நிமஜ்ஜந் ஸ ததா விப்ராஃ ஸம்தர்தும் உபசக்ரமே பப்ராமாஸௌ முநிஶ் சார்த இதஶ் சேதஶ் ச ஸம்ப்லவந்
அப்போது, முனிவர் மூழ்கத் தொடங்கி, கரையை அடைய முயன்றார்; அந்த வெள்ளத்தில் சிக்கி, துன்புற்று, இடம் இடமாக அலைந்தார், முனிவர்களே.
நிமமஜ்ஜ ததா விப்ராஸ் த்ராதாரம் நாதிகச்சதி ஏவம் தம் விஹ்வலம் த்ரு'ஷ்ட்வா க்ரு'பயா புருஷோத்தமஃ ப்ரோவாச முநிஶார்தூலாஸ் ததா த்யாநேந தோஷிதஃ
அப்போது, முனிவர் மூழ்கி, தன்னை காப்பாற்ற யாரும் இல்லை என்று உணர்ந்தார்; அவ்வாறு குழம்பி நிற்கும் அவரைப் பார்த்து, தியானத்தால் திருப்தியடைந்த பரமபுருஷன், கருணையுடன் அந்த முனிவரிடம் பேசினார்.
வத்ஸ ஶ்ராந்தோ ऽஸி பாலஸ் த்வம் பக்தத்ர மம ஸுவ்ரத ஆகச்சாகச்ச ஶீக்ரம் த்வம் மார்கண்டேய மமாந்திகம்
"குழந்தாய், நீ இளைஞன், சோர்வுற்றிருக்கிறாய்; நல்ல விரதத்துடன் என்மீது பக்தி கொண்டவனே, மார்க்கண்டேயா, விரைவாக என் அருகில் வா, வா."
மா த்வயைவ ச பேதவ்யம் ஸம்ப்ராப்தோ ऽஸி மமாக்ரதஃ மார்கண்டேய முநே தீர பாலஸ் த்வம் ஶ்ரமபீடிதஃ
"நீ பயப்பட வேண்டாம்; ஏனெனில் நீ என் முன்னால் வந்துள்ளாய். தைரியமான முனிவரே மார்க்கண்டேயா, நீ இளம் வயதிலும் சோர்வால் வாடுகிறாய்."
தஸ்ய தத் வசநம் ஶ்ருத்வா முநிஃ பரமகோபிதஃ உவாச ஸ ததா விப்ரா விஸ்மிதஶ் சாபவந் முஹுஃ
அந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், அந்த முனிவர் மிகுந்த கோபமடைந்தார்; பின்னர், முனிவர்களே, அவர் பேசினார், மீண்டும் மீண்டும் ஆச்சரியப்பட்டார்.
கோ ऽயம் நாம்நா கீர்தயதி தபஃ பரிபவந்ந் இவ பஹுவர்ஷஸஹஸ்ராக்யம் தர்ஷயந்ந் இவ மே வபுஃ
"எவன் இங்கு என் பெயரை அழைத்து, என் தவத்தை இகழ்கிறான் போலவும், ஆயிரக்கணக்கான ஆண்டுகள் புகழ்பெற்ற என் உடலை சவால் செய்கிறான் போலவும் இருக்கிறான்?"
ந ஹ்ய் ஏஷ ஸமுதாசாரோ தேவேஷ்வ் அபி ஸமாஹிதஃ மாம் ப்ரஹ்மா ஸ ச தேவேஶோ தீர்காயுர் இதி பாஷதே
"இப்படி நடப்பது, தேவர்களிடையே கூட ஒழுக்கமாக இல்லை; ஆனால் பிரம்மாவும் தேவர்களின் தலைவரும் என்னை நீண்ட ஆயுளுடையவன் என்று அழைக்கிறார்கள்."
கஸ் தபோ கோரஶிரஸோ மமாத்ய த்யக்தஜீவிதஃ மார்கண்டேயேதி சோக்த்வா மந்ம்ரு'த்யும் கந்தும் இஹேச்சதி
"இன்று, என் உயிரை விட்டுவிட விரும்பி, மார்க்கண்டேயா என்று அழைத்து, என் இறுதியை விரும்பும் இந்த பயங்கரமான எண்ணத்துடன் இருப்பவன் யார்?"
ஏவம் உக்த்வா ததா விப்ராஶ் சிந்தாவிஷ்டோ ऽபவந் முநிஃ கிம் ஸ்வப்நோ ऽயம் மயா த்ரு'ஷ்டஃ கிம் வா மோஹோ ऽயம் ஆகதஃ
இவ்வாறு பேசியதும், அந்த முனிவர் கவலையில் மூழ்கினார்: "நான் கண்டது கனவா, அல்லது ஏதேனும் மயக்கம் வந்துவிட்டதா?" என்று எண்ணினார்.
இத்தம் சிந்தயதஸ் தஸ்ய உத்பந்நா துஃகஹா மதிஃ வ்ரஜாமி ஶரணம் தேவம் பக்த்யாஹம் புருஷோத்தமம்
இவ்வாறு சிந்தித்தபோது, அவருக்கு துக்கத்தை போக்கும் ஒரு நல்ல எண்ணம் தோன்றியது: "நான் பக்தியுடன் பரமபுருஷனாகிய தேவனை அடைக்கலம் அடைவேன்."
