ஸர்வா யஶோதயா ஸார்தம் விஶாமோ ऽத்ர மஹாஹ்ரதே நாகராஜஸ்ய நோ கந்தும் அஸ்மாகம் யுஜ்யதே வ்ரஜே
யசோதாவுடன் எல்லோரும் இந்த பெரிய ஆழ்குளத்தில் இறங்குவோம்; பாம்பரசன் அனுமதிக்காமல் நாங்கள் வ்ரஜாவுக்கு திரும்புவது சரியல்ல.
திவஸஃ கோ விநா ஸூர்யம் விநா சந்த்ரேண கா நிஶா விநா துக்தேந கா காவோ விநா க்ரு'ஷ்ணேந கோ வ்ரஜஃ விநாக்ரு'தா ந யாஸ்யாமஃ க்ரு'ஷ்ணேநாநேந கோகுலம்
சூரியன் இல்லாமல் பகல் என்ன? சந்திரன் இல்லாமல் இரவு என்ன? பால் இல்லாமல் பசுக்கள் என்ன? கிருஷ்ணன் இல்லாமல் வ்ரஜா என்ன? இவரில்லாமல் நாங்கள் கோகுலத்துக்கு திரும்பமாட்டோம்.
இதி கோபீவசஃ ஶ்ருத்வா ரௌஹிணேயோ மஹாபலஃ உவாச கோபாந் விதுராந் விலோக்ய ஸ்திமிதேக்ஷணஃ
கோபிகளின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ரோகிணியின் மகன், பெரும் வலிமையுடன், துயரத்தில் அமைதியாக இருந்த குரும்பர்களை பார்த்து பேசினார்.
நந்தம் ச தீநம் அத்யர்தம் ந்யஸ்தத்ரு'ஷ்டிம் ஸுதாநநே மூர்சாகுலாம் யஶோதாம் ச க்ரு'ஷ்ணமாஹாத்ம்யஸம்ஜ்ஞயா
அவர், தன் கண்களை மகனின் முகத்தில் வைத்து, மிகவும் துயரத்தில் மூழ்கிய நந்தனையும், கிருஷ்ணனின் பெருமையை நினைத்து மயங்கிய யசோதாவையும் பார்த்தார்.
கிம் அயம் தேவதேவேஶ பாவோ ऽயம் மாநுஷஸ் த்வயா வ்யஜ்யதே ஸ்வம் தம் ஆத்மாநம் கிம் அந்யம் த்வம் ந வேத்ஸி யத்
தெய்வங்களின் தலைவனே, ஏன் இந்த மனித இயல்பை நீ காட்டுகிறாய்? உன் உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்து; நீ உன்னை உண்மையில் யார் என்று அறியவில்லையா?
த்வம் அஸ்ய ஜகதோ நாபிஃ ஸுராணாம் ஏவ சாஶ்ரயஃ கர்தாபஹர்தா பாதா ச த்ரைலோக்யம் த்வம் த்ரயீமயஃ
நீ இந்த உலகத்தின் நாபி, தேவர்களின் ஆதாரம்; மூவுலகையும் படைக்கும், காப்பதும் அழிப்பதும் நீயே; மூன்று வேதங்களின் உருவம் நீயே.
அத்ராவதீர்ணயோஃ க்ரு'ஷ்ண கோபா ஏவ ஹி பாந்தவாஃ கோப்யஶ் ச ஸீததஃ கஸ்மாத் த்வம் பந்தூந் ஸமுபேக்ஷஸே
இங்கே, கிருஷ்ணா, நீ இறங்கி வந்தபோது உனக்கு உறவுகள் குரும்பர்களே; கோபிகள் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள் — நீ ஏன் உன் உறவுகளைப் பொருட்படுத்தாமல் இருக்கிறாய்?
