தஸ்ய ஹோதாபவத் த்வ் அக்நிர் ஹவ்யவாஹந ஏவ ச ஏவம் ஸத்த்ரே து ஸம்பூர்ண இஷ்டிம் மாஹேஶ்வரீம் புநஃ
அவருக்காக அக்னி, ஹோதா புரோகிதராகவும், ஹவிசை ஏற்கும் தேவனாகவும் இருந்தான். அந்த யாகத்தில், மகேஸ்வரனுக்கான ஹோமத்தையும் மீண்டும் நிறைவேற்றினார்.
க்ரு'த்வைஶ்வர்யம் அகாத் விப்ரஃ ஸர்வத்ர கதிம் ஏவ ச இந்த்ரஸ்ய பவநம் ரம்யம் ஸ்வர்கலோகம் ரஸாதலம்
அந்த யாகத்தை முடித்த பின், அந்த முனிவர் எல்லா இடங்களுக்கும் செல்லும் சக்தியும், ஐஸ்வர்யமும் பெற்றார்; இந்திரனின் அழகான இல்லத்துக்கும், தேவலோகத்துக்கும், பாதாளத்துக்கும் சென்றார்.
ஸ்வேச்சயா யாதி விப்ரேந்த்ரஃ ப்ரபாவாத் தபஸஃ ஶுபாத் ஸ கதாசித் திவம் கத்வா இந்த்ரலோகம் அகாத் புநஃ
அந்த பிரம்ஹணர்களில் சிறந்தவரே, தன் விருப்பப்படி, தன் புண்ணியமான தவத்தின் வலிமையால், அவன் சில நேரங்களில் விண்ணுலகத்திற்கும், மறுபடியும் இந்திரனின் உலகத்திற்கும் சென்றான்.
தத்ராபஶ்யத் ஸஹஸ்ராக்ஷம் ஸுரைஃ பரிவ்ரு'தம் ஶுபைஃ ஸ்தூயமாநம் ஸித்தஸாத்யைஃ ப்ரேக்ஷந்தம் ந்ரு'த்யம் உத்தமம் ஶ்ரு'ண்வாநம் மதுரம் கீதம் அப்ஸரோபிஶ் ச வீஜிதம்
அங்கே அவன் ஆயிரம் கண்கள் கொண்ட இந்திரனை, அழகான தேவர்கள் சூழ்ந்து, சித்தர்கள், சாத்யர்கள் புகழ்ந்து, சிறந்த நடனங்களை பார்த்து, இனிய பாடல்களைக் கேட்டு, அப்சரஸ்கள் வீசும் பனிக்காற்றில் மகிழ்ந்து இருப்பதைக் கண்டான்.
உபோபவிஷ்டைஃ ஸுரநாயகைஸ் தைஃ ஸம்பூஜ்யமாநம் மஹதாஸநஸ்தம் ஜயந்தம் அங்கே விநிதாய ஸூநும் ஶச்யா யுதம் ப்ராப்தரதிம் மஹிஷ்டம்
அங்கே அமர்ந்திருந்த தேவர்களின் தலைவர்களால் மதிப்பளிக்கப்பட்டு, பெரிய சிங்காசனத்தில் அமர்ந்து, ஜயந்தன் என்ற மகனை மடியில் வைத்துக் கொண்டு, சசியுடன் இணைந்து, மிகுந்த ஆனந்தத்தில் இருந்த இந்திரனை அவன் பார்த்தான்.
ஸதாம் ஶரண்யம் வரதம் மஹேந்த்ரம் ஸமீக்ஷ்ய விப்ராதிபதிர் மஹாத்மா விமோஹிதோ ऽஸௌ முநிர் இந்த்ரலக்ஷ்ம்யா ஸமீஹயாம் ஆஸ தத் இந்த்ரராஜ்யம்
நல்லவர்களுக்கு அடைக்கலம் அளிப்பவன், வரம் தருபவன், மகேந்திரனைப் பார்த்த அந்த பிரம்ஹணர்களின் தலைவன், பெரிய உள்ளம் கொண்டவன், இந்திரனின் மகிமையில் மயங்கி, அந்த இந்திரபதவியை விரும்பத் தொடங்கினான்.
