தத்ராஸந்ந் அயுதாந்ய் அஷ்ட ஸஹஸ்ராணி சதுர்தஶ ததா ஷட் ச ஸஹஸ்ராணி புநஃ ஷட் ச ததைவ ச
அங்கே எண்பதாயிரம், பதினான்காயிரம், மறுபடியும் ஆறாயிரம், அதுபோல் இன்னும் ஆறாயிரம் இருந்தன.
ஷட் தக்ஷிணே ததா தீரே தீர்தாநாம் அயுதத்ரயம் புண்யம் ஆக்யாநம் ஏதத் தி ஶ்வேததீர்தஸ்ய நாரத
தெற்கு கரையில் முப்பது ஆயிரம் புனிதத் தலங்கள் உள்ளன; இது தான் ஶ்வேததீர்த்தத்தின் புண்ணியமான வரலாறு, நாரதா.
யத்ராஸௌ பதிதோ ம்ரு'த்யுர் ம்ரு'த்யுதீர்தம் தத் உச்யதே தஸ்ய ஶ்ரவணமாத்ரேண ஸஹஸ்ரம் ஜீவதே ஸமாஃ
அங்கே மரணம் தானே விழுந்த இடம் மரணதீர்த்தம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; அதை கேட்பதாலே ஆயிரம் ஆண்டுகள் வாழ்வு கிடைக்கும்.
தத்ர ஸ்நாநம் ச தாநம் ச ஸர்வபாபப்ரணாஶநம் ஶ்ரவணம் படநம் சாபி ஸ்மரணம் ச மலக்ஷயம் கரோதி ஸர்வலோகாநாம் புக்திமுக்திப்ரதாயகம்
அங்கே நீராடுதல், தானம் செய்தல் எல்லா பாவங்களையும் போக்கும்; கேட்பதும், படிப்பதும், நினைப்பதும் மலங்களை நீக்கி, எல்லா உலகங்களுக்கும் அனுபவமும் விடுதலையும் தரும்.
ஶுக்ரதீர்தம் இதி க்யாதம் ஸர்வஸித்திகரம் ந்ரு'ணாம் ஸர்வபாபப்ரஶமநம் ஸர்வவ்யாதிவிநாஶநம்
அது ஶுக்ரதீர்த்தம் என்று அறியப்படுகிறது; அது மனிதர்களுக்கு எல்லா Siddhigalும் தரும், எல்லா பாவங்களையும் நீக்கும், எல்லா நோய்களையும் அழிக்கிறது.
அங்கிராஶ் ச ப்ரு'குஶ் சைவ ரு'ஷீ பரமதார்மிகௌ தயோஃ புத்ரௌ மஹாப்ராஜ்ஞௌ ரூபபுத்திவிலாஸிநௌ
அங்கிரஸும் ப்ருகுவும், இருவரும் மிக உயர்ந்த தர்மம் கொண்ட முனிவர்கள்; அவர்களுக்கு இரண்டு மகன்கள் பிறந்தனர், அறிவிலும் வடிவிலும் பிரகாசமாக இருந்தனர்.
ஜீவஃ கவிர் இதி க்யாதௌ மாதாபித்ரோர் வஶே ரதௌ உபநீதௌ ஸுதௌ த்ரு'ஷ்ட்வா பிதராவ் ஊசதுர் மிதஃ
அவர்கள் ஜீவனும் கவியும் என்று அழைக்கப்பட்டார்கள், தந்தை தாயின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தார்கள்; அந்த இரண்டு மகன்களையும் அருகில் பார்த்து பெற்றோர் ஒருவருக்கொருவர் பேசினர்.
ஆவயோர் ஏக ஏவாஸ்து ஶாஸ்தா நித்யம் ச புத்ரயோஃ தஸ்மாத் ஏகஃ ஶாஸிதா ஸ்யாத் திஷ்டத்வ் ஏகோ யதாஸுகம்
எங்கள் இருவரின் மகன்களுக்கும் எப்போதும் ஒரே ஆசான் இருக்க வேண்டும்; ஆகவே ஒருவன் கற்றுக்கொடுக்க, இன்னொருவன் சாந்தமாக இருக்கட்டும்.
ஏதச் ச்ருத்வா ததஃ ஶீக்ரம் அங்கிராஃ ப்ராஹ பார்கவம் அத்யாபயிஷ்யே ஸத்ரு'ஶம் ஸுகம் திஷ்டது பார்கவஃ
இதை கேட்டதும், அங்கிரஸ் விரைவாக பாகரவரிடம், 'நான் கற்றுக்கொடுக்கிறேன்; பாகரவன் மகிழ்ச்சியாக இருக்கட்டும்' என்றார்.
ஏதச் ச்ருத்வா சாங்கிரஸோ வாக்யம் ப்ரு'குகுலோத்வஹஃ ததேதி மத்வாங்கிரஸே ஶுக்ரம் தஸ்மை ந்யவேதயத்
இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட ப்ருகு, 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று நினைத்து, ஶுக்ரனை அங்கிரஸிடம் ஒப்படைத்தார்.
