யதைவ கௌதமோ விப்ரோ ததாதி ச ஜுஹோதி ச ததைவாப்ய் அயநம் ஸ்வர்கே ஸுராணாம் அபி நாந்யதஃ
யாவப்போது கவுதமர் தானும் ஹோமமும் செய்கிறாரோ, அப்போதே தேவர்கள் சொர்க்கத்திற்கு செல்லும் வழி அமைகிறது; வேறு எந்த வழியிலும் அது நடக்காது.
தேவலோகே ऽபி மர்த்யே வா ஶ்ரூயதே கௌதமோ முநிஃ ஹோதா தாதா ச போக்தா ச ஸ ஏவேதி ஜநா விதுஃ
தேவர்கள் உலகிலும், மனிதர்களிடையிலும் கவுதம முனிவர் யாகம் செய்யும் புரோஹிதராகவும், தானம் வழங்குபவராகவும், அனுபவிப்பவராகவும் புகழப்படுகிறார்; எல்லோரும் அவரை இப்படியே அறிகிறார்கள்.
தச் ச்ருத்வா முநயஃ ஸர்வே நாநாஶ்ரமநிவாஸிநஃ கௌதமாஶ்ரமம் ஆப்ரு'ச்சந்ந் ஆகச்சந்தஸ் தபோதநாஃ
இதை கேட்ட பிறகு, பல்வேறு ஆசிரமங்களில் வாழ்ந்த அனைத்து முனிவர்களும், தவசில் சிறந்து விளங்கியவர்கள், கவுதமரின் ஆசிரமத்துக்கு வந்து விடை பெற்றனர்.
தேஷாம் முநீநாம் ஸர்வேஷாம் ஆகதாநாம் ஸ கௌதமஃ ஶிஷ்யவத் புத்ரவத் பக்த்யா பித்ரு'வத் போஷகோ ऽபவத்
அங்கு வந்த அந்த முனிவர்கள் அனைவரையும் கவுதமர், சீடர்களைப் போலவும், மக்களைப் போலவும், தந்தையைப் போலவும் அன்போடு பராமரித்தார்.
யஸ்ய யதேப்ஸிதம் காமம் யதாயோக்யம் யதாக்ரமம் யதாநுரூபம் ஸர்வேஷாம் ஶுஶ்ரூஷாம் அகரோந் முநிஃ
அந்த முனிவர், யாருக்கெது விருப்பமோ, எதற்கெது பொருத்தமோ, ஒவ்வொருவருக்கும் ஏற்றபடி, முறையாக எல்லோரையும் சேவை செய்தார்.
ஆஜ்ஞயா கௌதமஸ்யாஸந்ந் ஓஷத்யோ லோகமாதரஃ ஆராதிதாஃ புநஸ் தேந ப்ரஹ்மவிஷ்ணுமஹேஶ்வராஃ
கவுதமரின் ஆணையின்படி, உலகிற்கு தாயாகிய மூலிகைகள், பிரம்மா, விஷ்ணு, மஹேஸ்வரர் உடனும், மீண்டும் அவரால் வழிபட்டன.
ஜாயந்தே ச ததௌஷத்யோ லூயந்தே ச ததைவ ஹி ஸம்பத்ஸ்யந்தே ததோப்யந்தே கௌதமஸ்ய தபோபலாத்
அந்த மூலிகைகள் அந்த நேரத்தில் பிறக்கின்றன, அதே நேரத்தில் சேகரிக்கப்படுகின்றன, அதே நேரத்தில் வளம் பெறுகின்றன—all இவை கவுதமரின் தவத்தின் பலத்தினால்.
ஸர்வாஃ ஸம்ரு'த்தயஸ் தஸ்ய ஸம்ஸித்யந்தே மநோகதாஃ ப்ரத்யஹம் வக்தி விநயாத் கௌதமஸ் த்வ் ஆகதாந் முநீந்
அவரது மனதில் தோன்றும் எல்லா ஆசைகளும் நிறைவடைகின்றன; ஒவ்வொரு நாளும் கவுதமர் அங்கு வரும் முனிவர்களை பணிவுடன் வரவேற்கிறார்.
புத்ரவச் சிஷ்யவச் சைவ ப்ரேஷ்யவத் கரவாணி கிம் பித்ரு'வத் போஷயாம் ஆஸ ஸம்வத்ஸரகணாந் பஹூந்
உங்களுக்காக என்ன செய்ய வேண்டும்—மக்கள் போலவா, சீடர்கள் போலவா, சேவகர்கள் போலவா? பல வருடங்கள் அவர் அவர்களை தந்தைபோல் வளர்த்தார்.
ஏவம் வஸத்ஸு முநிஷு த்ரைலோக்யே க்யாதிர் ஆஶ்ரயாத் ததோ விநாயகஃ ப்ராஹ மாதரம் ப்ராதரம் ஜயாம்
அந்த முனிவர்கள் அங்கு தங்கியபோது, கவுதமரின் புகழ் மூன்று உலகிலும் பரவியது; அப்போது வினாயகர் தாயாரிடம், தம்பியிடம், ஜயாவிடம் பேசினார்.
