தாவ் ஊசுர் ரு'ஷயஃ ஸர்வே ஸ்தூயதாம் ஏஷ பார்திவஃ கர்மைதத் அநுரூபம் வாம் பாத்ரம் சாயம் நராதிபஃ
அனைத்து முனிவர்களும் அவர்களிடம், 'இந்த அரசனைப் புகழுங்கள்; இந்த செயல் உங்களுக்கே பொருத்தமானது; இந்த மனிதரின் தலைவன் புகழ்விக்கத் தகுதியானவன்' என்றனர்.
தாவ் ஊசதுஸ் ததா ஸர்வாம்ஸ் தாந் ரு'ஷீந் ஸூதமாகதௌ ஆவாம் தேவாந் ரு'ஷீம்ஶ் சைவ ப்ரீணயாவஃ ஸ்வகர்மபிஃ
அப்போது சூதரும் மாகதனும் அந்த முனிவர்களிடம், 'நாங்கள் எங்கள் செயல்களால் தேவர்களையும் முனிவர்களையும் மகிழ்விப்போம்' என்றனர்.
ந சாஸ்ய வித்மோ வை கர்ம நாம வா லக்ஷணம் யஶஃ ஸ்தோத்ரம் யேநாஸ்ய குர்யாவ ராஜ்ஞஸ் தேஜஸ்விநோ த்விஜாஃ
ஆனால், பிராமணர்களே, அவனுடைய செயல்களையும், பெயரையும், பண்புகளையும் நாங்கள் அறியவில்லை; அவனுடைய புகழை எதனால் பாடுவது என்று தெரியவில்லை.
ரு'ஷிபிஸ் தௌ நியுக்தௌ து பவிஷ்யைஃ ஸ்தூயதாம் இதி யாநி கர்மாணி க்ரு'தவாந் ப்ரு'துஃ பஶ்சாந் மஹாபலஃ
முனிவர்கள் அவர்களிடம், 'பிரிது பின்பு செய்யும் பெரும் காரியங்களை வைத்து அவனைப் புகழுங்கள்' என்று உத்தரவிட்டனர்.
ததஃ ப்ரப்ரு'தி வை லோகே ஸ்தவேஷு முநிஸத்தமாஃ ஆஶீர்வாதாஃ ப்ரயுஜ்யந்தே ஸூதமாகதபந்திபிஃ
அந்த நாளிலிருந்து, உலகில் சூதர், மாகதர், பாடகர்கள் புகழ்களில் ஆசீர்வாதங்களை வழங்குவது வழக்கமாகியது.
தயோஃ ஸ்தவாந்தே ஸுப்ரீதஃ ப்ரு'துஃ ப்ராதாத் ப்ரஜேஶ்வரஃ அநூபதேஶம் ஸூதாய மகதம் மாகதாய ச
அவர்கள் புகழ்ச்சி முடிந்தபோது, மகிழ்ந்த ப்ரிது, மக்கள் தலைவன், சூதருக்கு அனூப நாடும், மாகதனுக்கு மாகத நாடும் வழங்கினான்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா பரமப்ரீதாஃ ப்ரஜாஃ ப்ரோசுர் மநீஷிணஃ வ்ரு'த்தீநாம் ஏஷ வோ தாதா பவிஷ்யதி நராதிபஃ
அவனைப் பார்த்த மக்களில் உள்ள அறிவாளிகள் மிகுந்த மகிழ்ச்சியோடு, 'இந்த அரசன் உங்களுக்குத் தேவையான வாழ்வாதாரத்தை வழங்குவான்' என்று கூறினார்கள்.
ததோ வைண்யம் மஹாத்மாநம் ப்ரஜாஃ ஸமபிதுத்ருவுஃ த்வம் நோ வ்ரு'த்திம் விதத்ஸ்வேதி மஹர்ஷிவசநாத் ததா
பின்னர் மக்கள் அந்த வேணனின் மகன் எனும் பெரிய உள்ளத்தவரை அணுகி, மகா ஷிகளின் வார்த்தையைப் பின்பற்றி, 'நீங்கள் எங்களுக்கு வாழ்வாதாரத்தை வழங்க வேண்டும்' என்று வேண்டினார்கள்.
ஸோ ऽபித்ருதஃ ப்ரஜாபிஸ் து ப்ரஜாஹிதசிகீர்ஷயா தநுர் க்ரு'ஹ்ய ப்ரு'ஷத்காம்ஶ் ச ப்ரு'திவீம் ஆத்ரவத் பலீ
மக்கள் தன்னைத் தள்ளி, அவர்களின் நலனுக்காக விரும்பி, வலிமைமிக்கவன் தன் வில்லும் அம்புகளும் எடுத்துக்கொண்டு பூமியில் சென்றான்.
ததோ வைண்யபயத்ரஸ்தா கௌர் பூத்வா ப்ராத்ரவந் மஹீ தாம் ப்ரு'துர் தநுர் ஆதாய த்ரவந்தீம் அந்வதாவத
அப்போது வேணனின் மகனைப் பார்த்து பயந்த பூமி, பசுவாக மாறி ஓடினாள்; ப்ரிது, தன் வில்லைக் கொண்டு அவளை ஓடிக்கொண்டிருந்தபோது பின்தொடர்ந்தான்.
