல்ல முடியாது.
சாணூரோ ऽத்ர மஹாவீர்யோ முஷ்டிகஶ் ச மஹாபலஃ ஏதாப்யாம் மல்லயுத்தே தௌ காதயிஷ்யாமி துர்மதௌ
சாணூரன் என்ற பெரும் வீரனும், முஷ்டிகன் என்ற மிக வலிமைமிக்கவனும் இருக்கிறார்கள்; அவர்கள் இருவராலும், அந்த அகந்தை கொண்ட சிறுவர்களை மல்லயுத்தத்தில் கொல்லச் செய்வேன்.
தநுர்மஹமஹாயாகவ்யாஜேநாநீய தௌ வ்ரஜாத் ததா ததா கரிஷ்யாமி யாஸ்யதஃ ஸம்க்ஷயம் யதா
பெரிய வில் திருவிழாவின் பெயரில், அவர்களை வ்ரஜாவிலிருந்து அழைத்து வந்து, அவர்களை அழியும் படி ஏற்பாடு செய்வேன்.
இத்ய் ஆலோச்ய ஸ துஷ்டாத்மா கம்ஸோ ராமஜநார்தநௌ ஹந்தும் க்ரு'தமதிர் வீரம் அக்ரூரம் வாக்யம் அப்ரவீத்
இவ்வாறு தீய எண்ணம் கொண்ட கம்சன், ராமனையும் ஜனார்த்தனனையும் கொல்லத் தீர்மானித்து, வீரனான அக்ரூரனிடம் சொன்னான்.
போ போ தாநபதே வாக்யம் க்ரியதாம் ப்ரீதயே மம இதஃ ஸ்யந்தநம் ஆருஹ்ய கம்யதாம் நந்தகோகுலம்
ஓ தானமிகு பெருமாளே, என் மனநிறைவைப் பெற என் வார்த்தையை கேளுங்கள்; இப்போது உங்கள் ரதத்தில் ஏறி, நந்தகோபரின் ஆயர்பாடிக்கு செல்லுங்கள்.
வஸுதேவஸுதௌ தத்ர விஷ்ணோர் அம்ஶஸமுத்பவௌ நாஶாய கில ஸம்பூதௌ மம துஷ்டௌ ப்ரவர்ததஃ
அங்கு, வசுதேவரின் இரு மகன்கள், விஷ்ணுவின் அம்சமாகப் பிறந்து, என் அழிவுக்காக வந்துள்ளார்கள்; அவர்கள் தீயவர்கள், வளர்ந்து வருகின்றார்கள்.
தநுர்மஹமஹாயாகஶ் சதுர்தஶ்யாம் பவிஷ்யதி ஆநேயௌ பவதா தௌ து மல்லயுத்தாய தத்ர வை
பெரும் வில் திருவிழா நான்காம் திதியில் நடக்கும்; நீ அந்த இருவரையும் அங்கு மல்லயுத்தத்துக்காக அழைத்து வர வேண்டும்.
சாணூரமுஷ்டிகௌ மல்லௌ நியுத்தகுஶலௌ மம தாப்யாம் ஸஹாநயோர் யுத்தம் ஸர்வலோகோ ऽத்ர பஶ்யது
சாணூரனும் முஷ்டிகனும் எனது மல்லர்கள், போரில் நிபுணர்கள்; அவர்கள் இருவருடன் அந்த இருவரும் போரிட, உலகம் முழுவதும் அந்த யுத்தத்தை காணட்டும்.
நாகஃ குவலயாபீடோ மஹாமாத்ரப்ரசோதிதஃ ஸ தௌ நிஹம்ஸ்யதே பாபௌ வஸுதேவாத்மஜௌ ஶிஶூ
குவலயாபீடம் என்ற யானை, தலைமை காவலரால் தூண்டப்பட்டு, வசுதேவரின் அந்த இரு பாவிகளான பிள்ளைகளை கொல்லும்.
தௌ ஹத்வா வஸுதேவம் ச நந்தகோபம் ச துர்மதிம் ஹநிஷ்யே பிதரம் சைவ உக்ரஸேநம் ச துர்மதிம்
அவர்களை கொன்றபின், வசுதேவரையும், நந்தகோபனும், என் தந்தையையும், உக்ரசேனனும், அந்த தீயவர்களையும் நான் அழிப்பேன்.
ததஃ ஸமஸ்தகோபாநாம் கோதநாந்ய் அகிலாந்ய் அஹம் வித்தம் சாபஹரிஷ்யாமி துஷ்டாநாம் மத்வதைஷிணாம்
பின்னர், எல்லா கோபர்களின் மாடுகளையும், செல்வத்தையும், எனக்கு விரோதமாக இருப்பவர்களிடமிருந்து பறித்துக் கொள்வேன்.
த்வாம் ரு'தே யாதவாஶ் சேமே துஷ்டா தாநபதே மம ஏதேஷாம் ச வதாயாஹம் ப்ரயதிஷ்யாம்ய் அநுக்ரமாத்
உன்னைத் தவிர மற்ற எல்லா யாதவர்களும் தீயவர்கள்; அவர்களை ஒவ்வொன்றாக அழிக்க நான் முயற்சிப்பேன்.