தர்ஶிதோ மாநுஷோ பாவோ தர்ஶிதம் பாலசேஷ்டிதம் தத் அயம் தம்யதாம் க்ரு'ஷ்ண துராத்மா தஶநாயுதஃ
நீ மனித இயல்பும், குழந்தைச் செயல்களும் காட்டினாய்; இப்போது, கிருஷ்ணா, இந்த தீய, கூரிய பற்கள் கொண்ட பாம்பை அடக்குவாய்.
இதி ஸம்ஸ்மாரிதஃ க்ரு'ஷ்ணஃ ஸ்மிதபிந்நௌஷ்டஸம்புடஃ ஆஸ்பால்ய மோசயாம் ஆஸ ஸ்வம் தேஹம் போகபந்தநாத்
இவ்வாறு நினைவூட்டப்பட்ட கிருஷ்ணன், சிரிப்புடன் உதடுகள் திறந்து, பாம்பின் சுருள்களை அடித்து, தன்னை அந்த பிணையிலிருந்து விடுவித்தார்.
ஆநாம்ய சாபி ஹஸ்தாப்யாம் உபாப்யாம் மத்யமம் பணம் ஆருஹ்ய புக்நஶிரஸஃ ப்ரநநர்தோருவிக்ரமஃ
தன் இரு கைகளால் நடுவிலுள்ள பாம்பின் பாம்பை பிடித்து, தன் தலையை வளைத்து, பெரும் வலிமையுடன் அதன் மீது ஏறி நடனமாடினார்.
வ்ரணாஃ பணே ऽபவம்ஸ் தஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்யாங்க்ரிவிகுட்டநைஃ யத்ரோந்நதிம் ச குருதே நநாமாஸ்ய ததஃ ஶிரஃ
கிருஷ்ணனின் காலடி அடி காரணமாக பாம்பின் பாம்பில் புண்கள் ஏற்பட்டன; அவர் எங்கு அழுத்தினாரோ, அங்கு பாம்பின் தலை கீழே வளைந்தது.
மூர்சாம் உபாயயௌ ப்ராந்த்யா நாகஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய குட்டநைஃ தண்டபாதநிபாதேந வவாம ருதிரம் பஹு
கிருஷ்ணனின் அடிகளால், பாம்பு மயங்கி, பலமாக அடிபட்டதால், அது உணர்விழந்து, வாயில் இருந்து நிறைய இரத்தம் ஓடியது.
தம் நிர்புக்நஶிரோக்ரீவம் ஆஸ்யப்ரஸ்ருதஶோணிதம் விலோக்ய ஶரணம் ஜக்முஸ் தத்பத்ந்யோ மதுஸூதநம்
அந்த பாம்பு, தலை மற்றும் கழுத்து வளைந்து, வாயில் இருந்து இரத்தம் ஓட, அதை பார்த்த பாம்பின் மனைவிகள் மதுசூதனனிடம் பாதுகாப்பு நாடினார்கள்.
ஜ்ஞாதோ ऽஸி தேவதேவேஶ ஸர்வேஶஸ் த்வம் அநுத்தம பரம் ஜ்யோதிர் அசிந்த்யம் யத் ததம்ஶஃ பரமேஶ்வரஃ
நீ எல்லா தெய்வங்களின் தலைவனாகவும், எல்லாவற்றையும் ஆளும் பரமாத்மாவாகவும் அறியப்பட்டவன்; நீ உயர்ந்த ஒளி, எண்ணிக்க முடியாதவன், பரமாத்மாவின் ஒரு பகுதி.
ந ஸமர்தாஃ ஸுர ஸ்தோதும் யம் அநந்யபவம் ப்ரபும் ஸ்வரூபவர்ணநம் தஸ்ய கதம் யோஷித் கரிஷ்யதி
அந்த எல்லாவற்றையும் கடந்துள்ள ஆண்டவரைத் தெய்வங்களே போற்ற முடியவில்லை; அப்படியிருக்க, ஒரு பெண் அவருடைய உண்மையான உருவத்தை எப்படிச் சொல்வாள்?