ஸா லோகாந் ப்ரஹ்மலோகாதீந் கத்வா வைண்யபயாத் ததா ப்ரததர்ஶாக்ரதோ வைண்யம் ப்ரக்ரு'ஹீதஶராஸநம்
அவள் வேணனின் மகனைப் பயந்து, பிரம்மா உலகம் உட்பட எல்லா உலகங்களிலும் ஓடினாள்; ஆனால் எங்கு சென்றாலும், கையில் வில்லும் அம்பும் கொண்ட வேணனின் மகனை முன்னால் பார்த்தாள்.
ஜ்வலத்பிர் நிஶிதைர் பாணைர் தீப்ததேஜஸம் அந்ததஃ மஹாயோகம் மஹாத்மாநம் துர்தர்ஷம் அமரைர் அபி
தீப்போல் ஜொலிக்கும் கூரிய அம்புகளுடன், பிரகாசமான ஒளியுடன், அந்த மகா யோகி, பெரிய உள்ளத்துடன், தேவர்களாலும் வெல்ல முடியாதவனாக எங்கும் தோன்றினான்.
அலபந்தீ து ஸா த்ராணம் வைண்யம் ஏவாந்வபத்யத க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடா பூத்வா பூஜ்யா லோகைஸ் த்ரிபிஸ் ததா
எங்கும் பாதுகாப்பு கிடைக்காமல், அவள் திரும்பி வேணனின் மகனை அடைந்தாள்; கைகளை கூப்பி நின்றாள்; அப்போது மூன்று உலகங்களாலும் மதிக்கப்பட்டாள்.
உவாச வைண்யம் நாதர்மம் ஸ்த்ரீவதே பரிபஶ்யஸி கதம் தாரயிதா சாஸி ப்ரஜா ராஜந் விநா மயா
அவள் வேணனின் மகனிடம், 'பெண்ணை கொல்வதில் நீ தவறைக் காணவில்லை; என் இல்லாமல் நீ மக்களை எப்படி காப்பாற்றுவாய் அரசே?' என்று கூறினாள்.
மயி லோகாஃ ஸ்திதா ராஜந் மயேதம் தார்யதே ஜகத் மத்விநாஶே விநஶ்யேயுஃ ப்ரஜாஃ பார்திவ வித்தி தத்
'அரசே, உலகங்கள் என்னுள் இருக்கின்றன; இந்த உலகம் என்னால் தாங்கப்படுகிறது. என்னை அழித்துவிட்டால், மக்களும் அழிந்துவிடுவார்கள் என்பதை அறிந்து கொள்' என்று பூமி சொன்னாள்.
ந மாம் அர்ஹஸி ஹந்தும் வை ஶ்ரேயஶ் சேத் த்வம் சிகீர்ஷஸி ப்ரஜாநாம் ப்ரு'திவீபால ஶ்ரு'ணு சேதம் வசோ மம
'நீ எனை கொல்லக் கூடாது; மக்களின் நலனை விரும்பினால், பூமியின் காவலாளியே, என் வார்த்தைகளை கேள்' என்று பூமி வேண்டினாள்.
உபாயதஃ ஸமாரப்தாஃ ஸர்வே ஸித்யந்த்ய் உபக்ரமாஃ உபாயம் பஶ்ய யேந த்வம் தாரயேதாஃ ப்ரஜாம் இமாம்
'எல்லா முயற்சிகளும் சரியான முறையில் தொடங்கினால் வெற்றி பெறும்; நீ இந்த மக்களை எப்படி காப்பாற்ற முடியும் என்று ஒரு வழியை யோசி' என்று பூமி கூறினாள்.
ஹத்வாபி மாம் ந ஶக்தஸ் த்வம் ப்ரஜாநாம் போஷணே ந்ரு'ப அநுகூலா பவிஷ்யாமி யச்ச கோபம் மஹாமதே
'நீ எனை கொன்றாலும், மக்களைப் போஷிக்க முடியாது அரசே. நான் உனக்கு அனுகூலமாக இருப்பேன்; பெரிய உள்ளத்தவரே, கோபத்தை அடக்குங்கள்' என்று பூமி சொன்னாள்.
அவத்யாம் ச ஸ்த்ரியம் ப்ராஹுஸ் திர்யக்யோநிகதேஷ்வ் அபி யத்ய் ஏவம் ப்ரு'திவீபால ந தர்மம் த்யக்தும் அர்ஹஸி
'பெண்ணை, உயிரினங்களில் கூட, கொல்லக் கூடாது என்று கூறியுள்ளனர். அது உண்மை என்றால், பூமியின் காவலாளியே, நீ தர்மத்தை விட்டு விலகக் கூடாது' என்று பூமி கூறினாள்.
