தேஷு ஸ்நாநம் ச தாநம் ச ஸர்வக்ரதுபலப்ரதம் ஸ்நாநம் க்ரு'த்வா நிம்நபேதே யஃ பஶ்யதி ஸுராந் இமாந்
அவற்றில் ஸ்நானம் செய்தல், தானம் செய்தல் எல்லா யாகங்களின் பலனையும் தரும்; அந்தக் கால்வாய் பிரிவில் ஸ்நானம் செய்து, இந்த தேவர்களைப் பார்க்கும் ஒருவர்—
இஹ சாமுத்ர வா நிம்நம் ந கிம்சித் தஸ்ய வித்யதே ஸர்வோந்நதிம் அவாப்யாஸௌ மோததே திவி ஶக்ரவத்
இங்கேயோ, பிற பிறவியிலோ, அவனுக்கு அந்தக் கால்வாயில் எந்தக் குறைபாடும் இல்லை; எல்லா உயர்வையும் அடைந்து, அவன் வானுலகில் இந்திரனைப் போல மகிழ்வான்.
நந்தீதடம் இதி க்யாதம் தீர்தம் வேதவிதோ விதுஃ தஸ்ய ப்ரபாவம் வக்ஷ்யாமி ஶ்ரு'ணு யத்நேந நாரத
நந்தீதடம் என்று அறியப்படும் அந்தத் தீர்த்தத்தை வேதம் அறிந்தவர்கள் அறிவார்கள்; அதன் மகிமையை நான் சொல்கிறேன்—நாரதா, கவனமாக கேள்.
அத்ரிபுத்ரோ மஹாதேஜாஶ் சந்த்ரமா இதி விஶ்ருதஃ ஸர்வாந் வேதாம்ஶ் ச விதிவத் தநுர்வேதம் யதாவிதி
அத்ரியின் மகனாகிய பெரும் தேஜஸ்வி சந்திரன் என்று புகழ்பெற்றவர், எல்லா வேதங்களையும், வில்வித்யையையும் முறையாக கற்றார்.
அதீத்ய ஜீவாத் ஸர்வாஶ் ச வித்யாஶ் சாந்யா மஹாமதே குருபூஜாம் கரோமீதி ஜீவம் ஆஹ ஸ சந்த்ரமாஃ ப்ரு'ஹஸ்பதிஸ் ததா ப்ராஹ சந்த்ரம் ஶிஷ்யம் முதாந்விதஃ
ஜீவனிடம் எல்லா அறிவையும் கற்றபின், சந்திரன், "நான் என் ஆசானை வணங்க வேண்டும்" என்றான்; அப்போது ப்ருஹஸ்பதி மகிழ்ச்சியுடன் தனது சீடன் சந்திரனிடம் பேசினார்.
மம ப்ரியா து ஜாநீதே தாரா ரதிஸமப்ரபா
என் மனப்பிரியமானவள் ரதி போல ஒளிரும் தாரா என்று அறிந்து கொள்.
ப்ரஷ்டும் தாம் ச ததா ப்ராயாத் அந்தர் வேஶ்ம ஸ சந்த்ரமாஃ தாராம் தாராமுகீம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஜக்ரு'ஹே தாம் கரேண ஸஃ
அப்போது சந்திரன் உள்ளே சென்று, தாராவை கேட்க விரைந்தான்; நட்சத்திர முகம் கொண்ட தாராவை பார்த்து, அவளை கைப்பிடித்து அழைத்தான்.
