ஶாகல்யஸ்ய ப்ரஸாதேந கௌதம்யாஶ் ச ப்ரஸாததஃ ஸரஸ்வத்யாஃ ப்ரஸாதேந நரஸிம்ஹப்ரஸாததஃ
சாகல்யரின் அருளாலும், கவுதமியின் அருளாலும், சரஸ்வதியின் அருளாலும், நரசிம்ஹரின் அருளாலும் எல்லாப் பாக்கியங்களும் கிடைத்தன.
பாபிஷ்டோ ऽபி ததா ரக்ஷஃ பரஶுர் திவம் ஏயிவாந் ஸர்வதீர்தாங்க்ரிபத்மஸ்ய ப்ரஸாதாச் சார்ங்கதந்வநஃ
பாவம் மிகுந்தவராக இருந்தாலும், அந்த ராட்சசன் பரசுர், அனைத்து தீர்த்தங்களின் திருவடிகளின் அருளாலும், சார்ங்கம் ஏந்தியவனின் அருளாலும் சுவர்க்கத்திற்கு சென்றான்.
ததஃ ப்ரப்ரு'தி தத் தீர்தம் ஸாரஸ்வதம் இதி ஶ்ருதம் தத்ர ஸ்நாநேந தாநேந விஷ்ணுலோகே மஹீயதே
அந்த நாளிலிருந்து அந்தத் தீர்த்தம் 'சாரஸ்வதம்' என்று அழைக்கப்பட்டது. அங்கே நீராடி, தானம் செய்தால், விஷ்ணுவின் உலகில் பெருமை பெறுவார்கள்.
வாக்ஜவைஷ்ணவஶாகல்யபரஶுப்ரபவாணி ஹி பஹூந்ய் அபூவம்ஸ் தீர்தாநி தஸ்மிந் வை ஶ்வேதபர்வதே
அந்தச் சிவப்பர்வதத்தில், வாக், வைஷ்ணவ, சகல, பரசு ஆகியவற்றிலிருந்து தோன்றிய பல தீர்த்தங்கள் உருவானன.
சிச்சிகாதீர்தம் இத்ய் உக்தம் ஸர்வரோகவிநாஶநம் ஸர்வசிந்தாப்ரஹரணம் ஸர்வஶாந்திகரம் ந்ரு'ணாம்
அது சிச்சிகா தீர்த்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அது எல்லா நோய்களையும் அழிக்கிறது, எல்லா கவலையையும் நீக்குகிறது, மக்களுக்கு முழுமையான அமைதியைத் தருகிறது.
தஸ்ய ஸ்வரூபம் வக்ஷ்யாமி ஶுப்ரே தஸ்மிந் நகோத்தமே கங்காயா உத்தரே பாரே யத்ர தேவோ கதாதரஃ
அதன் இயல்பை நான் சொல்கிறேன்: அந்த தூய, உயர்ந்த மலையில், கங்கையின் வடக்குக் கரையில், கடாதரன் எனும் தேவன் இருப்பது அந்த இடம்.
சிச்சிகஃ பக்ஷிராட் தத்ர பேருண்டோ யோ ऽபிதீயதே ஸதா வஸதி தத்ரைவ மாம்ஸாஶீ ஶ்வேதபர்வதே
அங்கே சிச்சிகா என்ற பறவைகளின் அரசன், பேருண்டா என்று அழைக்கப்படுபவன், எப்போதும் சிவப்பர்வதத்தில் வாழ்கிறான்; அவன் இறைச்சி உண்ணும் பறவை.
நாநாபுஷ்பபலாகீர்ணைஃ ஸர்வர்துகுஸுமைர் நகைஃ ஸேவிதே த்விஜமுக்யைஶ் ச கௌதம்யா சோபஶோபிதே
விதவிதமான மலர்களும் பழங்களும் நிறைந்த, எல்லா பருவத்திலும் மலர்கின்ற மரங்கள் சூழ்ந்த, சிறந்த பிராமணர்கள் சேவை செய்யும், கவுதமி நதியால் அழகுபெற்ற இடம் அது.
ஸித்தசாரணகந்தர்வகிம்நராமரஸம்குலே தத்ஸமீபே நகஃ கஶ்சித் த்விபதாம் ச சதுஷ்பதாம்
அந்த இடம் சித்தர்கள், சாரணர்கள், கந்தர்வர்கள், கின்னர்கள், அப்சரஸ்கள் ஆகியோரால் நிரம்பியுள்ளது. அருகில் இருகாலும் நால்காலும் உள்ள உயிர்களுக்கு அடைக்கலம் தரும் ஒரு மலை உள்ளது.
ரோகார்திக்ஷுத்த்ரு'ஷாசிந்தாமரணாநாம் ந பாஜநம் ஏவம் குணாந்விதே ஶைலே நாநாமுநிகணாவ்ரு'தே
அவ்வாறு சிறப்புகள் கொண்ட, பல முனிவர்களால் சூழப்பட்ட அந்த மலையில், நோய், துயரம், பசி, தாகம், கவலை, மரணம் என்பவற்றுக்கு இடமே இல்லை.