யஸ்யாகிலமஹீவ்யோமஜலாக்நிபவநாத்மகம் ப்ரஹ்மாண்டம் அல்பகாம்ஶாம்ஶஃ ஸ்தோஷ்யாமஸ் தம் கதம் வயம்
மண்ணும், ஆகாயமும், நீரும், நெருப்பும், காற்றும் கொண்ட இந்தப் பிரபஞ்சமே அவருடைய ஒரு சிறிய பகுதி மட்டுமே; அவரைப் பற்றி நாம் எப்படி புகழ்ந்து பேச முடியும்?
ததஃ குரு ஜகத்ஸ்வாமிந் ப்ரஸாதம் அவஸீததஃ ப்ராணாம்ஸ் த்யஜதி நாகோ ऽயம் பர்த்ரு'பிக்ஷா ப்ரதீயதாம்
அதனால், உலகத்துக்கே ஆண்டவரே, உயிர் சோர்ந்து விழும் இந்த நாகனுக்கு தயை காட்டுங்கள்; இவன் உயிரை விட்டுவிடுகிறான்—இவனுக்கு ஒரு நல்ல ஆண்டவரை அருளுங்கள்.
இத்ய் உக்தே தாபிர் ஆஶ்வாஸ்ய க்லாந்ததேஹோ ऽபி பந்நகஃ ப்ரஸீத தேவதேவேதி ப்ராஹ வாக்யம் ஶநைஃ ஶநைஃ
அவர்கள் இப்படிச் சொன்னதும், உடல் சோர்ந்திருந்தாலும் அந்த நாகன் உற்சாகம் பெற்று, மெதுவாக, "தெய்வங்களின் தெய்வமே, தயை செய்யும்" என்று சொன்னான்.
தவாஷ்டகுணம் ஐஶ்வர்யம் நாத ஸ்வாபாவிகம் பரம் நிரஸ்தாதிஶயம் யஸ்ய தஸ்ய ஸ்தோஷ்யாமி கிம் ந்வ் அஹம்
உங்களுடைய எட்டுவகை ஆட்சி இயற்கையாகவும், எல்லாவற்றையும் கடந்ததாகவும் உள்ளது; நான் உங்களை எப்படிப் புகழ முடியும்?
த்வம் பரஸ் த்வம் பரஸ்யாத்யஃ பரம் த்வம் தத்பராத்மகம் பரஸ்மாத் பரமோ யஸ் த்வம் தஸ்ய ஸ்தோஷ்யாமி கிம் ந்வ் அஹம்
நீங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவர், அந்த உயர்ந்தவற்றிற்கும் ஆதியாய் இருப்பவர், அந்த உயர்ந்த ஒன்றின் சாரமாய் இருப்பவர்; எல்லாவற்றிலும் மேலான உங்களை நான் எப்படிப் புகழ முடியும்?
யதாஹம் பவதா ஸ்ரு'ஷ்டோ ஜாத்யா ரூபேண சேஶ்வரஃ ஸ்வபாவேந ச ஸம்யுக்தஸ் ததேதம் சேஷ்டிதம் மயா
ஐயா, நான் பிறப்பும், உருவமும், இயல்பும் உங்களால் உருவாக்கப்பட்டேன்; அதுபோலவே இச்செயலும் என்னால் நடந்தது.
யத்ய் அந்யதா ப்ரவர்தேய தேவதேவ ததோ மயி ந்யாய்யோ தண்டநிபாதஸ் தே தவைவ வசநம் யதா
தெய்வங்களின் தெய்வமே, நான் வேறு விதமாக நடந்திருந்தால், உங்கள் கட்டளைக்கு ஏற்ப என்னைத் தண்டிப்பது நியாயம்.