ஸ்வவேஶ்ம ப்ரதி தாம் லோபாத் பலாத் ஆகர்ஷயத் ததா தாவத் தைர்யநிதிர் ஜ்ஞாநீ மதிமாந் விஜிதேந்த்ரியஃ
அவளை விருப்பத்தால், வலுக்கட்டாயமாக தனது வீட்டிற்கு இழுத்துச் சென்றான்; அப்போது, அந்த பொறுமையின் கடல், ஞானி, புத்திசாலி, இంద్రியங்களை வென்றவன்—
யாவந் ந காமிநீநேத்ரவாகுராபிர் நிபத்யதே விஶேஷதோ ரஹஃஸம்ஸ்தாம் காமிநீம் ஆயதேக்ஷணாம்
ஒரு மனிதன், பெண்களின் ஆசைமிகுந்த கண்களின் வலைக்குள் சிறப்பாக சிக்காமல் இருக்கும்வரை, தனிமையில் நீள்கண்ணையுடைய பெண்ணை நாடுவதில்லை.
விலோக்ய ந மநோ யாதி கஸ்ய காமேஷு வஶ்யதாம் அத ஏவாந்யபுருஷதர்ஶநம் ந கதாசந
அந்த மாதிரிப் பெண்ணை பார்த்தால் யாருடைய மனமும் ஆசைக்கு உட்படாமல் இருக்க முடியுமா? அதனால், நல்லொழுக்கமுள்ள பெண் ஒருபோதும் வேறு ஆணை நோக்கக்கூடாது.
குலவத்வா ரஹஃ கார்யம் பீதயா ஶீலவிப்லுதேஃ விஜ்ஞாய தத் பரிஜநாத் ஸஹஸோத்தாய நிர்கதஃ
நல்ல குடும்பத்தைச் சேர்ந்த பெண், தன் ஒழுக்கம் கெடுமோ என்று பயந்து, தனிப்பட்ட காரியங்களை கவனமாக நடத்த வேண்டும்; அதை வீட்டுக்காரர்கள் அறிந்தால் உடனே எழுந்து வெளியேற வேண்டும்.
த்ரு'ஷ்ட்வா தத் துஷ்க்ரு'தம் கர்ம ப்ரு'ஹஸ்பதிர் உதாரதீஃ ஶஶாப கோபாச் சாக்ஷிப்ய வாக்பிர் விப்ரியகாரிபிஃ
அந்த தவறான செயலைப் பார்த்த ப்ருஹஸ்பதி, உயர்ந்த மனமுடையவர், கோபத்தால் சபித்து, கடுமையான வார்த்தைகளால் அவனைத் திட்டினார்.
பராபிபூதாம் ஆலோக்ய காந்தாம் கஃ ஸோடும் ஈஶ்வரஃ யுயுதே தேந ஜீவோ ऽபி தேவஶ் சந்த்ரமஸா ருஷா
தன் காதலி வேறு ஒருவரால் வெல்லப்பட்டதைப் பார்த்தால், யார், எவ்வளவு பெரியவர் இருந்தாலும், அதை பொறுக்க முடியுமா? தேவன் சந்திரனே கூட கோபத்தில் அவனுடன் போரிட்டான்.
ந ஶாபைர் ஹந்யதே சந்த்ரோ நாயுதைஃ ஸுரமந்த்ரிதைஃ ப்ரு'ஹஸ்பதிப்ரணீதைஶ் ச ந மந்த்ரைர் ஹந்யதே ஶஶீ
சந்திரனை சாபம் போடினாலும், ஆயுதங்களாலும், தேவமந்திரங்களாலும் அழிக்க முடியாது; ப்ருஹஸ்பதி சொன்ன மந்திரங்களாலும் சந்திரனை அழிக்க முடியாது.
ததா சந்த்ரஸ் து தாம் தாராம் நீத்வா ஸம்ஸ்தாப்ய மந்திரே புபுஜே பஹுவர்ஷாணி ரோஹிணீம் சாகுதோபயஃ
பிறகு சந்திரன், தாரையை அழைத்து, தன் அரண்மனையில் வைத்து, பல வருடங்கள் மகிழ்ந்தான்; அதேபோல், ரோகிணியையும் பயமின்றி அனுபவித்தான்.