பூர்வதேஶாதிபஃ கஶ்சித் பவமாந இதி ஶ்ருதஃ க்ஷத்ரதர்மரதஃ ஶ்ரீமாந் தேவப்ராஹ்மணபாலகஃ
கிழக்கு நாட்டை ஆண்ட பவமானன் என்று புகழ்பெற்ற ஒரு அரசர் இருந்தார்; அவர் வீரத்தையும், செல்வத்தையும் உடையவர், தேவர்களையும் பிராமணர்களையும் காத்தவர்.
பலேந மஹதா யுக்தஃ ஸபுரோதா வநம் யயௌ ரேமே ஸ்த்ரீபிர் மநோஜ்ஞாபிர் ந்ரு'த்யவாதித்ரஜைஃ ஸுகைஃ
பெரும் படைசாலியாக, புரோகிதர்களுடன் காட்டுக்குள் சென்றார்; அழகான பெண்கள், இசை, நடனம், இன்பங்கள் ஆகியவற்றில் மகிழ்ந்தார்.
ஸ ச ஏவம் தநுஷ்பாணிர் ம்ரு'கயாஶீலிபிர் வ்ரு'தஃ ஏவம் ப்ரமந் கதாசித் ஸ ஶ்ராந்தோ த்ருமம் உபாகதஃ
அவன் வில்லுடன், வேட்டையாட விரும்பும் வேட்டக்காரர்களால் சூழப்பட்டு, அங்கு அங்கு சுற்றியபோது ஒருநாள் சோர்வுற்று ஒரு மரத்தடியில் சென்றடைந்தான்.
கௌதமீதீரஸம்பூதம் நாநாபக்ஷிகணைர் வ்ரு'தம் ஆஶ்ரமாணாம் க்ரு'ஹபதிம் தர்மஜ்ஞம் இவ ஸேவிதம்
அந்த மரம் கவுதமி கரையில் பிறந்தது; பலவகை பறவைகள் சூழ்ந்திருந்தன; அது தர்மத்தை அறிந்த ஆசாரியனைப் போல் அனைவராலும் மதிக்கப்பட்டது.
தம் ஆஶ்ரித்ய நகஶ்ரேஷ்டம் பவமாநோ ந்ரு'போத்தமஃ ஸ விஶ்ராந்தோ ஜநவ்ரு'த ஈக்ஷாம் சக்ரே நகோத்தமம்
அந்தச் சிறந்த மலையின் அருகில் தங்கிய பவமானன் என்ற அரசர், மக்கள் சூழ, அந்த உயர்ந்த மலையை நோக்கி பார்த்தார்.
தத்ராபஶ்யத் த்விஜம் ஸ்தூலம் த்விமுகம் ஶோபநாக்ரு'திம் சிந்தாவிஷ்டம் ததா ஶ்ராந்தம் தம் அப்ரு'ச்சந் ந்ரு'போத்தமஃ
அங்கே, அழகான உருவம் கொண்ட, இரு முகம் உடைய, பெரிய பறவை ஒன்றை, சிந்தனையில் மூழ்கி, சோர்வுற்ற நிலையில் அரசன் கண்டார்.
கோ பவாந் த்விமுகஃ பக்ஷீ சிந்தாவாந் இவ லக்ஷ்யஸே நைவாத்ர கஶ்சித் துஃகார்தஃ கஸ்மாத் த்வம் துஃகம் ஆகதஃ
நீ யார், இரு முகம் கொண்ட பறவை? நீ ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருப்பது போல் தெரிகிறது. இங்கு யாருக்கும் துயரமில்லை; அப்படியிருக்க, உனக்கு ஏன் துக்கம் வந்தது?
ததஃ ப்ரோவாச ந்ரு'பதிம் பவமாநம் ஶநைஃ ஶநைஃ ஸமாஶ்வஸ்தமநாஃ பக்ஷீ சிச்சிகோ நிஃஶ்வஸந் முஹுஃ
அப்போது, மனம் சற்று அமைதியாக, சிச்சிகா என்ற பறவை, அடிக்கடி மூச்சுவிட்டு, பவமானன் அரசரிடம் மெதுவாகப் பேசத் தொடங்கினான்.
மத்தோ பயம் ந சாந்யேஷாம் மம வாந்யோபபாதிதம் நாநாபுஷ்பபலாகீர்ணம் முநிபிஃ பரிஸேவிதம்
எனக்கு யாரிடமும் பயமில்லை; யாரும் எனக்கு தீங்கு செய்யவில்லை. இந்த மலையில் பலவகை மலர்கள், பழங்கள் இருக்கின்றன; முனிவர்கள் சேவை செய்கிறார்கள்.