ததாபி யம் ஜகத்ஸ்வாமீ தண்டம் பாதிதவாந் மயி ஸ ஸோடோ ऽயம் வரோ தண்டஸ் த்வத்தோ நாந்யோ ऽஸ்து மே வரஃ
இருப்பினும், உலகத்துக்கே ஆண்டவராகிய நீங்கள் எனக்கு எந்தத் தண்டனையைக் கொடுத்தீர்களோ, அதை நான் சகித்துவிட்டேன்; உங்களிடமிருந்து வேறு எந்த வரமும் எனக்கு வேண்டாம்.
ஹதவீர்யோ ஹதவிஷோ தமிதோ ऽஹம் த்வயாச்யுத ஜீவிதம் தீயதாம் ஏகம் ஆஜ்ஞாபய கரோமி கிம்
என் வலிமையும், விஷமும் அழிந்துவிட்டது; நீங்கள் என்னை அடக்கிவிட்டீர்கள், அசுரன்; எனக்கு உயிர் அருளுங்கள்—நீங்கள் என்ன செய்யச் சொல்கிறீர்கள்?
நாத்ர ஸ்தேயம் த்வயா ஸர்ப கதாசித் யமுநாஜலே ஸப்ரு'த்யபரிவாரஸ் த்வம் ஸமுத்ரஸலிலம் வ்ரஜ
நீ, நாகா, யமுனை நதியில் எப்போதும் இருக்கக் கூடாது; உன் குடும்பத்தாரும், சேவகரும் சேர்ந்து, கடல் நீருக்குச் செல்.
மத்பதாநி ச தே ஸர்ப த்ரு'ஷ்ட்வா மூர்தநி ஸாகரே கருடஃ பந்நகரிபுஸ் த்வயி ந ப்ரஹரிஷ்யதி
நாகா, கடலில் என் பாதச்சுவடுகளை உன் தலையில் காணும் போது, பாம்புகளுக்கு எதிரியான கருடன் உன்னைத் தாக்கமாட்டான்.
இத்ய் உக்த்வா ஸர்பராஜாநம் முமோச பகவாந் ஹரிஃ ப்ரணம்ய ஸோ ऽபி க்ரு'ஷ்ணாய ஜகாம பயஸாம் நிதிம்
இவ்வாறு சொல்லி, பகவான் ஹரிம் அந்த நாகராஜனை விடுதலை செய்தார்; அவனும் கிருஷ்ணாவை வணங்கி, நீரின் இல்லத்திற்கு சென்றான்.
பஶ்யதாம் ஸர்வபூதாநாம் ஸப்ரு'த்யாபத்யபந்தவஃ ஸமஸ்தபார்யாஸஹிதஃ பரித்யஜ்ய ஸ்வகம் ஹ்ரதம்
அனைத்து உயிரினங்களும் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, சேவகர்கள், பிள்ளைகள், உறவினர்கள், எல்லா மனைவியருடன் சேர்ந்து, அவன் தன் குளத்தை விட்டுவிட்டான்.
கதே ஸர்பே பரிஷ்வஜ்ய ம்ரு'தம் புநர் இவாகதம் கோபா மூர்தநி கோவிந்தம் ஸிஷிசுர் நேத்ரஜைர் ஜலைஃ
நாகன் சென்ற பிறகு, கோபர்கள், இறந்தவர் மீண்டும் வந்தது போல, கோவிந்தனை கட்டியணைத்து, கண்களில் இருந்து நீர் சிந்தினர்.
க்ரு'ஷ்ணம் அக்லிஷ்டகர்மாணம் அந்யே விஸ்மிதசேதஸஃ துஷ்டுவுர் முதிதா கோபா த்ரு'ஷ்ட்வா ஶிவஜலாம் நதீம்
கிருஷ்ணன் குற்றமற்ற செயல்கள் புரிவதைக் கண்டு, ஆச்சரியத்தில் மகிழ்ந்த கோபர்கள், நல்ல நீராக மாறிய அந்த நதியைப் பார்த்து அவரைப் புகழ்ந்தனர்.