போகவத்யாஶ் ச யோ பர்தா மஹாஸர்போ ऽதிபீஷணஃ ஏகாந்ததேஶே விஜநே க்ரு'ஹே ரத்நஸுஶோபிதே
போகவதியின் ஆண்டவன், மிகப் பயங்கரமான ஒரு பெரிய பாம்பு, ஒதுங்கிய அமைதியான இடத்தில், மணிமகுடங்கள் பொலிவோடு இருக்கும் ஒரு இல்லத்தில் தனியாக வசிக்கிறான்.
ஸுகந்தகுஸுமாகீர்ணே தத்ராஸ்தே ஸுகஶீதலே ஸ ஸர்போ மாதரம் ப்ராஹ பிதரம் ச புநஃ புநஃ
அங்கே, மணம் பரப்பும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட, குளிர்ச்சியும் இன்பமும் நிறைந்த அந்த இல்லத்தில், அந்தப் பாம்பு மீண்டும் மீண்டும் தன் தாயாரையும் தந்தையாரையும் அழைத்துப் பேசினான்.
மம பார்யா ராஜபுத்ரீ கிம் மாம் நைவோபஸர்பதி தத் புத்ரவசநம் ஶ்ருத்வா ஸர்பமாதேதம் அப்ரவீத்
"என் மனைவி ஒரு அரசகுமாரி; அவள் என்னை ஏன் அணுகுவதில்லை?" என்று அவன் கூறியதும், அந்த பாம்பின் தாயார் மகனின் வார்த்தைகளை கேட்டதும் இப்படிச் சொன்னாள்.
தாத்ரிகே கச்ச ஸுபகே ஶீக்ரம் போகவதீம் வத தவ பர்தா ஸர்ப இதி ததஃ ஸா கிம் வதிஷ்யதி
"தாயம்மா, நீ விரைவாக போகவதி அருகே சென்று, 'உன் கணவர் பாம்பு' என்று அவளுக்குச் சொல்லு. பிறகு அவள் என்ன சொல்வாள் என்று பார்க்கலாம்."
தாத்ரிகா ச ததேத்ய் உக்த்வா கத்வா போகவதீம் ததா ரஹோகதா உவாசேதம் விநீதவத் அபூர்வவத்
அந்த தாயம்மா, "சரி" என்று கூறி, அப்போது போகவதியிடம் சென்றாள். அவளை தனியாகப் பார்த்தபோது, மரியாதையோடு, புதிதாகப் பேசுவது போல சொன்னாள்.
ஜாநே ऽஹம் ஸுபகே பத்ரே பர்தாரம் தவ தைவதம் ந சாக்யேயம் த்வயா க்வாபி ஸர்போ ந புருஷோ த்ருவம்
"நான் அறிவேன், அதிர்ஷ்டசாலி, நல்லவளே, உன் கணவர் தெய்வீகமானவர். ஆனாலும், நீ எங்கும் இதை வெளிப்படுத்தக் கூடாது; உன் கணவர் நிச்சயம் பாம்பு, மனிதர் அல்ல என்பதைக் கவனமாக இரகசியமாக வைத்துக்கொள்."
தஸ்யாஸ் தத் வசநம் ஶ்ருத்வா போகவத்ய் அப்ரவீத் இதம்
அவள் அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், போகவதி இவ்வாறு பேசினாள்.
மாநுஷீணாம் மநுஷ்யோ ஹி பர்தா ஸாமாந்யதோ பவேத் கிம் புநர் தேவஜாதிஸ் து பர்தா புண்யேந லப்யதே
"மனிதர்களுக்கு, பொதுவாக கணவர் மனிதனாக இருப்பார்; ஆனால், தெய்வீகப் பிறப்புடைய கணவரை பெரும் புண்ணியத்தால் மட்டுமே பெற முடியும்."
போகவத்யாஸ் து தத் வாக்யம் ஸா ச ஸர்வம் ந்யவேதயத் ஸர்பாய ஸர்பமாத்ரே ச ராஜ்ஞே சைவ யதாக்ரமம்
போகவதி அந்த வார்த்தைகளை முறையே அந்தப் பாம்புக்கும், பாம்பின் தாயாருக்கும், அரசருக்கும் சொன்னாள்.
ருரோத ராஜா தத்வாக்யாத் ஸ்ம்ரு'த்வா தாம் கர்மணோ கதிம் போகவத்ய் அபி தாம் ப்ராஹ உக்தபூர்வாம் புநஃ ஸகீம்
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், விதியின் வழியை நினைத்து அழுதான்; போகவதி மீண்டும் தன் தோழியிடம் முன்பே சொன்னதைப் போலவே கூறினாள்.
காந்தம் தர்ஶய பத்ரம் தே வ்ரு'தா யாதி வயோ மம
"உன் கணவரை எனக்குக் காண்பி, நல்லவளே; என் இளமை வீணாகக் கழிகிறது."