ஸம்பூஜிதோ தேவகணைர் யதாவத் ஸ்வம் ஆஶ்ரமம் வை புநர் ஆஜகாம ஸமீக்ஷ்ய தாம் ஶக்ரபுரீம் ஸுரம்யாம் ரத்நைர் யுதாம் புண்யகுணைஃ ஸுபூர்ணாம்
தேவர்களின் கூட்டத்தால் முறையாக மதிப்பளிக்கப்பட்டு, அந்த சக்கரபுரியை, ரத்தினங்களால் நிறைந்தும், புண்ணியமான நற்குணங்கள் நிரம்பியும் இருக்கும் அந்த அழகான நகரத்தை பார்த்துவிட்டு, மீண்டும் தன் ஆசிரமத்திற்குத் திரும்பினான்.
ஸ்வம் ஆஶ்ரமம் நிஷ்ப்ரபஹேமவர்ஜ்யம் ஸமீக்ஷ்ய விப்ரோ விரமம் ஜகாம ஸமீஹமாநஃ ஸுரராஜ்யம் ஆஶு ப்ரியாம் ததோவாச மஹாத்ரிபுத்ரஃ
தன் ஆசிரமம் ஒளியற்றதும், பொன்னும் இல்லாததும் என்பதைப் பார்த்த அந்த பிராமணன், மனதில் விருப்பம் குறைந்து, தேவர்களின் ஆட்சி மீது விருப்பம் கொண்டு, விரைவாக அன்புக்குரிய மகாத்ரியின் மகனிடம் பேசினான்.
போக்தும் ந ஶக்தோ ऽஸ்மி பலாநி மூலாந்ய் அநுத்தமாந்ய் அப்ய் அதிஸம்ஸ்க்ரு'தாநி ஸ்ம்ரு'த்வாம்ரு'தம் புண்யதமம் ச தத்ர பக்ஷ்யம் ச போஜ்யம் ச வராஸநாநி
அங்கே அமிர்தம், புண்ணியமான உணவு, சுவையான பலகாரங்கள், அருமையான இருக்கைகள் ஆகியவை நினைவில் இருப்பதால், இங்கே சிறந்த பழங்களும், வேர் கிழங்குகளும் நன்றாகச் சமைக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவற்றை நான் ரசிக்க முடியவில்லை.
இச்சேயம் இந்த்ரத்வம் அஹம் மஹாத்மந் குருஷ்வ ஶீக்ரம் பதம் ஐந்த்ரம் அத்ர ப்ரூஷே ऽந்யதா சேந் மதுதீரிதம் த்வம் பஸ்மீகரோம்ய் ஏவ ந ஸம்ஶயோ ऽத்ர
நான் இந்திரபதவியை விரும்புகிறேன், பெரியவரே; இங்கே விரைவாக அந்த இந்திரபதவியை எனக்கு வழங்கு. நான் சொன்னதைவிட வேறு ஒன்றை நீ சொன்னால், சந்தேகமில்லாமல் உன்னை சாம்பலாக்கிவிடுவேன்.
ததத்ரிவாக்யாத் த்வரிதஃ ப்ரஜாநாம் ஸ்ரஷ்டா விபுர் விஶ்வகர்மா ததைவ சகார மேரும் ச புரீம் ஸுராணாம் கல்பத்ருமாந் கல்பலதாம் ச தேநும்
அப்போது அத்ரியின் வார்த்தையைக் கேட்ட உடனே, உயிர்களை உருவாக்கும் வல்லமை கொண்ட விஸ்வகர்மா, மேரு மலையும், தேவர்களின் நகரமும், விருப்பம் தரும் மரங்களும், கொடிகளும், காமதெனு எனும் பசுவையும் உருவாக்கினான்.
