நாகபத்ந்யஶ் ச ஶதஶோ ஹாரிஹாரோபஶோபிதாஃ ப்ரகம்பிததநூத்க்ஷேபசலத்குண்டலகாந்தயஃ
நூற்றுக்கணக்கான நாகப் பெண்கள், அழகான ஆபரணங்கள் அணிந்து, உடல்கள் நடுங்க, காது கம்பிகள் ஆட, ஒளிவீசின.
ததஃ ப்ரவேஷ்டிதஃ ஸர்பைஃ ஸ க்ரு'ஷ்ணோ போகபந்தநைஃ ததம்ஶுஶ் சாபி தே க்ரு'ஷ்ணம் விஷஜ்வாலாவிலைர் முகைஃ
பின்னர் கிருஷ்ணன் பாம்புகளால் சுற்றப்பட்டு, அவற்றின் சுருள்களால் கட்டப்பட்டான். அவை நஞ்சு நெருப்பை ஊற்றும் வாய்களால் கிருஷ்ணனை கடித்தன.
தம் தத்ர பதிதம் த்ரு'ஷ்ட்வா நாகபோகநிபீடிதம் கோபா வ்ரஜம் உபாகத்ய சுக்ருஶுஃ ஶோகலாலஸாஃ
அங்கே விழுந்து, நாகத்தின் சுருளால் நெருக்கப்பட்ட கிருஷ்ணனை பார்த்து, ஆட்காரர்கள் துயரத்தில் அழுது, விரைந்து வ்ரஜாவுக்கு ஓடினார்கள்.
ஏஷ க்ரு'ஷ்ணோ கதோ மோஹமக்நோ வை காலியே ஹ்ரதே பக்ஷ்யதே ஸர்பராஜேந தத் ஆகச்சத மா சிரம்
"கிருஷ்ணன் அறிவிழந்து, காலியனின் குளத்தில் மூழ்கி விட்டான்; அவனை நாகராஜன் விழுங்குகிறான்—விரைவாக வாருங்கள், தாமதிக்காதீர்கள்!"
ஏதச் ச்ருத்வா ததோ கோபா வஜ்ரபாதோபமம் வசஃ கோப்யஶ் ச த்வரிதா ஜக்முர் யஶோதாப்ரமுகா ஹ்ரதம்
இந்த இடரான செய்தியை கேட்டவுடன், ஆட்காரர்களும், யசோதா முன்னிலையிலான பெண்களும், விரைவாக அந்தக் குளத்திற்குச் சென்றார்கள்.
ஹா ஹா க்வாஸாவ் இதி ஜநோ கோபீநாம் அதிவிஹ்வலஃ யஶோதயா ஸமம் ப்ராந்தோ த்ருதஃ ப்ரஸ்கலிதோ யயௌ
"அய்யோ! எங்கே இருக்கிறான்?" என்று கூச்சலிட்டுக் கொண்டே, மக்கள், குறிப்பாக கோபிகள், மிகுந்த கவலையில், யசோதாவுடன் ஓடிக்கொண்டே, தடுமாறி சென்றார்கள்.
நந்தகோபஶ் ச கோபாஶ் ச ராமஶ் சாத்புதவிக்ரமஃ த்வரிதம் யமுநாம் ஜக்முஃ க்ரு'ஷ்ணதர்ஶநலாலஸாஃ
நந்தகோபரும் மற்று குரும்பர்களும், அதிசய வீரியமுள்ள ராமரும், கிருஷ்ணரைப் பார்க்க ஆவலுடன் விரைவாக யமுனை ஆற்றை நோக்கி சென்றார்கள்.
தத்ரு'ஶுஶ் சாபி தே தத்ர ஸர்பராஜவஶம்கதம் நிஷ்ப்ரயத்நம் க்ரு'தம் க்ரு'ஷ்ணம் ஸர்பபோகேந வேஷ்டிதம்
அங்கே அவர்கள், பாம்பரசனின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்து, எந்த முயற்சியும் செய்ய முடியாமல், பாம்பின் சுருளால் சுற்றப்பட்டு கிடக்கும் கிருஷ்ணரைப் பார்த்தார்கள்.