ஸ கத்வா ஶரணம் தேவம் முநிஸ் தத்கதமாநஸஃ ததர்ஶ தம் வடம் பூயோ விஶாலம் ஸலிலோபரி
அந்த முனிவர் மனதை அந்த தேவனில் நிலைநிறுத்தி, அவரை அடைக்கலம் அடைய சென்றார்; பின்னர், மீண்டும் அந்தப் பெரிய ஆலமரத்தை நீரின் மேல் பார்த்தார்.
ஶாகாயாம் தஸ்ய ஸௌவர்ணம் விஸ்தீர்ணாயாம் மஹாத்புதம் ருசிரம் திவ்யபர்யங்கம் ரசிதம் விஶ்வகர்மணா
அந்த விரிந்த ஆலமரத்தின் ஒரு கிளையில், விச்வகர்மா உருவாக்கிய, பொன்னால் ஆன, விசித்திரமான, அழகான தெய்வீகமான படுக்கையை அவர் கண்டார்.
வஜ்ரவைதூர்யரசிதம் மணிவித்ருமஶோபிதம் பத்மராகாதிபிர் ஜுஷ்டம் ரத்நைர் அந்யைர் அலம்க்ரு'தம்
வஜ்ரம், வைடூரியம், மணிகள், பவழம் ஆகியவை அலங்கரிக்கப்பட்டு, பத்மராகம் மற்றும் பல விலைமதிப்புள்ள ரத்தினங்களால் ஒளிரும் அந்த இடம் அழகாக மின்னியது.
நாநாஸ்தரணஸம்வீதம் நாநாரத்நோபஶோபிதம் நாநாஶ்சர்யஸமாயுக்தம் ப்ரபாமண்டலமண்டிதம்
பலவகை விரிப்புகளால் விரிக்கப்பட்டு, பலவகை ரத்தினங்களால் ஒளிர்ந்து, அதிசயங்கள் நிறைந்தும், பிரகாசமான ஒளிவட்டத்தால் சூழப்பட்டும் இருந்தது.
தஸ்யோபரி ஸ்திதம் தேவம் க்ரு'ஷ்ணம் பாலவபுர்தரம் ஸூர்யகோடிப்ரதீகாஶம் தீப்யமாநம் ஸுவர்சஸம்
அதன் மேல், குழந்தை வடிவில், கோடி சூரியனின் ஒளிபோல் பிரகாசமாக, அழகும் ஒளியுமாக நிறைந்த கிருஷ்ணர் நின்றார்.
சதுர்புஜம் ஸுந்தராங்கம் பத்மபத்த்ராயதேக்ஷணம் ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷஸம் தேவம் ஶங்கசக்ரகதாதரம்
நான்கு கைகளுடன், அழகான உடலுடன், தாமரை இதழைப் போல விரிந்த கண்களுடன், மார்பில் ஸ்ரீவத்ஸம் குறியுடன், சங்கு, சக்கரம், மழு ஆகியவற்றை தாங்கிய தேவன் நின்றார்.
வநமாலாவ்ரு'தோரஸ்கம் திவ்யகுண்டலதாரிணம் ஹாரபாரார்பிதக்ரீவம் திவ்யரத்நவிபூஷிதம்
அவரது மார்பில் வனமாலை அலங்கரிக்கப்பட்டு, தெய்வீகக் குண்டலங்கள் அணிந்தும், கழுத்தில் கனமான ஹாரங்கள் அணிந்தும், தெய்வீக ரத்தினங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டும் இருந்தார்.
த்ரு'ஷ்ட்வா ததா முநிர் தேவம் விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ ரோமாஞ்சிததநுர் தேவம் ப்ரணிபத்யேதம் அப்ரவீத்
அந்த தேவனைப் பார்த்த முனிவரின் கண்கள் வியப்பால் பெரிதாக, உடல் ஆனந்தத்தில் புளகிதமாக, அவர் வணங்கி இவ்வாறு பேசினார்.
அஹோ சைகார்ணவே கோரே விநஷ்டே ஸசராசரே கதம் ஏகோ ஹ்ய் அயம் பாலஸ் திஷ்டத்ய் அத்ர ஸுநிர்பயஃ
அய்யோ! இந்த பயங்கரமான ஒரே பெருங்கடலில், எல்லா உயிர்களும் அழிந்தபோது, இந்தக் குழந்தை மட்டும் எப்படி பயமின்றி நின்றிருக்கிறது?
பூதம் பவ்யம் பவிஷ்யம் ச ஜாநந்ந் அபி மஹாமுநிஃ ந புபோத ததா தேவம் மாயயா தஸ்ய மோஹிதஃ யதா ந புபுதே சைநம் ததா கேதாத் உவாச ஹ
பழைமை, நிகழ்காலம், எதிர்காலம் அனைத்தையும் அறிந்த அந்த மகா முனிவர், அவனது மாயையால் மயங்கிப் போய், அப்போது அந்த தேவனை அறிய முடியவில்லை; அறியாததால் மனம் வருந்தி பேசினார்.