சகார வஜ்ராதிவிபூஷிதாநி க்ரு'ஹாணி ஶுப்ராண்ய் அதிசித்ரிதாநி சகார ஸர்வாவயவாநவத்யாம் ஶசீம் ஸ்மரஸ்யேவ விஹாரஶாலாம்
வஜ்ரம் போன்ற ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, மிக அழகான வீடுகளையும், அனைத்து உறுப்புகளும் குறையில்லாத சசியையும், காமனின் மகிழ்ச்சிக்கான மண்டபத்தைப் போல் ஒரு மகிழ்ச்சி மண்டபத்தையும் உருவாக்கினான்.
ஸபாம் ஸுதர்மாணம் அஹோ க்ஷணேந ததா சகாராப்ஸரஸோ மநோஜ்ஞாஃ சகார சோச்சைஃஶ்ரவஸம் கஜம் ச வஜ்ராதி சாஸ்த்ராணி ஸுராந் அஶேஷாந்
சுதர்மா என்ற சபையை ஒரு கணத்தில் உருவாக்கினான்; அழகான அப்சரஸ்களையும், உயர்ந்த ஐராவதம் என்ற யானையையும், வஜ்ரம் போன்ற ஆயுதங்களையும், எல்லா தேவர்களையும் உருவாக்கினான்.
நிவார்யமாணஃ ப்ரியயாத்ரிபுத்ரஃ ஶசீஸமாம் ஆத்மவதூம் சகார ததாத்ரிபுத்ரோ ऽத்ரிமுகைஃ ஸமேதோ வஜ்ராதிரூபம் ச சகார சாஸ்த்ரம்
அன்புக்குரியவளால் தடுக்கப்பட்டும், அத்ரியின் மகன் சசியுக்கு சமமான மனைவியையும் உருவாக்கினான்; பிறகு அத்ரியின் முகங்களுடன் இணைந்து, வஜ்ரம் போன்ற ஆயுதங்களையும் உருவாக்கினான்.
ந்ரு'த்யாதி கீதாதி ச ஸர்வம் ஏவ சகார ஶக்ரஸ்ய புரே ச த்ரு'ஷ்டம் தத் ஸர்வம் ஆஸாத்ய ததா முநீந்த்ரஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டசேதாஃ ஸுதராம் பபூவ
இந்திரனின் நகரத்தில் பார்த்த அனைத்து நடனமும், பாடலும் அனைத்தையும் உருவாக்கினான்; அவை அனைத்தும் கிடைத்தபோது, அந்த முனிவர்களில் தலைவன் மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் ஆனந்தமடைந்தான்.
ஆபாதரம்யேஷ்வ் அபி கஸ்ய நாம பவத்ய் அபேக்ஷா நஹி கோசரேஷு ஶ்ருத்வா ச தைத்யா தநுஜாஃ ஸமேதா ரக்ஷாம்ஸி கோபேந யுதாநி ஸத்யஃ
இவ்வளவு அழகான இடங்களில் யாருக்காவது ஏதும் குறைவு தோன்றுமா? வெளியில் தெரியும் பொருட்களுக்கே ஆசை இல்லை. ஆனால், அப்போது தெய்தியர்கள், தனவர்கள், ராக்ஷஸ்கள்—all கோபத்துடன் ஒன்று கூடி,
ஸ்வர்கம் பரித்யஜ்ய குதோ ஹரிர் புவம் ஸமாகதோ ந்வ் ஏஷ மிதஃ ஸுகாய தஸ்மாத் வயம் யாம இதோ நு யோத்தும் வ்ரு'த்ரஸ்ய ஹந்தாரம் அதீர்கஸத்த்ரம்
விண்ணுலகத்தை விட்டுவிட்டு, ஹரி ஏன் பூமிக்கு வந்தான்? இது ஒன்றுக்கொன்று மகிழ்ச்சிக்காகவா? ஆகவே, நாம் இங்கிருந்து வற்றரை அழித்தவனை, குறுகிய யாகம் செய்தவனை எதிர்த்து போர் செய்யச் செல்லலாம்.