நந்தகோபஶ் ச நிஶ்சேஷ்டஃ பஶ்யந் புத்ரமுகம் ப்ரு'ஶம் யஶோதா ச மஹாபாகா பபூவ முநிஸத்தமாஃ
நந்தகோபர் தன் மகனின் முகத்தை கவனமாகப் பார்த்துக்கொண்டே, செயல் இன்றி நின்றார். பெரும் பாக்கியம் பெற்ற யசோதா மிகவும் கலங்கினார்.
கோப்யஸ் த்வ் அந்யா ருதத்யஶ் ச தத்ரு'ஶுஃ ஶோககாதராஃ ப்ரோசுஶ் ச கேஶவம் ப்ரீத்யா பயகாதரகத்கதம்
மற்ற குரும்பர்க் பெண்கள் அழுது, துயரத்தில் மூழ்கி, இந்த நிலையைப் பார்த்து, அன்புடன் பயத்தில் நடுங்கும் குரலில் கேசவனிடம் பேசினார்கள்.
ஸர்வா யஶோதயா ஸார்தம் விஶாமோ ऽத்ர மஹாஹ்ரதே நாகராஜஸ்ய நோ கந்தும் அஸ்மாகம் யுஜ்யதே வ்ரஜே
யசோதாவுடன் எல்லோரும் இந்த பெரிய ஆழ்குளத்தில் இறங்குவோம்; பாம்பரசன் அனுமதிக்காமல் நாங்கள் வ்ரஜாவுக்கு திரும்புவது சரியல்ல.
திவஸஃ கோ விநா ஸூர்யம் விநா சந்த்ரேண கா நிஶா விநா துக்தேந கா காவோ விநா க்ரு'ஷ்ணேந கோ வ்ரஜஃ விநாக்ரு'தா ந யாஸ்யாமஃ க்ரு'ஷ்ணேநாநேந கோகுலம்
சூரியன் இல்லாமல் பகல் என்ன? சந்திரன் இல்லாமல் இரவு என்ன? பால் இல்லாமல் பசுக்கள் என்ன? கிருஷ்ணன் இல்லாமல் வ்ரஜா என்ன? இவரில்லாமல் நாங்கள் கோகுலத்துக்கு திரும்பமாட்டோம்.
இதி கோபீவசஃ ஶ்ருத்வா ரௌஹிணேயோ மஹாபலஃ உவாச கோபாந் விதுராந் விலோக்ய ஸ்திமிதேக்ஷணஃ
கோபிகளின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ரோகிணியின் மகன், பெரும் வலிமையுடன், துயரத்தில் அமைதியாக இருந்த குரும்பர்களை பார்த்து பேசினார்.
நந்தம் ச தீநம் அத்யர்தம் ந்யஸ்தத்ரு'ஷ்டிம் ஸுதாநநே மூர்சாகுலாம் யஶோதாம் ச க்ரு'ஷ்ணமாஹாத்ம்யஸம்ஜ்ஞயா
அவர், தன் கண்களை மகனின் முகத்தில் வைத்து, மிகவும் துயரத்தில் மூழ்கிய நந்தனையும், கிருஷ்ணனின் பெருமையை நினைத்து மயங்கிய யசோதாவையும் பார்த்தார்.
கிம் அயம் தேவதேவேஶ பாவோ ऽயம் மாநுஷஸ் த்வயா வ்யஜ்யதே ஸ்வம் தம் ஆத்மாநம் கிம் அந்யம் த்வம் ந வேத்ஸி யத்
தெய்வங்களின் தலைவனே, ஏன் இந்த மனித இயல்பை நீ காட்டுகிறாய்? உன் உண்மையான வடிவத்தை வெளிப்படுத்து; நீ உன்னை உண்மையில் யார் என்று அறியவில்லையா?