ததஃ ஸா தர்ஶயாம் ஆஸ ஸர்பம் தம் அதிபீஷணம் ஸுகந்தகுஸுமாகீர்ணே ஶயநே ஸா ரஹோகதா
பின்னர், அவள் தனியாக இருந்தபோது, மணம் வீசும் மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்ட படுக்கையில் அந்த மிகப் பயங்கரமான பாம்பை தோழிக்குக் காட்டினாள்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பீஷணம் ஸர்பம் பர்தாரம் ரத்நபூஷிதம் க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடா வாக்யம் அவதத் காந்தம் அஞ்ஜஸா
அந்த பயங்கரமான, மணிமணிகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட கணவரைப் பார்த்ததும், அவள் கைகூப்பி, தாமதமின்றி தனது காதலனிடம் இவ்வாறு சொன்னாள்:
தந்யாஸ்ம்ய் அநுக்ரு'ஹீதாஸ்மி யஸ்யா மே தைவதம் பதிஃ
"நான் பாக்கியவளும், அருள்பெற்றவளும்; என் கணவர் என் தெய்வமாக இருக்கிறார்."
இத்ய் உக்த்வா ஶயநே ஸ்தித்வா தம் ஸர்பம் ஸர்பபாவநைஃ கேலயாம் ஆஸ தந்வங்கீ கீதைஶ் சைவாங்கஸம்கமைஃ
இவ்வாறு கூறி, படுக்கையில் அமர்ந்தவள், மெலிந்த உடலுடன், அன்பும் பாடல்களும் மென்மையான தொடுதல்களும் கொண்டு அந்தப் பாம்பை மகிழ்வித்தாள்.
ஸுகந்தகுஸுமைஃ பாநைஸ் தோஷயாம் ஆஸ தம் பதிம் தஸ்யாஶ் சைவ ப்ரஸாதேந ஸர்பஸ்யாபூத் ஸ்ம்ரு'திர் முநே ஸ்ம்ரு'த்வா ஸர்வம் தைவக்ரு'தம் ராத்ரௌ ஸர்போ ऽப்ரவீத் ப்ரியாம்
மணமுள்ள மலர்களும் இனிப்பான பானங்களும் கொண்டு அவள் கணவரை மகிழ்வித்தாள்; அவளது அருளால் அந்தப் பாம்பிற்கு நினைவு திரும்பியது, முனிவரே. எல்லாம் தெய்வத்தால் நிகழ்ந்ததை நினைத்து, அந்தப் பாம்பு இரவில் தனது காதலியிடம் பேசினான்.
ராஜகந்யாபி மாம் த்ரு'ஷ்ட்வா ந பீதாஸி கதம் ப்ரியே ஸோவாச தைவவிஹிதம் கோ ऽதிக்ரமிதும் ஈஶ்வரஃ பதிர் ஏவ கதிஃ ஸ்த்ரீணாம் ஸர்வதைவ விஶேஷதஃ
அரசகுமாரி, "காதலனே, உன்னைப் பார்த்தும் நான் எப்படி பயப்படவில்லை?" என்று கேட்டாள். அவள் பதிலாக, "தெய்வத்தின் கட்டளையை யார் மீற முடியும்? பெண்களுக்கு கணவரே எப்போதும் வழி, குறிப்பாக இங்கு," என்றாள்.
ஶ்ருத்வேதி ஹ்ரு'ஷ்டஸ் தாம் ஆஹ நாகஃ ப்ரஹஸிதாநநஃ
இதை கேட்ட பாம்பு, மகிழ்ச்சியுடன் முகத்தில் புன்னகையோடு அவளிடம் பேசினான்.
துஷ்டோ ऽஸ்மி தவ பக்த்யாஹம் கிம் ததாமி தவேப்ஸிதம் தவ ப்ரஸாதாச் சார்வங்கி ஸர்வஸ்ம்ரு'திர் அபூத் இயம்
உன் பக்தியால் நான் மகிழ்ந்துள்ளேன். நீ விரும்பும் வரம் என்ன வேண்டும் என்று சொல். அழகானவளே, என் அருளால் உனக்கு எல்லா நினைவும் கிடைத்துவிட்டது.
ஶப்தோ ऽஹம் தேவதேவேந குபிதேந பிநாகிநா மஹேஶ்வரகரே நாகஃ ஶேஷபுத்ரோ மஹாபலஃ
தேவர்களுக்கெல்லாம் தலைவனான பினாகி கோபத்தில் என்னை சபித்தான். மகேஷ்வரனின் கரத்தில், சேஷனின் மகனாகிய வலிமையான பாம்பு பிறந்தான்.
