கதம் தநம் கரௌ சிந்நாவ் அவஶிஷ்டோ ஶுபிர் பவாந் த்வம் அந்யதா யதி ப்ரூஷ ஆஹரிஷ்யே ऽஸிநா ஶிரஃ
உன் செல்வமும் போய்விட்டது, உன் கைகளும் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளன; இப்போது உனக்கு நல்ல பண்புகள் மட்டுமே மீதமுள்ளன. வேறு எதையாவது சொன்னால், என் வாளால் உன் தலையை வெட்டிவிடுவேன்.
விஹஸ்ய புநர் ஆஹேதம் வைஶ்யோ கௌதமம் அஞ்ஜஸா
வணிகர் சிரித்தவாறு, நேராக கௌதமரிடம் பேசினார்.
தர்மம் ஏவ பரம் மந்யே யதேச்சஸி ததா குரு ப்ராஹ்மணாம்ஶ் ச குரூந் தேவாந் வேதாந் தர்மம் ஜநார்தநம்
நான் தர்மத்தையே உயர்ந்ததாக நினைக்கிறேன்; நீ விரும்புவது போல செய். பிராமணர்கள், ஆசான்கள், தேவர்கள், வேதங்கள், தர்மம், ஜனார்த்தனன் — இவை அனைத்தையும் நான் மதிக்கிறேன்.
யஸ் து நிந்தயதே பாபோ நாஸௌ ஸ்ப்ரு'ஶ்யோ ऽத பாபக்ரு'த் உபேக்ஷணீயோ துர்வ்ரு'த்தஃ பாபாத்மா தர்மதூஷகஃ
இவற்றை இகழ்பவன் பாவி; அவனைத் தொடக்கூடாது. தீயவர், கெட்ட மனம் கொண்டவர், தர்மத்தை கெடுக்கும் பாவி — அவனைத் தவிர்க்க வேண்டும்.
ததஃ ப்ராஹ ஸ கோபேந தர்மம் யத்ய் அநுஶம்ஸஸி ஆவயோஃ ப்ராணயோர் அத்ர பணஃ ஸ்யாத் இதி வை முநே
அப்போது அவன் கோபத்துடன், 'நீ தர்மத்தை புகழ்கிறாயே, நாம் இருவருக்குள்ள பந்தயம் உயிருக்காக இருக்கட்டும்' என்று கூறினான், முனிவரே.
ஏவம் உக்தே கௌதமேந ததேத்ய் ஆஹ வணிக் ததா புநர் அப்ய் ஊசதுர் உபௌ லோகாம்ல் லோகாஸ் ததோசிரே
கௌதமர் இப்படிச் சொன்னபோது, வணிகர் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று ஒப்புக்கொண்டார். மீண்டும் இருவரும் மக்களிடம் பேச, மக்கள் அதேபோல் பதிலளித்தார்கள்.
யோகேஶ்வரஸ்ய புரதோ கௌதம்யா தக்ஷிணே தடே தம் நிபாத்ய விஶம் விப்ரஶ் சக்ஷுர் உத்பாட்ய சாப்ரவீத்
யோகநாதரின் முன்னிலையில், கங்கைதீபக் கரையில், கௌதமர் அவனைத் தள்ளி வீழ்த்தினார்; பிராமணர் அவன் கண்களை அகற்றி, பேசினார்.
கதோ ऽஸீமாம் தஶாம் வைஶ்ய நித்யம் தர்மப்ரஶம்ஸயா கதம் தநம் கதம் சக்ஷுஶ் சேதிதௌ கரபல்லவௌ ப்ரு'ஷ்டோ ऽஸி மித்ர கச்சாமி மைவம் ப்ரூயாஃ கதாந்தரே
வணிகரே, நீ எப்போதும் தர்மத்தைப் புகழ்ந்ததால் இவ்வளவு துயருக்கு வந்துள்ளாய்; உன் செல்வமும் போய்விட்டது, கண் இழந்துவிட்டாய், மென்மையான கைகளும் துண்டிக்கப்பட்டுள்ளன. நண்பா, உன்னை நான் கேட்டுவிட்டேன்; நான் போகிறேன். இனி வேறு இடத்தில் இப்படிச் சொல்லாதே.