உபாவ் அபி ஸுதௌ நித்யம் அத்யாபயதி வை ப்ரு'தக் வைஷம்யபுத்த்யா தௌ பாலௌ சிராச் சுக்ரோ ऽப்ரவீத் இதம்
இருவரும் தனித்தனியாக எப்போதும் கற்றுக்கொள்ள வைத்தனர், பாகுபாடு காட்டி; நீண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, சிறுவன் ஶுக்ரன் இவ்வாறு பேசினான்.
வைஷம்யேண குரோ மாம் த்வம் அத்யாபயஸி நித்யஶஃ குரூணாம் நேதம் உசிதம் வைஷம்யம் புத்ரஶிஷ்யயோஃ
ஆசானே, நீ எப்போதும் எனக்கு பாகுபாடு காட்டி கற்றுக்கொடுக்கிறாய்; மகனுக்கும் சீடனுக்கும் பாகுபாடு காட்டுவது ஆசான்களுக்கு உரியதல்ல.
வைஷம்யேண ச வர்தந்தே மூடாஃ ஶிஷ்யேஷு தேஶிகாஃ நைஷா விஷமபுத்தீநாம் ஸம்க்யா பாபஸ்ய வித்யதே
முட்டாளான ஆசான்கள் சீடர்களிடம் பாகுபாடு காட்டுகிறார்கள்; பாகுபாடு உள்ளவர்களுக்கு பாவத்திற்கு அளவே இல்லை.
ஆசார்ய ஸம்யக் ஜ்ஞாதோ ऽஸி நமஸ்யே ऽஹம் புநஃ புநஃ கச்சேயம் குரும் அந்யம் வை மாம் அநுஜ்ஞாதும் அர்ஹஸி
ஆசானே, உன்னை நன்றாக அறிந்தேன்; மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன். நான் வேறு ஆசானிடம் செல்ல வேண்டும்; நீ எனக்கு அனுமதி தர வேண்டும்.
கச்சேயம் பிதரம் ப்ரஹ்மந் யத்ய் அஸௌ விஷமோ பவேத் ததோ வாந்யத்ர கச்சாமி ஸ்வாமிந் ப்ரு'ஷ்டோ ऽஸி கம்யதே
பிரம்மனே, என் தந்தை பாகுபாடு இல்லாதவராக இருந்தால் அவரிடம் போவேன்; இல்லையெனில் வேறு இடத்திற்குப் போவேன். ஸ்வாமி, உன்னிடம் கேட்டேன், நான் செல்கிறேன்.
குரும் ப்ரு'ஹஸ்பதிம் த்ரு'ஷ்ட்வா அநுஜ்ஞாதஸ் த்வ் அகாத் ததஃ அவாப்தவித்யஃ பிதரம் கச்சேயம் சேத்ய் அசிந்தயத்
ப்ருஹஸ்பதியை ஆசானாகப் பார்த்து, அனுமதி பெற்றதும், அவன் அங்கிருந்து சென்றான்; அறிவைப் பெற்றவனாக, தந்தையிடம் போகலாம் என்று எண்ணினான்.
தஸ்மாத் கம் அநுப்ரு'ச்சேயம் உத்க்ரு'ஷ்டஃ கோ குருர் பவேத் இதி ஸ்மரந் மஹாப்ராஜ்ஞம் அப்ரு'ச்சத் வ்ரு'த்தகௌதமம்
நான் யாரிடம் கேட்க வேண்டும்? யார் சிறந்த ஆசான்? என்று நினைத்து, அந்த ஞானமிக்க முதிய கவுதமரிடம் கேட்டான்.
கோ குருஃ ஸ்யாந் முநிஶ்ரேஷ்ட மம ப்ரூஹி குருர் பவேத் த்ரயாணாம் அபி லோகாநாம் யோ குருஸ் தம் வ்ரஜாம்ய் அஹம்
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, எனக்கு யார் ஆசானாக இருக்க வேண்டும்? யார் ஆசானாக தகுதியுடையவர் என்று சொல்லுங்கள்; மூன்று உலகங்களுக்கும் ஆசானாக இருப்பவரிடம் நான் போவேன்.
ஸ ப்ராஹ ஜகதாம் ஈஶம் ஶம்பும் தேவம் ஜகத்குரும் க்வாராதயாமி கிரிஶம் இத்ய் உக்தஃ ப்ராஹ கௌதமஃ
அவன் உலகத்துக்குத் தலைவனும், உலகுக்குத் தெய்வ குருவுமான சங்கரனை நோக்கி, 'நான் எப்படிச் சிவபெருமானை வழிபட வேண்டும்?' என்று கேட்டான். அப்போது கவுதமர் பதில் கூறினார்.