ஏவம் பஹுவிதம் வாக்யம் ஶ்ருத்வா ராஜா மஹாமநாஃ கோபம் நிக்ரு'ஹ்ய தர்மாத்மா வஸுதாம் இதம் அப்ரவீத்
இவ்வாறு பலவிதமான வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், பெரிய மனம் கொண்டவன், கோபத்தை அடக்கி, தர்மத்துடன் பூமியிடம் பேசினான்.
ஏகஸ்யார்தே து யோ ஹந்யாத் ஆத்மநோ வா பரஸ்ய வா பஹூந் வா ப்ராணிநோ ऽநந்தம் பவேத் தஸ்யேஹ பாதகம்
'ஒருவருக்காகவோ, தன்னை அல்லது பிறரை அல்லது பல உயிர்களை 위해 ஒருவன் கொலை செய்தால், அவனுக்குப் பாவம் முடிவில்லாமல் சேரும்' என்று அரசன் சொன்னான்.
ஸுகம் ஏதந்தி பஹவோ யஸ்மிம்ஸ் து நிஹதே ऽஶுபே தஸ்மிந் ஹதே நாஸ்தி பத்ரே பாதகம் சோபபாதகம்
'ஒரு தீயவனை கொன்றால் பலர் நலமாக வாழ்ந்தால், அந்த தீயவனை அழிப்பதில் பாவமும் குற்றமும் இல்லை' என்று அரசன் கூறினான்.
ஸோ ऽஹம் ப்ரஜாநிமித்தம் த்வாம் ஹநிஷ்யாமி வஸும்தரே யதி மே வசநாந் நாத்ய கரிஷ்யஸி ஜகத்திதம்
'ஆகவே, மக்களின் நலனுக்காக, இன்று நீ என் வார்த்தை கேட்டு உலக நன்மை செய்யவில்லை என்றால், பூமியே, நான் உன்னை கொல்வேன்' என்று அரசன் கூறினான்.
த்வாம் நிஹத்யாத்ய பாணேந மச்சாஸநபராங்முகீம் ஆத்மாநம் ப்ரதயித்வாஹம் ப்ரஜா தாரயிதா ஸ்வயம்
'இன்று என் கட்டளையை மதிக்காமல் நீ இருந்தால், அம்பால் உன்னை கொன்றுவிட்டு, என் பெயரை உலகில் புகழ்படுத்தி, மக்களை நான் தான் காப்பாற்றுவேன்' என்று அரசன் கூறினான்.
ஸா த்வம் ஶாஸநம் ஆஸ்தாய மம தர்மப்ரு'தாம் வரே ஸம்ஜீவய ப்ரஜாஃ ஸர்வாஃ ஸமர்தா ஹ்ய் அஸி தாரணே
எனவே, நீ என் கட்டளையை ஏற்று, தர்மத்தை காத்தவர்களில் சிறந்தவளாக, எல்லா உயிர்களையும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும்; ஏனெனில், அவற்றை வாழவைக்க நீக்கூடுதல் திறமை உடையவள்.
துஹித்ரு'த்வம் ச மே கச்ச தத ஏநம் அஹம் ஶரம் நியச்சேயம் த்வத்வதார்தம் உத்யந்தம் கோரதர்ஶநம்
மேலும், என் மகளாக மாறு; அப்பொழுது உன்னை அழிக்க எழுந்துள்ள இந்த பயங்கரமான அம்பை நான் அடக்குவேன்.
ஸர்வம் ஏதத் அஹம் வீர விதாஸ்யாமி ந ஸம்ஶயஃ வத்ஸம் து மம ஸம்பஶ்ய க்ஷரேயம் யேந வத்ஸலா
வீரா, இவை அனைத்தையும் நான் செய்து முடிப்பேன் — இதில் சந்தேகம் இல்லை; ஆனால், என் கன்றை நீ பார்ப்பாயாக, அவளுக்காக நான் உயிர் துறக்க வேண்டியிருக்கலாம், என் அன்புள்ளவளே.
ஸமாம் ச குரு ஸர்வத்ர மாம் த்வம் தர்மப்ரு'தாம் வர யதா விஸ்யந்தமாநம் மே க்ஷீரம் ஸர்வத்ர பாவயேத்
எங்கும் என்னை சமமாக்க வேண்டும், தர்மத்தை காத்தவர்களில் சிறந்தவனே; எனது பால் எங்கும் பாய்ந்து நிறைய வேண்டும்.
தத உத்ஸாரயாம் ஆஸ ஶைலாஞ் ஶதஸஹஸ்ரஶஃ தநுஷ்கோட்யா ததா வைண்யஸ் தேந ஶைலா விவர்திதாஃ
அப்போது, வையன்யன் தன் வில்லின் முனையால் நூற்றுக்கணக்கான மலைகளை தள்ளி அனுப்பினான்; அவனால் அந்த மலைகள் வளர்ந்தன.
நஹி பூர்வவிஸர்கே வை விஷமே ப்ரு'திவீதலே ஸம்விபாகஃ புராணாம் வா க்ராமாணாம் வாபவத் ததா
முந்தைய படைப்பில், பூமியின் Uneven நிலத்தில், பழைய நிலங்களுக்கும் கிராமங்களுக்கும் பிரிவுகள் எதுவும் அப்போது இல்லை.