ந ஜீயேத ததா தேவைர் ந கோபைஃ ஶாபமந்த்ரகைஃ ந ராஜபிர் ந ரு'ஷிபிர் ந ஸாம்நா பேததண்டநைஃ
அந்த நேரத்தில், தேவர்கள், கோபம், சாபம், மந்திரம், அரசர்கள், முனிவர்கள், சமாதானம், பிளவு, தண்டனை எதாலும் அவனை வெல்ல முடியவில்லை.
யதா பார்யாம் ந லேபே ऽஸௌ குருஃ ஸர்வப்ரயத்நதஃ ஸர்வோபாயக்ஷயே ஜீவஸ் ததா நீதிம் அதாஸ்மரத்
அப்பொழுது குரு, எல்லா முயற்சிகளும் முடிந்தும் தன் மனைவியை மீண்டும் பெற முடியாதபோது, ஜீவன் நயமான வழியை நினைத்தான்.
அபமாநம் புரஸ்க்ரு'த்ய மாநம் க்ரு'த்வா து ப்ரு'ஷ்டதஃ ஸ்வார்தம் உத்தரதே ப்ராஜ்ஞஃ ஸ்வார்தப்ரம்ஶோ ஹி மூர்கதா
புத்திசாலி ஒருவர், மரியாதையைப் புறக்கணித்து, அவமானத்தை ஏற்று, தன் பயனைப் பாதுகாப்பான்; ஏனெனில், தன் பயன் இழப்பது முட்டாள்தனமே.
ஸாத்யம் கேநாப்ய் உபாயேந ஜாநத்பிஃ புருஷைஃ பலம் வ்ரு'தாபிமாநிநஃ ஶீக்ரம் விபத்யந்தே விமோஹிதாஃ
யாரும் எந்த வழியிலாவது தங்கள் இலக்கை அடைய வேண்டும்; வீணான பெருமை கொண்டவரும், மயங்கியவரும் விரைவில் அழிவை அடைவார்கள்.
ஏவம் நிஶ்சித்ய மேதாவீ ஶுக்ரம் கத்வா ந்யவேதயத் தம் ஆகதம் கவிர் ஜ்ஞாத்வா ஸம்மாநேநாப்யநந்தயத்
இவ்வாறு தீர்மானித்த புத்திசாலி, சுக்ரனைச் சென்று சந்தித்து கூறினான்; கவிஞர், அவன் வந்ததை அறிந்து, மரியாதையுடன் வரவேற்றான்.
உபவிஷ்டம் ஸுவிஶ்ராந்தம் பூஜிதம் ச யதாவிதி பர்யப்ரு'ச்சத் தைத்யகுருஸ் ததாகமநகாரணம்
அவன் அமர்ந்து, நன்றாக ஓய்வெடுத்து, முறையாகப் பேணப்பட்டபோது, அசுரகுரு அவன் வருகைக்கான காரணத்தை கேட்டார்.
க்ரு'ஹாகதஸ்ய விமுகாஃ ஶத்ரவோ ऽப்ய் உத்தமா நஹி தஸ்மை ஸ விஸ்தரேணாஹ பார்யாஹரணம் ஆதிதஃ
வீட்டிற்கு வந்த பகைவரையும் எதிர்ப்போடு நடத்தக் கூடாது; அதனால், அவன் தன் மனைவியைத் திருடியதை ஆரம்பத்திலிருந்து விரிவாகச் சொன்னான்.
ப்ரு'ஹஸ்பதேஸ் ததா வாக்யம் ஶ்ருத்வா கோபாந்விதஃ கவிஃ அபராதம் து சந்த்ரஸ்ய மேநே ஶிஷ்யஸ்ய நாரத அதிக்ரமம் இமம் ஶ்ருத்வா கோபாத் கவிர் அதாப்ரவீத்
ப்ருஹஸ்பதியின் வார்த்தைகளை கேட்ட கவிஞர் கோபமடைந்தார்; ஆனால் நாரதர், தன் சீடன் சந்திரன் செய்த இந்தக் குற்றத்தை அறிந்து, அதனை மிகையாகக் கருதி, கோபத்தில் கவிஞர் பேசினார்.