தஸ்மிந் ப்ரயாதே வைஶ்யோ ऽஸௌ சிந்தயாம் ஆஸ சேதஸி ஹா கஷ்டம் மே கிம் அபவத் தர்மைகமநஸோ ஹரே
அவர் அங்கிருந்து சென்றதும், வணிகர் மனதில் சிந்தித்தார்: 'ஓ ஹரியே, தர்மத்தில் மட்டும் மனம் வைத்த என்னை இந்த துயருக்கு ஆளாக்கியது என்ன?'
ஸ குண்டலோ வணிக்ஶ்ரேஷ்டோ நிர்தநோ கதபாஹுகஃ கதநேத்ரஃ ஶுசம் ப்ராப்தோ தர்மம் ஏவாநுஸம்ஸ்மரந்
அந்த வணிக முதல்வன், இப்போது ஏழை, கை இல்லாதவன், கண் இல்லாதவன் ஆகியும், துயரால் வருந்தினாலும், தர்மத்தை மட்டும் நினைத்து இருந்தான்.
ஏவம் பஹுவிதாம் சிந்தாம் குர்வந்ந் ஆஸ்தே மஹீதலே நிஶ்சேஷ்டோ ऽத நிருத்ஸாஹஃ பதிதஃ ஶோகஸாகரே
இவ்வாறு பலவகை எண்ணங்களில் மூழ்கி, அவன் பூமியில் அசையாமல், மனம் தளர்ந்து, துக்கக் கடலில் விழுந்து கிடந்தான்.
திநாவஸாநே ஶர்வர்யாம் உதிதே சந்த்ரமண்டலே ஏகாதஶ்யாம் ஶுக்லபக்ஷே தத்ராயாதி விபீஷணஃ
அந்த நாளின் முடிவில், இரவில் சந்திரன் உதிக்கும் போது, வளர்பிறை ஏகாதசியன்று, வibhீஷணன் அங்கு வந்தான்.
ஸ து யோகேஶ்வரம் தேவம் பூஜயித்வா யதாவிதி ஸ்நாத்வா து கௌதமீம் கங்காம் ஸபுத்ரோ ராக்ஷஸைர் வ்ரு'தஃ
யோகநாதனை முறையுடன் வழிபட்டு, கவுதமி கங்கை நீரில் குளித்து, தன் மகனுடன் ராட்சசர்களால் சூழப்பட்டு வibhீஷணன் வந்தான்.
விபீஷணஸ்ய ஹி ஸுதோ விபீஷண இவாபரஃ வைபீஷணிர் இதி க்யாதஸ் தம் அபஶ்யத் உவாச ஹ
வibhீஷணனின் மகன், வibhீஷணனைப் போலவே தோற்றமுடையவன், வைபீஷணி என்று புகழ்பெற்றவன், அவனைப் பார்த்து பேசினான்.
வைஶ்யஸ்ய வசநம் ஶ்ருத்வா யதாவ்ரு'த்தம் ஸ தர்மவித் பித்ரே நிவேதயாம் ஆஸ லங்கேஶாய மஹாத்மநே ஸ து லங்கேஶ்வரஃ ப்ராஹ புத்ரம் ப்ரீத்யா குணாகரம்
வணிகனின் வார்த்தைகளை கேட்ட அந்த தர்மத்தை அறிந்த மகன், நடந்ததை எல்லாம் தன் தந்தை லங்கையின் பெருமகனிடம் தெரிவித்தான். லங்கையின் அரசன் மகனிடம் மகிழ்ச்சியுடன் பேசினான்.