த்வம் அஸ்ய ஜகதோ நாபிஃ ஸுராணாம் ஏவ சாஶ்ரயஃ கர்தாபஹர்தா பாதா ச த்ரைலோக்யம் த்வம் த்ரயீமயஃ
நீ இந்த உலகத்தின் நாபி, தேவர்களின் ஆதாரம்; மூவுலகையும் படைக்கும், காப்பதும் அழிப்பதும் நீயே; மூன்று வேதங்களின் உருவம் நீயே.
அத்ராவதீர்ணயோஃ க்ரு'ஷ்ண கோபா ஏவ ஹி பாந்தவாஃ கோப்யஶ் ச ஸீததஃ கஸ்மாத் த்வம் பந்தூந் ஸமுபேக்ஷஸே
இங்கே, கிருஷ்ணா, நீ இறங்கி வந்தபோது உனக்கு உறவுகள் குரும்பர்களே; கோபிகள் இங்கே உட்கார்ந்திருக்கிறார்கள் — நீ ஏன் உன் உறவுகளைப் பொருட்படுத்தாமல் இருக்கிறாய்?
தர்ஶிதோ மாநுஷோ பாவோ தர்ஶிதம் பாலசேஷ்டிதம் தத் அயம் தம்யதாம் க்ரு'ஷ்ண துராத்மா தஶநாயுதஃ
நீ மனித இயல்பும், குழந்தைச் செயல்களும் காட்டினாய்; இப்போது, கிருஷ்ணா, இந்த தீய, கூரிய பற்கள் கொண்ட பாம்பை அடக்குவாய்.
இதி ஸம்ஸ்மாரிதஃ க்ரு'ஷ்ணஃ ஸ்மிதபிந்நௌஷ்டஸம்புடஃ ஆஸ்பால்ய மோசயாம் ஆஸ ஸ்வம் தேஹம் போகபந்தநாத்
இவ்வாறு நினைவூட்டப்பட்ட கிருஷ்ணன், சிரிப்புடன் உதடுகள் திறந்து, பாம்பின் சுருள்களை அடித்து, தன்னை அந்த பிணையிலிருந்து விடுவித்தார்.
ஆநாம்ய சாபி ஹஸ்தாப்யாம் உபாப்யாம் மத்யமம் பணம் ஆருஹ்ய புக்நஶிரஸஃ ப்ரநநர்தோருவிக்ரமஃ
தன் இரு கைகளால் நடுவிலுள்ள பாம்பின் பாம்பை பிடித்து, தன் தலையை வளைத்து, பெரும் வலிமையுடன் அதன் மீது ஏறி நடனமாடினார்.
வ்ரணாஃ பணே ऽபவம்ஸ் தஸ்ய க்ரு'ஷ்ணஸ்யாங்க்ரிவிகுட்டநைஃ யத்ரோந்நதிம் ச குருதே நநாமாஸ்ய ததஃ ஶிரஃ
கிருஷ்ணனின் காலடி அடி காரணமாக பாம்பின் பாம்பில் புண்கள் ஏற்பட்டன; அவர் எங்கு அழுத்தினாரோ, அங்கு பாம்பின் தலை கீழே வளைந்தது.
மூர்சாம் உபாயயௌ ப்ராந்த்யா நாகஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்ய குட்டநைஃ தண்டபாதநிபாதேந வவாம ருதிரம் பஹு
கிருஷ்ணனின் அடிகளால், பாம்பு மயங்கி, பலமாக அடிபட்டதால், அது உணர்விழந்து, வாயில் இருந்து நிறைய இரத்தம் ஓடியது.
தம் நிர்புக்நஶிரோக்ரீவம் ஆஸ்யப்ரஸ்ருதஶோணிதம் விலோக்ய ஶரணம் ஜக்முஸ் தத்பத்ந்யோ மதுஸூதநம்
அந்த பாம்பு, தலை மற்றும் கழுத்து வளைந்து, வாயில் இருந்து இரத்தம் ஓட, அதை பார்த்த பாம்பின் மனைவிகள் மதுசூதனனிடம் பாதுகாப்பு நாடினார்கள்.