பஶ்யேயம் ஶூந்யம் ஏவாத்ரிம் ததஃ ஶோசாமி மாம் அஹம் ந லபாமி ஸுகம் கிம்சிந் ந த்ரு'ப்யாமி கதாசந நித்ராம் ப்ராப்நோமி ந க்வாபி ந விஶ்ராந்திம் ந நிர்வ்ரு'திம்
ஆனால், நான் இந்த மலை வெறுமையாக இருப்பதைப் பார்க்கிறேன்; அதனால் எனக்கே துக்கம் வருகிறது. எனக்கு எங்கும் சந்தோஷம் கிடைப்பதில்லை; ஒருபோதும் திருப்தி இல்லை; எங்கும் தூக்கமோ, ஓய்வோ, மனநிறைவும் கிடைப்பதில்லை.
த்விமுகஸ்ய த்விஜஸ்யோக்தம் ஶ்ருத்வா ராஜாதிவிஸ்மிதஃ
இரு வாயுள்ள அந்தப் பிராமணரின் வார்த்தைகளை கேட்ட ராஜா மிக அதிசயமடைந்தான்.
கோ பவாந் கிம் க்ரு'தம் பாபம் கஸ்மாச் சூந்யஶ் ச பர்வதஃ ஏகேநாஸ்யேந த்ரு'ப்யந்தி ப்ராணிநோ ऽத்ர நகோத்தமே
நீ யார்? என்ன பாவம் செய்தாய்? ஏன் இந்த மலை வெறிச்சோடியுள்ளது? இந்தப் பெரிய மலையில் உயிர்கள் ஒரே வாயால் திருப்தியடைகின்றன—
கிம் உதாஸ்யத்வயேந த்வம் ந த்ரு'ப்திம் உபயாஸ்யஸி கிம் வா தே துஷ்க்ரு'தம் ப்ராப்தம் இஹ ஜந்மந்ய் அதோ புரா
இரு வாய்களுடன் இருந்தும் உனக்கு திருப்தி வராததா? இந்தப் பிறவியில் அல்லது முன்பே, நீ என்ன தவறு செய்தாய்?
தத் ஸர்வம் ஶம்ஸ மே ஸத்யம் த்ராஸ்யே த்வாம் மஹதோ பயாத்
இதையெல்லாம் உண்மையாக எனக்குச் சொல்; பெரிய பயத்திலிருந்து உன்னை நான் காப்பாற்றுவேன்.
ராஜாநம் தம் த்விஜஃ ப்ராஹ நிஃஶ்வஸந்ந் அத சிச்சிகஃ
அப்போது சுவாசம் விட்டுச் சிச்சிகன் என்ற அந்தப் பிராமணன் ராஜாவிடம் பேசினான்.
வக்ஷ்யே ऽஹம் த்வாம் பூர்வவ்ரு'த்தம் பவமாந ஶ்ரு'ணுஷ்வ தத் அஹம் த்விஜாதிப்ரவரோ வேதவேதாங்கபாரகஃ
பவமானா, நான் என் பழைய கதையை உனக்குச் சொல்கிறேன்; அதை நீ கேள். நான் வேதங்களையும் அதன் அங்கங்களையும் அறிந்த முன்னிலைப் பிராமணன்.
குலீநோ விதிதப்ராஜ்ஞஃ கார்யஹந்தா கலிப்ரியஃ வதே புரஸ் ததா ப்ரு'ஷ்டே அந்யத் அந்யச் ச ஜந்துஷு
நல்ல குடும்பத்தில் பிறந்தவன், அறிவால் புகழ்பெற்றவன், கடமைகளை கெடுக்கும் பழக்கமுள்ளவன், சண்டை பிடிக்க விரும்புபவன்; முன்னால் ஒன்று பேசுவேன், பின்னால் வேறு ஒன்று, மற்றவர்களிடம் இன்னொரு மாதிரி நடப்பேன்.
பரவ்ரு'த்த்யா ஸதா துஃகீ மாயயா விஶ்வவஞ்சகஃ க்ரு'தக்நஃ ஸத்யரஹிதஃ பரநிந்தாவிசக்ஷணஃ
பிறர் வளர்ச்சியால் எப்போதும் வருந்துபவன், மாயையால் உலகை ஏமாற்றுபவன், நன்றி இல்லாதவன், உண்மை இல்லாதவன், பிறரை பழிப்பதில் வல்லவன்.
மித்ரஸ்வாமிகுருத்ரோஹீ தம்பாசாரோ ऽதிநிர்க்ரு'ணஃ மநஸா கர்மணா வாசா தாபயாமி ஜநாந் பஹூந்
நண்பர்கள், உரிமையாளர், ஆசான் ஆகியோரிடம் துரோகம் செய்பவன், போலி நடத்தை உடையவன், மிகக் கொடூரமானவன்; எண்ணம், செயல், சொல் மூலமாக பலரை வதைக்கும் பழக்கம் உடையவன்.
அயம் ஏவ விநோதோ மே ஸதா யத் பரஹிம்ஸநம் யுக்மபேதம் கணோச்சேதம் மர்யாதாபேதநம் ஸதா
எனக்கு எப்போதும் மகிழ்ச்சி தருவது பிறரை பாதிப்பதும், ஜோடிகளை பிரிப்பதும், குழுக்களை கலைப்பதும், எல்லைகளை மீறுவதும் தான்.