ஶ்ரீமாந் ராமோ மம குருஸ் தஸ்ய மாந்யஃ ஸகா மம ஹநுமாந் இதி விக்யாதஸ் தேநாநீதோ கிரிர் மஹாந்
பெருமைமிக்க ராமன் எனது ஆசான்; அவனுக்கு மதிப்பிற்குரிய நண்பன் ஹனுமான், அவனும் எனக்கும் நண்பன்; அவன் தான் அந்த பெரிய மலைவை கொண்டு வந்தான்.
புரா கார்யாந்தரே ப்ராப்தே ஸர்வௌஷத்யாஶ்ரயோ ऽசலஃ ஜாதே கார்யே தம் ஆதாய ஹிமவந்தம் அதாகமத்
முன்பு வேறு ஒரு காரியம் வந்தபோது, எல்லா மூலிகைகளும் அடைக்கலம் கொண்ட அந்த மலை, அவன் அவசியம் ஏற்பட்டபோது ஹிமவத்பர்வதத்துக்கு கொண்டு வந்தான்.
விஶல்யகரணீ சேதி ம்ரு'தஸம்ஜீவநீதி ச ததாநீய மஹாபுத்தீ ராமாயாக்லிஷ்டகர்மணே
அந்த பெரிய புத்திசாலி, ராமனுக்காக, அவன் சோர்வில்லாதவன் என்பதற்காக, விஷல்யகரணி, மிருதசஞ்சீவனி ஆகிய மூலிகைகளை கொண்டு வந்தான்.
நிவேதயித்வா தத் ஸாத்யம் தஸ்மிந் வ்ரு'த்தே ஸமாகதஃ புநர் கிரிம் ஸமாதாய ஆகச்சத் தேவபர்வதம்
அந்த காரியத்தை முடித்து அறிவித்தபின், அந்த நிகழ்ச்சி முடிந்ததும், அவன் மறுபடியும் அந்த மலையை எடுத்துக் கொண்டு தெய்வீகமான மலையில் சென்றான்.
தாம் ஆநீயாஸ்ய ஹ்ரு'தயே நிவேஶய ஹரிம் ஸ்மரந் ததஃ ப்ராப்ஸ்யத்ய் அயம் ஸர்வம் அபேக்ஷிதம் உதாரதீஃ
அந்த மூலிகையை கொண்டு வந்து, அவன் இதயத்தில் வைத்து, ஹரியை நினைத்து, பிறகு இந்த உயர்ந்த மனம் கொண்டவன் விரும்பிய அனைத்தையும் பெறுவான்.
கச்சதஸ் தஸ்ய வேகேந விஶல்யகரணீ புநஃ அபதத் கௌதமீதீரே யத்ர யோகேஶ்வரோ ஹரிஃ
அவன் வேகமாக போகும் போது, விஷல்யகரணி மீண்டும் கவுதமி கரையில், யோகநாதன் ஹரி இருந்த இடத்தில் விழுந்தது.
தாம் ஓஷதீம் மம பிதர் தர்ஶயாஶு விலம்ப மா பரார்திஶமநாத் அந்யச் ச்ரேயோ ந புவநத்ரயே
அந்த மூலிகையை என் தந்தைக்கு விரைவாகக் காண்பி; தாமதிக்க வேண்டாம். பிறரது துயரை நீக்குவதற்கும், மூன்று உலகிலும் அதைவிட சிறந்த நன்மை இல்லை.
விபீஷணஸ் ததேத்ய் உக்த்வா தாம் புத்ரஸ்யாப்ய் அதர்ஶயத் இஷே த்வேத்ய் அஸ்ய வ்ரு'க்ஷஸ்ய ஶாகாம் சிச்சேத தத்ஸுதஃ வைஶ்யஸ்ய சாபி வை ப்ரீத்யா ஸந்தஃ பரஹிதே ரதாஃ
வibhீஷணன் 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அந்த மூலிகையை தன் மகனுக்கும் காட்டினான். 'இதைக் கொள்' என்று சொல்ல, அவன் மகன் அந்த மரத்தின் ஒரு கிளையை வெட்டினான். வணிகனுக்காக, நல்லவர்கள் பிறர் நலனில் ஈடுபடுவதைப் போல, அன்புடன் செய்தான்.