ஸோ ऽஹம் பதிஸ் த்வம் ச பார்யா நாம்நா போகவதீ புரா உமாவாக்யாஜ் ஜஹாஸோச்சைஃ ஶம்புஃ ப்ரீதோ ரஹோகதஃ
நான் கணவனும், நீ என் மனைவியும், போகவதி என்ற பெயருடன் இருக்கிறோம். முன்பு உமையின் வார்த்தையால், சந்தோஷமாக ரகசியமாக சம்பர் பெருமகிழ்ச்சி கொண்டு சிரித்தான்.
மமாபி சாகதம் பத்ரே ஹாஸ்யம் தத்தேவஸம்நிதௌ ததஸ் து குபிதஃ ஶம்புஃ ப்ராதாச் சாபம் மமேத்ரு'ஶம்
மங்களமானவளே, நானும் தேவர்களின் முன்னிலையில் சிரித்தேன். அதனால் கோபமடைந்த சம்பர் எனக்கு இந்த சாபத்தை வழங்கினான்.
மநுஷ்யயோநௌ த்வம் ஸர்போ பவிதா ஜ்ஞாநவாந் இதி
நீ மனித உலகில் அறிவுள்ள பாம்பாக பிறப்பாய்.
ததஃ ப்ரஸாதிதஃ ஶம்புஸ் த்வயா பத்ரே மயா ஸஹ ததஶ் சோக்தம் தேந பத்ரே கௌதம்யாம் மம பூஜநம்
பாக்கியவளே, பின்னர் நீ என்னுடன் சேர்ந்து சம்பரைத் துதித்தாய். அப்போது அவர், 'பாக்கியவளே, கௌதமியில் என்னை வழிபடு' என்று சொன்னார்.
குர்வதோ ஜ்ஞாநம் ஆதாஸ்யே யதா ஸர்பாக்ரு'தேஸ் தவ ததா விஶாபோ பவிதா போகவத்யாஃ ப்ரஸாததஃ
நீ கௌதமியில் பாம்பாக இருந்து வழிபாடு செய்யும் போது, நான் உனக்கு அறிவை அளிப்பேன். அப்போது போகவதியின் அருளால் சாபம் நீங்கும்.
தஸ்மாத் இதம் மமாபந்நம் தவ சாபி ஶுபாநநே தஸ்மாந் நீத்வா கௌதமீம் மாம் பூஜாம் குரு மயா ஸஹ
மங்களமுள்ள முகத்தையவளே, இதுதான் எனக்கும் உனக்கும் ஏற்பட்டது. எனவே என்னை கௌதமிக்கு அழைத்து, என்னுடன் சேர்ந்து வழிபாடு செய்.
ததோ விஶாபோ பவிதா ஆவாம் யாவஃ ஶிவம் புநஃ ஸர்வேஷாம் ஸர்வதார்தாநாம் ஶிவ ஏவ பரா கதிஃ
பின்னர் நாம் இருவருக்கும் சாபம் நீங்கும்; நாம் மீண்டும் சிவனை அடையும் வரை. எல்லா உயிர்களுக்கும், துன்பப்படுவோருக்கும் சிவனே உயர்ந்த குறிக்கோள்.
தச் ச்ருத்வா பர்த்ரு'வசநம் ஸா பர்த்ரா கௌதமீம் யயௌ ததஃ ஸ்நாத்வா து கௌதம்யாம் பூஜாம் சக்ரே ஶிவஸ்ய து
கணவரின் வார்த்தையை கேட்டவள், அவருடன் கௌதமிக்கு சென்றாள். அங்கு குளித்து, சிவனை ஆராதனை செய்தாள்.
ததஃ ப்ரஸந்நோ பகவாந் திவ்யரூபம் ததௌ முநே ஆப்ரு'ச்ச்ய பிதரௌ ஸர்போ பார்யயா கந்தும் உத்யதஃ ஶிவலோகம் ததோ ஜ்ஞாத்வா பிதா ப்ராஹ மஹாமதிஃ
பின்னர் பரமபதம் பெற்ற இறைவன் தன் தெய்வீக வடிவத்தை காட்டினார். பாம்பு தன் பெற்றோரிடம் விடைபெற்று, மனைவியுடன் சிவலோகத்திற்குச் செல்லத் தயாரானான். இதை அறிந்த புத்திசாலியான தந்தை பேசினார்.
யுவராஜ்யதரோ ஜ்யேஷ்டஃ புத்ர ஏகோ பவாந் இதி தஸ்மாத் ராஜ்யம் அஶேஷேண க்ரு'த்வோத்பாத்ய ஸுதாந் பஹூந் யாதே மயி பரம் தாம ததோ யாஹி ஶிவம் புரம்
நீயே என் மூத்த மகனாக அரசுரிமையை ஏற்கின்றாய். எனவே முழுமையாக நாட்டை ஆளும்; பல மக்களைப் பெறும்; நான் பரமபதம் சென்றபின், சிவபுரிக்கு செல்லும்.