ததா போக்ஷ்யே ததா பாஸ்யே ததா ஸ்வப்ஸ்யே ததா வதே யதாநயே ப்ரியாம் ப்ராதஸ் தவ பார்யாம் பரார்திதாம்
உன் அன்புமனைவி, வேறு ஒருவரால் துன்புறுத்தப்பட்டவள், உனக்கு மீண்டும் சேர்க்கப்படும் போது தான், சகோதரா, நான் சாப்பிடுவேன், குடிப்பேன், உறங்குவேன், பேசுவேன்.
தாம் ஆநீய பவம் பூஜ்ய சந்த்ரம் ஶப்த்வா குருத்ருஹம் பஶ்சாத் போக்ஷ்யே மஹாபாஹோ ஶ்ரு'ணு வாசம் க்ரஹேஶ்வர
அவளை இங்கு கொண்டு வந்து, மரியாதை செய்து, குருவை வஞ்சித்த சந்திரனை சபித்து, பிறகு தான், கிரகங்களின் தலைவனே, நான் சாப்பிடுவேன் — என் வார்த்தையை கேள்.
ஏவம் உக்த்வா ஸ ஜீவேந தைத்யாசார்யோ ஜகாம ஹ ஶிவம் ஆராத்ய யத்நேந பரம் ஸாமர்த்யம் ஆப்தவாந்
இவ்வாறு ஜீவனிடம் கூறிய அசுராசாரியர், அங்கிருந்து புறப்பட்டு, சிவனை ஆராதித்து, மிகுந்த முயற்சியால் உயர்ந்த சக்தியை பெற்றார்.
வராந் அவாப்ய விவிதாஞ் ஶம்கராத் பாவபூஜிதாத் ஶிவப்ரஸாதாத் கிம் நாம தேஹிநாம் இஹ துர்லபம்
பகவான் சிவபெருமான் அருளால், பாவன் வழிபட்ட சங்கரனிடமிருந்து பலவிதமான வரங்களைப் பெற்றபின், இந்த உலகில் உடலுடன் உள்ளவர்களுக்கு எது கிடைக்காதது என்று சொல்ல முடியும்?
ஜகாம ஶுக்ரோ ஜீவேந தாரயா யத்ர சந்த்ரமாஃ வர்ததே தம் ஶஶாபோச்சைஃ ஶ்ரு'ணு த்வம் சந்த்ர மே வசஃ
சுக்ரன் ஜீவனுடன் சேர்ந்து சந்திரன் இருக்கும் இடத்துக்கு சென்றான்; அங்கே, அவர் உரக்கக் கோபத்துடன், 'சந்திரா, என் வார்த்தைகளை கேள்!' என்று சபித்தான்.
யஸ்மாத் பாபதரம் கர்ம த்வயா பாப மதாத் க்ரு'தம் குஷ்டீ பூயாஸ் ததஶ் சந்த்ரம் ஶஶாபைவம் ருஷா கவிஃ
பாவத்திலும் மோசமான செயலை, நீ அகந்தையால் செய்ததால், சந்திரா, நீ குஷ்டரோகியாக வேண்டும் என்று அந்த முனிவர் கோபத்துடன் சபித்தார்.
கவிஶாபப்ரதக்தோ ऽபூத் ததைவ ம்ரு'கலாஞ்சநஃ ப்ராபுஃ க்ஷயம் ந கே நாம குருஸ்வாமிஸகித்ருஹஃ
அந்த முனிவரின் சாபத்தால் உடனே சந்திரன் மான் குறியுடன் ஆனான்; ஆசான், தலைவன், நண்பன் ஆகியோருக்கு துரோகம் செய்தவர்கள் யாரும் அழிவைத் தவிர்க்க முடியுமா?