யத்ராபதந் நகே சாஸ்மிந் ஸ வ்ரு'க்ஷஸ் து ப்ரதாபவாந் தஸ்ய ஶாகாம் ஸமாதாய ஹ்ரு'தயே ऽஸ்ய நிவேஶய தத்ஸ்ப்ரு'ஷ்டமாத்ர ஏவாஸௌ ஸ்வகம் ரூபம் அவாப்நுயாத்
அந்த சக்தி வாய்ந்த மரம் இந்த மலையில் விழுந்த இடத்தில், அதன் கிளையை எடுத்துக் கொண்டு, அவன் இதயத்தில் வை; அதைத் தொடும் போதே அவன் தன் இயல்பான உருவத்தை மீண்டும் பெறுவான்.
ஏதச் ச்ருத்வா பிதுர் வாக்யம் வைபீஷணிர் உதாரதீஃ ததா சகார வை ஸம்யக் காஷ்டகண்டம் ந்யவேஶயத்
தந்தையின் வார்த்தைகளை கேட்ட வைபீஷணி, உயர்ந்த மனம் கொண்டவன், அதைப் போலவே செய்து, அந்த மரத்துண்டை அவனிடம் வைத்தான்.
ஹ்ரு'தயே ஸ து வைஶ்யோ ऽபி ஸசக்ஷுஃ ஸகரோ ऽபவத் மணிமந்த்ரௌஷதீநாம் ஹி வீர்யம் கோ ऽபி ந புத்யதே
பின்னர் அந்த வணிகன், கண்கள் மீண்டும் திறந்து, முழுமையாக ஆனான்; ரத்தினங்கள், மந்திரங்கள், மூலிகைகள் ஆகியவற்றின் சக்தி யாராலும் எளிதில் புரிந்து கொள்ள முடியாது.
தத் ஏவ காஷ்டம் ஆதாய தர்மம் ஏவாநுஸம்ஸ்மரந் ஸ்நாத்வா து கௌதமீம் கங்காம் ததா யோகேஶ்வரம் ஹரிம்
அந்த மரத்துண்டை எடுத்துக் கொண்டு, தர்மத்தை மட்டும் நினைத்து, கவுதமி கங்கை நீரில் குளித்து, யோகநாதன் ஹரியை வழிபட்டான்.
நமஸ்க்ரு'த்வா புநர் அகாத் காஷ்டகண்டேந வைஶ்யகஃ பரிப்ரமந் ந்ரு'பபுரம் மஹாபுரம் இதி ஶ்ருதம்
வணங்கி, அந்த மரத்துண்டுடன் வணிகன் மீண்டும் புறப்பட்டான்; நற்பெயர் பெற்ற மகாபுரம் என அழைக்கப்படும் அந்த பெரிய நகரத்தில் சுற்றி நடந்தான்.
மஹாராஜ இதி க்யாதஸ் தத்ர ராஜா மஹாபலஃ தஸ்ய நாஸ்தி ஸுதஃ கஶ்சித் புத்ரிகா நஷ்டலோசநா
மகாபலனும் புகழ்பெற்ற அரசனும் ஒருவன் இருந்தான். அவனுக்கு மகன் இல்லை; கண்கள் தெரியாத ஒரே மகளே இருந்தாள்.
ஸைவ தஸ்ய ஸுதா புத்ரஸ் தஸ்யாபி வ்ரதம் ஈத்ரு'ஶம் தேவோ வா தாநவோ வாபி ப்ராஹ்மணஃ க்ஷத்ரியோ பவேத்
அந்த மகளே அவனுக்கு ஒரே சந்ததி. அவளும் இப்படிப்பட்ட விரதம் எடுத்தாள்: தேவன், அசுரன், பிராமணன், அல்லது சத்திரியன் யார் வந்தாலும்,