ததோ நிஷ்கண்டகம் ஸர்வம் ராஜ்யம் ஏதத் அயாதவம் ப்ரஸாதிஷ்யே த்வயா தஸ்மாந் மத்ப்ரீத்யா வீர கம்யதாம்
பின்னர், இந்த நாடு முழுவதையும், யாதவர்களும் இடையூறுகளும் இல்லாமல் ஆளுவேன்; எனக்கு மகிழ்ச்சி அளிக்க, வீரனே, நீ போய்ச் செயல் புரியவும்.
யதா ச மாஹிஷம் ஸர்பிர் ததி சாப்ய் உபஹார்ய வை கோபாஃ ஸமாநயந்த்ய் ஆஶு த்வயா வாச்யாஸ் ததா ததா
எப்படி மந்தைகள் விரைவாக நெய்யும் தயிரும் மாட்டுக்கடாவுக்கு கொண்டு வந்து வைக்கிறார்களோ, அதுபோல் நீயும் அவர்களிடம் அதேபடி சொல்ல வேண்டும்.
இத்ய் ஆஜ்ஞப்தஸ் ததாக்ரூரோ மஹாபாகவதோ த்விஜாஃ ப்ரீதிமாந் அபவத் க்ரு'ஷ்ணம் ஶ்வோ த்ரக்ஷ்யாமீதி ஸத்வரஃ
அப்படி கட்டளையிடப்பட்ட அக்ரூரன், பெரிய பக்தனாகிய அவர், 'நாளை நான் கிருஷ்ணனை காணப்போகிறேன்' என்ற ஆசையுடன் மகிழ்ச்சியடைந்தார்.
ததேத்ய் உக்த்வா து ராஜாநம் ரதம் ஆருஹ்ய ஸத்வரஃ நிஶ்சக்ராம ததா புர்யா மதுராயா மதுப்ரியஃ
"அப்படியே செய்வேன்" என்று சொல்லி, மதுரையின் பிரியமானவன், அந்த அரசனை விட்டு விரைவாக ரதத்தில் ஏறி நகரத்திலிருந்து புறப்பட்டான்.
கேஶீ சாபி பலோதக்ரஃ கம்ஸதூதஃ ப்ரசோதிதஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய நிதநாகாங்க்ஷீ வ்ரு'ந்தாவநம் உபாகமத்
அந்த சமயம் கம்சனின் தூதனாக, கிருஷ்ணனை அழிக்க விரும்பி, வலிமை மிகுந்த கேசி, வ்ரிந்தாவனத்திற்கு வந்தான்.
ஸ குரக்ஷதபூப்ரு'ஷ்டஃ ஸடாக்ஷேபதுதாம்புதஃ புநர் விக்ராந்தசந்த்ரார்கமார்கோ கோபாந்தம் ஆகமத்
அவன் குதிரையின் களிறால் நிலம் கிழிக்கப்பட்டு, க Mane ஆட்டத்தால் மேகங்கள் அசைந்தன. மீண்டும் சூரியனும் சந்திரனும் செல்லும் பாதையில், அவன் மந்தையினரிடம் வந்தான்.
தஸ்ய ஹ்ரேஷிதஶப்தேந கோபாலா தைத்யவாஜிநஃ கோப்யஶ் ச பயஸம்விக்நா கோவிந்தம் ஶரணம் யயுஃ
அவன் குதிரையின் கத்தும் சப்தத்தை கேட்டதும், மந்தைமக்களும் பெண்களும் அந்த அசுரக் குதிரையால் பயந்து, கோவிந்தனை அடைக்கலமாக அடைந்தார்கள்.
த்ராஹி த்ராஹீதி கோவிந்தஸ் தேஷாம் ஶ்ருத்வா து தத்வசஃ ஸதோயஜலதத்வாநகம்பீரம் இதம் உக்தவாந்
"காப்பாற்று, காப்பாற்று" என்று அவர்கள் அழைத்ததை கேட்டு, மழை நிறைந்த மேகங்கள் போன்ற ஆழமான குரலில் கோவிந்தன் இவ்வாறு பேசினான்.
அலம் த்ராஸேந கோபாலாஃ கேஶிநஃ கிம் பயாதுரைஃ பவத்பிர் கோபஜாதீயைர் வீரவீர்யம் விலோப்யதே
மந்தைமக்களே, போதும் இந்த பயம்! கேசியை பார்த்து ஏன் இவ்வளவு அஞ்சுகிறீர்கள்? உங்கள் மந்தைமக்களின் வீரம் பயத்தில் அழிந்துவிடுமா?
கிம் அநேநால்பஸாரேண ஹ்ரேஷிதாரோபகாரிணா தைதேயபலவாஹ்யேந வல்கதா துஷ்டவாஜிநா
இந்தச் சிறிய, கத்தும், அசுர சக்தியால் ஓடும், தீய குதிரை உங்களுக்கு என்ன பயம் தரும்?
ஏஹ்ய் ஏஹி துஷ்ட க்ரு'ஷ்ணோ ऽஹம் பூஷ்ணஸ் த்வ் இவ பிநாகத்ரு'க் பாதயிஷ்யாமி தஶநாந் வதநாத் அகிலாம்ஸ் தவ
வா, வா, தீயவனே! நான் கிருஷ்ணன், பூஷணைப் போல வில்லையுடையவன்; உன் வாயிலிருந்து எல்லா பற்களையும் உடைத்துவிடுவேன்.