கௌதம்யாம் து ஶுசிர் பூத்வா ஸ்தோத்ரைஸ் தோஷய ஶம்கரம் ததஸ் துஷ்டோ ஜகந்நாதஃ ஸ தே வித்யாம் ப்ரதாஸ்யதி
கவுதமி நதியில் தூய்மையாக இருந்து, பாடல்களால் சங்கரனை மகிழ்விக்க வேண்டும். பிறகு, உலகத்துக்குத் தலைவனான அவர் திருப்தி அடைந்தால், உனக்கு அறிவை அளிப்பார்.
கௌதமஸ்ய து தத்வாக்யாத் ப்ராகாத் கங்காம் ஸ பார்கவஃ ஸ்நாத்வா பூத்வா ஶுசிஃ ஸம்யக் ஸ்துதிம் சக்ரே ஸ பாலகஃ
கவுதமரின் வார்த்தையைப் பின்பற்றி, ப்ருகுவின் வம்சத்தவர் கங்கை நதிக்குச் சென்று, நன்கு குளித்து, தூய்மையாகி, அந்த சிறுவன் இறைவனைப் பாடிப் புகழ்ந்தான்.
பாலோ ऽஹம் பாலபுத்திஶ் ச பாலசந்த்ரதர ப்ரபோ நாஹம் ஜாநாமி தே கிம்சித் ஸ்துதிம் கர்தும் நமோ ऽஸ்து தே
நான் ஒரு சிறுவன்; என் மனமும் சிறுவனது. அரைச்சந்திரனைத் தாங்கும் இறைவா, உன்னைப் புகழ்வது எனக்குத் தெரியவில்லை. உமக்கு வணக்கம்.
பரித்யக்தஸ்ய குருணா ந மமாஸ்தி ஸுஹ்ரு'த் ஸகா த்வம் ப்ரபுஃ ஸர்வபாவேந ஜகந்நாத நமோ ऽஸ்து தே
என் குரு என்னை விட்டுவிட்டார்; எனக்கு இனி நண்பனோ, தோழனோ இல்லை. நீயே எனக்கு எல்லாவற்றிலும் இறைவன், உலகத்துக்குத் தலைவா, உமக்கு வணக்கம்.
குருர் குருமதாம் தேவ மஹதாம் ச மஹாந் அஸி அஹம் அல்பதரோ பாலோ ஜகந்மய நமோ ऽஸ்து தே
குருவை உடையவர்களுக்கு நீயே குரு; பெரியவர்களில் நீயே பெரியவன். நான் ஒரு சிறிய சிறுவன்; உலகமெங்கும் நிறைந்தவா, உமக்கு வணக்கம்.
வித்யார்தம் ஹி ஸுரேஶாந நாஹம் வேத்மி பவத்கதிம் மாம் த்வம் ச க்ரு'பயா பஶ்ய லோகஸாக்ஷிந் நமோ ऽஸ்து தே
அறிவைப் பெறவே, தேவர்களின் தலைவா, உன் பாதையை எனக்குத் தெரியவில்லை. உலகத்துக்குச் சாட்சி நாயகா, தயவுடன் என்னை நோக்கும்; உமக்கு வணக்கம்.
ஏவம் து ஸ்துவதஸ் தஸ்ய ப்ரஸந்நோ ऽபூத் ஸுரேஶ்வரஃ
அவன் இப்படிப் புகழ்ந்தபோது, தேவர்களின் தலைவன் அவனை மகிழ்ச்சியுடன் நோக்கினார்.
காமம் வரய பத்ரம் தே யச் சாபி ஸுரதுர்லபம்
நீ விரும்பும் வரத்தைத் தேர்ந்தெடு; தேவர்களுக்குக் கூட கிடைக்க கடினமானதை வேண்டுமானாலும் கேள்.
கவிர் அப்ய் ஆஹ தேவேஶம் க்ரு'தாஞ்ஜலிர் உதாரதீஃ
அந்த கவிஞன், கைகூப்பி, உயர்ந்த மனதுடன், தேவர்களின் தலைவனை நோக்கி பேசினான்.
ப்ரஹ்மாதிபிஶ் ச ரு'ஷிபிர் யா வித்யா நைவ கோசரா தாம் வித்யாம் நாத யாசிஷ்யே த்வம் குருர் மம தைவதம்
பிரமா முதலான முனிவர்களுக்கும் எட்டாத அந்த அறிவை, இறைவா, உன்னிடமே நான் வேண்டுகிறேன்; நீயே எனது குருவும் தெய்வமும்.
ம்ரு'தஸம்ஜீவிநீம் வித்யாம் அஜ்ஞாதாம் த்ரிதஶைர் அபி தாம் தத்தவாந் ஸுரஶ்ரேஷ்டஸ் தஸ்மை ஶுக்ராய யாசதே
மூன்று உலகத் தேவர்களுக்குக் கூட அறிய முடியாத மரணத்தை வெல்லும் அறிவை, தேவர்களில் சிறந்தவன், சுக்கிரனுக்குத் தானே கேட்டபோது அளித்தான்.