ததஃ ஸமாகத்ய ததாத்ரிபுத்ரம் ஸம்வேஷ்டயாம் ஆஸுர் அதாஸுராஸ் தே ஸம்வேஷ்டயித்வா புரம் அத்ரிபுத்ர க்ரு'தம் ததா சேந்த்ரபுராபிதாநம்
பின்னர் அந்த அசுரர்கள், அத்ரியின் மகனைச் சுற்றி, அவன் கட்டிய நகரத்தைச் சூழ்ந்து, அந்த நகரத்திற்கு இந்திரபுரி என்று பெயரிட்டார்கள்.
யோ ஜாத ஏவ ப்ரதமோ மநஸ்வாந் தேவோ தேவாந் க்ரதுநா பர்யபூஷத் யஸ்ய ஶுஷ்மாத் ரோதஸீ அப்யஸேதாம் ந்ரு'ம்ணஸ்ய மஹ்நா ஸ ஜநாஸ இந்த்ரஃ
முதலில் பிறந்தவனும், மனதில் உறுதியும் கொண்ட தேவனும், வேள்வியால் மற்ற தேவர்களை மிஞ்சியவனும், அவனது வலிமையால் வானும் பூமியும் நிலைத்திருப்பதும், அவன் பெருமையால் மனிதர்களிடையே இந்திரன் என்று அழைக்கப்படுகிறான்.
நாஹம் ஹரிர் நைவ ஶசீ மதீயா நேயம் புரீ நைவ வநம் தத் ஐந்த்ரம் ஸ ஏவ சேந்த்ரோ வ்ரு'த்ரஹந்தா ஸ வஜ்ரீ ஸஹஸ்ராக்ஷோ கோத்ரபித் வஜ்ரபாஹுஃ
நான் ஹரி அல்ல, சசி என் மனைவி அல்ல, இந்த நகரமும் காடும் இந்திரனுடையவை அல்ல. ஒருவனே இந்திரன், வற்றனை அழித்தவன், வஜ்ரம் பிடித்தவன், ஆயிரம் கண்கள் உடையவன், பகைவரை முறியடிப்பவன், வஜ்ரம் போன்ற புயல்கள் உடையவன்.
அஹம் து விப்ரோ வேதவித் ப்ரஹ்மவ்ரு'ந்தைஃ ஸமாவிஷ்டோ கௌதமீதீரஸம்ஸ்தஃ யத்ராயத்யாம் நாத்ய வா ஸௌக்யஹேதுஸ் தச் சாகார்ஷம் கர்ம துர்தைவயோகாத்
நான் ஒரு வேதங்களை அறிந்த பிராமணன்; பல பிராமணர்களால் சூழப்பட்டு, கௌதமி நதிக்கரையில் தங்கியிருந்தேன். அங்கு, இன்று அல்லது எதிர்காலத்தில், நன்மை பெற வேண்டும் என்ற ஆசையால், துரதிர்ஷ்டத்தின் காரணமாக அந்தச் செயலை செய்தேன்.
ஸம்ஹரஸ்வேதம் ஆத்ரேய யத் இந்த்ரஸ்ய விடம்பநம் க்ஷேமஸ் தே பவிதா ஸத்யம் நாந்யதா முநிஸத்தம
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, ஆத்திரேயா, நீ எடுத்த இந்திரனின் வியர்வை உண்மையில் ஒரு போலியானது தான்; உனக்கு நிச்சயமாக நன்மை கிடைக்கும், இது மாற்றமில்லை.
ததாத்ரேயோ ऽப்ரவீத் வாக்யம் யதா வக்ஷ்யந்தி மாம் இஹ கரோம்ய் ஏவ மஹாபாகாஃ ஸத்யேநாக்நிம் ஸமாலபே
அப்போது ஆத்திரேயர் சொன்னார்: 'இங்கு நீங்கள் என்னைப் பற்றி எதைச் சொல்வீர்களோ, அதேபோல் நான் செய்கிறேன், மகா பாக்கியசாலிகளே; உண்மையுடன் அக்னியை அழைக்கிறேன்.'