தேவாநாம் ஸதநே மாதர் கீயதே கௌதமோ த்விஜஃ யந் ந ஸாத்யம் ஸுரகணைர் கௌதமஃ க்ரு'தவாந் இதி
அம்மா, தேவர்கள் இல்லத்தில் கவுதமர் புகழப்படுகிறார்: 'தேவர்கள் முடியாததை கவுதமர் செய்து முடித்தார்' என்று.
ஏவம் ஶ்ருதம் மயா தேவி ப்ராஹ்மணஸ்ய தபோபலம் ஸ விப்ரஶ் சாலயேத் ஏநாம் மாதர் கங்காம் ஜடாகதாம்
அம்மை, நான் இப்படிச் கேட்டிருக்கிறேன்; அந்த பிராமணரின் தவசக்தி மிகப்பெரியது; அவர், ஜடையில் உறைந்த கங்கைyai அசைக்கக்கூடியவர்.
தபஸா வாந்யதோ வாபி பூஜயித்வா த்ரிலோசநம் ஸ ஏவ ச்யாவயேத் ஏநாம் ஜடாஸ்தாம் மே பித்ரு'ப்ரியாம்
தவமோ வேறு வழியிலோ, மூன்று கண்கள் உடையவரை வழிபட்டு, என் தந்தைக்கு பிரியமான கங்கைyai ஜடையிலிருந்து அவர் மட்டும் எடுத்துவிட முடியும்.
தத்ர நீதிர் விதாதவ்யா தாம் விப்ரோ யாசயேத் யதா தத்ப்ரபாவாத் ஸரிச்ச்ரேஷ்டா ஶிரஸோ ऽவதரத்ய் அபி
இங்கே ஒரு யோசனை செய்ய வேண்டும்; அந்த பிராமணர் கங்கையை வேண்ட வேண்டும்; அவரின் சக்தியால் அந்தப் பெரிய நதி தலைக்குமேல் இருந்து இறங்கும்.
இத்ய் உக்த்வா மாதரம் ப்ராத்ரா ஜயயா ஸஹ விக்நராட் ஜகாம கௌதமோ யத்ர ப்ரஹ்மஸூத்ரதரஃ க்ரு'ஶஃ
இவ்வாறு தாயாரிடம், தம்பியுடன், ஜயாவுடன் பேசிவிட்டு, தடைகள் நீக்கும் வினாயகர், பிரம்ம சூத்திரம் அணிந்த கவுதமர் இருக்கும் இடத்திற்கு சென்றார்.
வஸந் கதிபயாஹஃஸு கௌதமாஶ்ரமமண்டலே உவாச ப்ராஹ்மணாந் ஸர்வாம்ஸ் தத்ர தத்ர ச விக்நராட்
கவுதமரின் ஆசிரமத்தில் சில நாட்கள் தங்கி, அங்குள்ள அனைத்து பிராமணர்களிடமும் வினாயகர் பேசினார்.
கச்சாமஃ ஸ்வம் அதிஷ்டாநம் ஆஶ்ரமாணி ஶுசீநி ச புஷ்டாஃ ஸ்ம கௌதமாந்நேந ப்ரு'ச்சாமோ கௌதமம் முநிம்
நாம் நம்முடைய வீட்டுக்கும் தூய ஆசிரமங்களுக்கும் போகலாம்; கவுதமரின் உணவால் நாம் வளர்ந்தோம்; கவுதம முனிவரிடம் நாம் கேட்டறிவோம்.
இதி ஸம்மந்த்ர்ய ப்ரு'ச்சந்தி முநயோ முநிஸத்தமாஃ ஸ தாந் நிவாரயாம் ஆஸ ஸ்நேஹபுத்த்யா முநீந் ப்ரு'தக்
இவ்வாறு ஆலோசனை செய்து, அந்த முனிவர்கள் கவுதமரை கேட்டனர்; அவர் அவர்களை ஒவ்வொருவராக அன்போடு தடுத்து நிறுத்தினார்.
க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ ஸவிநயம் ஆஸத்வம் இஹ சைவ ஹி யுஷ்மச்சரணஶுஶ்ரூஷாம் கரோமி முநிபும்கவாஃ
கைகூப்பி பணிவுடன் இங்கு உட்கார்ந்து, உங்களுடைய பாதங்களைத் தாழ்மையுடன் சேவிக்கிறேன், முனிவர்களே.
ஶுஶ்ரூஷௌ புத்ரவந் நித்யம் மயி திஷ்டதி நோசிதம் பவதாம் பூமிதேவாநாம் ஆஶ்ரமாந்தரஸேவநம்
உங்களைப் பிள்ளையைப் போல எப்போதும் சேவிக்கவே என் மனதில் ஆசை உள்ளது; பூமியில் உள்ள தெய்வீக முனிவர்களே, வேறு ஆசிரமங்களைச் சேவிப்பது எனக்குப் பொருந்தாது.