ஜ்ஞாதோ ऽஸி தேவதேவேஶ ஸர்வேஶஸ் த்வம் அநுத்தம பரம் ஜ்யோதிர் அசிந்த்யம் யத் ததம்ஶஃ பரமேஶ்வரஃ
நீ எல்லா தெய்வங்களின் தலைவனாகவும், எல்லாவற்றையும் ஆளும் பரமாத்மாவாகவும் அறியப்பட்டவன்; நீ உயர்ந்த ஒளி, எண்ணிக்க முடியாதவன், பரமாத்மாவின் ஒரு பகுதி.
ந ஸமர்தாஃ ஸுர ஸ்தோதும் யம் அநந்யபவம் ப்ரபும் ஸ்வரூபவர்ணநம் தஸ்ய கதம் யோஷித் கரிஷ்யதி
அந்த எல்லாவற்றையும் கடந்துள்ள ஆண்டவரைத் தெய்வங்களே போற்ற முடியவில்லை; அப்படியிருக்க, ஒரு பெண் அவருடைய உண்மையான உருவத்தை எப்படிச் சொல்வாள்?
யஸ்யாகிலமஹீவ்யோமஜலாக்நிபவநாத்மகம் ப்ரஹ்மாண்டம் அல்பகாம்ஶாம்ஶஃ ஸ்தோஷ்யாமஸ் தம் கதம் வயம்
மண்ணும், ஆகாயமும், நீரும், நெருப்பும், காற்றும் கொண்ட இந்தப் பிரபஞ்சமே அவருடைய ஒரு சிறிய பகுதி மட்டுமே; அவரைப் பற்றி நாம் எப்படி புகழ்ந்து பேச முடியும்?
ததஃ குரு ஜகத்ஸ்வாமிந் ப்ரஸாதம் அவஸீததஃ ப்ராணாம்ஸ் த்யஜதி நாகோ ऽயம் பர்த்ரு'பிக்ஷா ப்ரதீயதாம்
அதனால், உலகத்துக்கே ஆண்டவரே, உயிர் சோர்ந்து விழும் இந்த நாகனுக்கு தயை காட்டுங்கள்; இவன் உயிரை விட்டுவிடுகிறான்—இவனுக்கு ஒரு நல்ல ஆண்டவரை அருளுங்கள்.
இத்ய் உக்தே தாபிர் ஆஶ்வாஸ்ய க்லாந்ததேஹோ ऽபி பந்நகஃ ப்ரஸீத தேவதேவேதி ப்ராஹ வாக்யம் ஶநைஃ ஶநைஃ
அவர்கள் இப்படிச் சொன்னதும், உடல் சோர்ந்திருந்தாலும் அந்த நாகன் உற்சாகம் பெற்று, மெதுவாக, "தெய்வங்களின் தெய்வமே, தயை செய்யும்" என்று சொன்னான்.
தவாஷ்டகுணம் ஐஶ்வர்யம் நாத ஸ்வாபாவிகம் பரம் நிரஸ்தாதிஶயம் யஸ்ய தஸ்ய ஸ்தோஷ்யாமி கிம் ந்வ் அஹம்
உங்களுடைய எட்டுவகை ஆட்சி இயற்கையாகவும், எல்லாவற்றையும் கடந்ததாகவும் உள்ளது; நான் உங்களை எப்படிப் புகழ முடியும்?
த்வம் பரஸ் த்வம் பரஸ்யாத்யஃ பரம் த்வம் தத்பராத்மகம் பரஸ்மாத் பரமோ யஸ் த்வம் தஸ்ய ஸ்தோஷ்யாமி கிம் ந்வ் அஹம்
நீங்கள் எல்லாவற்றிற்கும் மேலானவர், அந்த உயர்ந்தவற்றிற்கும் ஆதியாய் இருப்பவர், அந்த உயர்ந்த ஒன்றின் சாரமாய் இருப்பவர்; எல்லாவற்றிலும் மேலான உங்களை நான் எப்படிப் புகழ முடியும்?