ஏவம் உக்த்வா ஸ தைதேயாம்ஸ் த்வஷ்டாரம் புநர் அப்ரவீத்
இவ்வாறு கூறி, அவர் அந்த தயித்யர்களிடம் பேசினார்; பின்னர் திரும்பவும் த்வஷ்டாவிடம் சொன்னார்.
யத் க்ரு'தம் த்வ் அத்ர மத்ப்ரீத்யாஐ ஐந்த்ரம் த்வஷ்டஃ பதம் த்வயா ஸம்ஹரஸ்வ புநஃ ஶீக்ரம் ரக்ஷ மாம் ப்ராஹ்மணம் முநிம்
இங்கு நீ என் மீது கொண்ட அன்பால் செய்த இந்த இந்திரபதத்தை, த்வஷ்டா, மீண்டும் விரைவாக நீ எடுத்துக்கொள்; என்னை, ஒரு பிராமண முனிவனை, காப்பாற்று.
புநர் தேஹி பதம் மஹ்யம் ஆஶ்ரமம் ம்ரு'கபக்ஷிணஃ வ்ரு'க்ஷாம்ஶ் ச வாரி யத்ராஸீந் ந மே திவ்யைஃ ப்ரயோஜநம் ஸர்வம் அக்ரமம் ஆயாதம் ந ஸுகாய மநீஷிணாம்
மீண்டும் எனக்கு என் இடத்தையும், முன்றிலும், மிருகங்கள், பறவைகள், மரங்கள், நீர் ஆகியவை இருந்ததைப்போல் திருப்பி கொடு; தெய்வீகமான பொருட்கள் எனக்கு தேவையில்லை. எல்லாம் ஒழுங்கில்லாமல் வந்தது, அது ஞானிகளுக்கு மகிழ்ச்சியைத் தராது.
ததேத்ய் உக்த்வா ப்ரஜாநாதஸ் த்வஷ்டா ஸம்ஹ்ரு'தவாம்ஸ் ததா தைத்யாஶ் ச ஜக்முஃ ஸ்வஸ்தாநம் க்ரு'த்வா தேஶம் அகண்டகம்
'அப்படியே' என்று சொன்ன பிறகு, உயிர்களின் ஆண்டவன் த்வஷ்டா அந்த வரத்தை திரும்ப எடுத்தார்; தயித்யர்களும் தங்கள் இடத்திற்குச் சென்று, அந்த நிலத்தை இடையூறுகளின்றி அமைத்தனர்.
த்வஷ்டா சாபி யயௌ ஸ்தாநம் ஸ்வகம் ஸம்ப்ரஹஸந்ந் இவ ஆத்ரேயோ ऽபி ததா ஶிஷ்யைஃ ஸம்வ்ரு'தஃ ஸஹ பார்யயா
த்வஷ்டாவும் மகிழ்ச்சியுடன் தன் இடத்திற்குச் சென்றார்; ஆத்திரேயரும், தன் சீடர்களாலும் மனைவியாலும் சூழப்பட்டு அங்கு தங்கினார்.
கௌதமீதீரம் ஆஶ்ரித்ய தபோநிஷ்டோ ऽகிலைர் வ்ரு'தஃ வர்தமாநே மஹாயஜ்ஞே லஜ்ஜிதோ வாக்யம் அப்ரவீத்
கௌதமி நதிக்கரையில் தவத்தில் நிலைத்திருந்து, அனைவராலும் சூழப்பட்டு, பெரிய யாகம் நடந்து கொண்டிருந்தபோது, வெட்கத்துடன் அவர் பேசத் தொடங்கினார்:
அஹோ மோஹஸ்ய மஹிமா மமாபி ப்ராந்தசித்ததா கிம் மஹேந்த்ரபதம் லப்தம் கிம் மயாத்ர புரா க்ரு'தம்
ஐயோ, மாயையின் வல்லமை இப்படிப்பட்டது! என் மனமும் தவறிப் போனது. மகேந்திரபதத்தை அடைந்ததில் என்ன பயன்? நான் முன்பு இங்கு என்ன செய்தேன்?