இதம் ஏவாஶ்ரமம் புண்யம் ஸர்வேஷாம் இதி மே மதிஃ அலம் அந்யேந முநய ஆஶ்ரமேண கதேந வா
இந்த ஆசிரமமே எல்லோருக்கும் புனிதமானது என்று என் மனதில் உறுதி உள்ளது; முனிவர்களே, வேறு எந்த ஆசிரமமும், அல்லது வேறு இடத்திற்குச் செல்வதும் தேவையில்லை.
இதி ஶ்ருத்வா முநேர் வாக்யம் விக்நக்ரு'த்யம் அநுஸ்மரந் உவாச ப்ராஞ்ஜலிர் பூத்வா ப்ராஹ்மணாந் ஸ கணாதிபஃ
முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், ஏற்பட்ட தடையை நினைவுகூர்ந்து, அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன் கைகூப்பி பிராமணர்களிடம் பேசினான்.
அந்நக்ரீதா வயம் கிம் நோ நிவாரயத கௌதமஃ ஸாம்நா நைவ வயம் ஶக்தா கந்தும் ஸ்வம் ஸ்வம் நிவேஶநம்
நாங்கள் அன்னம் வாங்கியுள்ளோம்; எதற்காக எங்களைத் தடுக்கிறீர்கள், கவுதமா? மென்மையான முறையில் எங்களை எங்கள் வீடுகளுக்கு அனுப்ப முடியவில்லை.
நாயம் அர்ஹதி தண்டம் வா உபகாரீ த்விஜோத்தமஃ தஸ்மாத் புத்த்யா வ்யவஸ்யாமி தத் ஸர்வைர் அநுமந்யதாம்
இந்தச் சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர் தண்டனை பெற வேண்டியவர் அல்ல; அவர் உதவியாளன். ஆகவே, நான் அறிவுடன் தீர்மானிக்கிறேன்—இதை எல்லோரும் ஒப்புக்கொள்ள வேண்டும்.
ததஃ ஸர்வே த்விஜஶ்ரேஷ்டாஃ க்ரியதாம் இத்ய் அநுப்ருவந் ஏதஸ்ய தூபகாராய லோகாநாம் ஹிதகாம்யயா
அப்பொழுது எல்லா சிறந்த பிராமணர்களும், 'இதைச் செய்க' என்று ஒப்புக்கொண்டார்கள்; இவருக்காகவும் உலகத்தின் நன்மைக்காகவும் அவர்கள் விரும்பினார்கள்.
ப்ராஹ்மணாநாம் ச ஸர்வேஷாம் ஶ்ரேயோ யத் ஸ்யாத் ததா குரு ப்ராஹ்மணாநாம் வசஃ ஶ்ருத்வா மேநே வாக்யம் கணாதிபஃ
எல்லா பிராமணர்களுக்கும் மிகுந்த நன்மை ஏற்படும் வகையில் செய்; பிராமணர்களின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன் அவர்களின் கருத்தை ஏற்றுக்கொண்டான்.
க்ரியதே குணரூபம் யத் கௌதமஸ்ய விஶேஷதஃ
எது செய்யப்படுகிறதோ, அது கவுதமரின் நல்ல பண்புகளுக்கும் இயல்புக்கும் ஏற்றபடியாக இருக்க வேண்டும்.
அநுமாந்ய த்விஜாந் ஸர்வாந் புநஃ புநர் உதாரதீஃ ஸ்வயம் ச ப்ராஹ்மணோ பூத்வா ப்ரணம்ய ப்ராஹ்மணாந் புநஃ மாதுர் மதே ஸ்திதோ வித்வாஞ் ஜயாம் ப்ராஹ கணேஶ்வரஃ
அனைத்து பிராமணர்களின் அனுமதியையும் மீண்டும் மீண்டும் பெற்றபின், அந்த உயர்ந்த மனம் கொண்டவன் தானும் பிராமணனாகி, மீண்டும் பிராமணர்களுக்கு வணங்கி, தாயின் ஆலோசனையை பின்பற்றி, அந்தக் கூட்டத்தின் தலைவன் ஜயாவிடம் பேசினான்.
யதா நாந்யோ விஜாநீதே ததா குரு ஶுபாநநே கோரூபதாரிணீ கச்ச கௌதமோ யத்ர திஷ்டதி
மற்றவர்களுக்கு தெரியாமல் செய், மங்களமானவளே; பசுவின் உருவம் எடுத்து, கவுதமர் இருக்கும் இடத்திற்கு செல்.
ஶாலீந் காத விநாஶ்யாத விகாரம் குரு பாமிநி க்ரு'தே ப்ரஹாரே ஹும்காரே ப்ரேக்ஷிதே சாபி கிம்சந பத தீநம் ஸ்வநம் க்ரு'த்வா ந ம்ரியஸ்வ ந ஜீவ ச
அரிசியை உண்டு, அதை அழித்து மாற்றத்தை ஏற்படுத்து, அழகியவளே; அடிக்கப்படும்போது, கூப்பிடப்படும்போது, பார்த்தபோது, இரங்கும் சப்தம் எழுப்பி விழுந்துவிடு—ஆனால் மரணமடையாதே, உயிரோடு இராதே.