வ்ரு'தா மே தபஸோ வீர்யம் வ்ரு'தா ஜ்ஞாநம் வ்ரு'தா க்ரியா வ்ரு'தா மே ஜீவிதம் தீர்கம் வ்ரு'தா மாநுஷ்யம் ஏவ ச
என் தவத்தின் பலமும் வீணாகிவிட்டது, என் அறிவும் வீண், என் செயல்களும் வீண், என் நீண்ட ஆயுளும் வீண், மனித பிறப்பும் வீண்.
யோ ऽஹம் ஸுப்தம் ந ஜாநாமி பர்யங்கே திவ்யபாலகம்
நான் தூங்கிக் கொண்டிருக்கையில், இந்த தெய்வீகக் குழந்தையை அறியவில்லை.
ஏவம் ஸம்சிந்தயந் விப்ரஃ ப்லவமாநோ விசேதநஃ த்ராணார்தம் விஹ்வலஶ் சாஸௌ நிர்வேதம் கதவாம்ஸ் ததா
இவ்வாறு சிந்தித்த அந்த முனிவர், குழப்பத்துடன் அலைந்து, பாதுகாப்பு தேடி, மனம் கலங்கிப் போய், விரக்தியடைந்தார்.
ததோ பாலார்கஸம்காஶம் ஸ்வமஹிம்நா வ்யவஸ்திதம் ஸர்வதேஜோமயம் விப்ரா ந ஶஶாகாபிவீக்ஷிதும்
பிறகு, தன் தனிப்பெருமையால், புதிதாக உதிக்கும் சூரியனைப் போல ஒளிர்ந்து, எல்லா பிரகாசமும் நிறைந்தவனை, அந்த முனிவர் பார்ப்பதற்கே சகிக்க முடியவில்லை.
த்ரு'ஷ்ட்வா தம் முநிம் ஆயாந்தம் ஸ பாலஃ ப்ரஹஸந்ந் இவ ப்ரோவாச முநிஶார்தூலாஸ் ததா மேகௌகநிஸ்வநஃ
அந்த முனிவர் வருவதைப் பார்த்த அந்தக் குழந்தை, சிரிப்பதுபோல், மேகங்கள் முழங்கும் ஓசையைப் போல், முனிவரிடம் இவ்வாறு பேசினான்.
வத்ஸ ஜாநாமி ஶ்ராந்தம் த்வாம் த்ராணார்தம் மாம் உபஸ்திதம் ஶரீரம் விஶ மே க்ஷிப்ரம் விஶ்ராமஸ் தே மயோதிதஃ
குழந்தா, நீ சோர்வாக இருக்கிறாய், பாதுகாப்பு தேடி என்னிடம் வந்துள்ளாய் என்று எனக்குத் தெரியும்; உடனே என் உடலில் புகு, நான் உனக்காக ஓய்வை ஏற்படுத்தியுள்ளேன்.
ஶ்ருத்வா ஸ வசநம் தஸ்ய கிம்சிந் நோவாச மோஹிதஃ விவேஶ வதநம் தஸ்ய விவ்ரு'தம் சாவஶோ முநிஃ
அந்த வார்த்தைகளை கேட்ட முனிவர், மயக்கமடைந்து, எதுவும் பேசாமல், சக்தியின்றி, அந்தக் குழந்தையின் திறந்த வாயில் புகுந்தார்.
ஸ ப்ரவிஶ்யோதரே தஸ்ய பாலஸ்ய முநிஸத்தமஃ ததர்ஶ ப்ரு'திவீம் க்ரு'த்ஸ்நாம் நாநாஜநபதைர் வ்ரு'தாம்
அந்தக் குழந்தையின் வயிற்றுக்குள் புகுந்த அந்த சிறந்த முனிவர், பல்வேறு மக்கள் வாழும் முழு பூமியையும் கண்டார்.
லவணேக்ஷுஸுராஸர்பிர்ததிதுக்தஜலோததீந் ததர்ஶ தாந் ஸமுத்ராம்ஶ் ச ஜம்பு ப்லக்ஷம் ச ஶால்மலம்
உப்புக் கடல், கரும்பு நீர், மதுவும், நெய், தயிர், பால், நீர் ஆகிய கடல்களையும், அத்தகைய சமுத்திரங்களையும், ஜம்பு, பிளக்ஷம், சால்மலி ஆகிய தீவுகளையும் கண்டார்.
குஶம் க்ரௌஞ்சம் ச ஶாகம் ச புஷ்கரம் ச ததர்ஶ ஸஃ பாரதாதீநி வர்ஷாணி ததா ஸர்வாம்ஶ் ச பர்வதாந்
குசம், கௌஞ்சம், சாகம், புஷ்கரம் ஆகிய தீவுகளையும், பாரதம் முதலான நாடுகளையும், எல்லா மலைகளையும் அவர் கண்டார்.