த்ருவாதாராண்ய் அஶேஷாணி திஷ்ண்யாநி முநிஸத்தமாஃ த்ருட்யத்ரஶ்மிநிபந்தீநி பந்தநாநி அதோ யயுஃ
முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, எல்லா நிலையான ஆதாரங்களும், ஒளிக்கீற்றால் இணைக்கப்பட்ட பிணைப்புகளும் உடைந்து கீழே விழுந்தன.
வேகப்ரமணஸம்பாதவாயுக்ஷிப்தாஃ ஸஹஸ்ரஶஃ வ்யஶீர்யந்த மஹாமேகா கோராராவவிராவிணஃ
சுழலும் காற்றின் வேகத்தால் ஆயிரக்கணக்கான பெரும் மேகங்கள் சிதறி, பயங்கரமான சப்தத்துடன் முழங்கின.
பாஸ்வத்ப்ரமணவிப்ராந்தபூம்யாகாஶரஸாதலம் ஜகத் ஆகுலம் அத்யர்தம் ததாஸீந் முநிஸத்தமாஃ
முனிவர்களில் சிறந்தவர்களே, அந்த ஒளியின் சுழற்சியால் பூமி, ஆகாயம், பாதாளம் அனைத்தும் மிகுந்த குழப்பத்தில் மூழ்கின.
த்ரைலோக்யம் ஆகுலம் வீக்ஷ்ய ப்ரமமாணம் ஸுரர்ஷயஃ தேவாஶ் ச ப்ரஹ்மணா ஸார்தம் பாஸ்வந்தம் அபிதுஷ்டுவுஃ
மூன்று உலகங்களும் கலங்கிச் சுழன்றதைப் பார்த்து, தேவரிஷிகள், தேவர்கள், பிரம்மாவுடன் சேர்ந்து அந்த ஒளியுடையவரை போற்றினார்கள்.
ஆதிதேவோ ऽஸி தேவாநாம் ஜாதஸ் த்வம் பூதயே புவஃ ஸர்கஸ்தித்யந்தகாலேஷு த்ரிதா பேதேந திஷ்டஸி
நீயே எல்லா தேவர்களுக்கும் முதன்மை உடையவன்; உலகத்துக்காக பிறந்தவன். படைப்பு, பாதுகாப்பு, அழிவு என மூன்று காலங்களிலும், நீ மூன்று விதமாக வேறுபட்டு நிற்கிறாய்.
ஸ்வஸ்தி தே ऽஸ்து ஜகந்நாத கர்மவர்ஷதிவாகர இந்த்ராதயஸ் ததா தேவா லிக்யமாநம் அதாஸ்துவந்
உலகத்துக்குத் தலைவனே, உனக்கு நன்மை உண்டாகட்டும். வெப்பமும் மழையும் தரும் சூரியனே, அப்போது இந்திரன் முதலான தேவர்கள் உன்னை வர்ணிக்கும்போது புகழ்ந்தார்கள்.
ஜய தேவ ஜகத்ஸ்வாமிஞ் ஜயாஶேஷஜகத்பதே ரு'ஷயஶ் ச ததஃ ஸப்த வஸிஷ்டாத்ரிபுரோகமாஃ
வெற்றி உனக்கு, உலகத்துக்குத் தலைவனே! எல்லா உலகங்களுக்கும் ஆண்டவனே, உனக்கு வெற்றி! பின்னர் வசிஷ்டர், அத்ரி ஆகிய ஏழு முனிவர்களும் உன்னைப் புகழ்ந்தார்கள்.
துஷ்டுவுர் விவிதைஃ ஸ்தோத்ரைஃ ஸ்வஸ்தி ஸ்வஸ்தீதிவாதிநஃ வேதோக்திபிர் அதாக்ர்யாபிர் வாலகில்யாஶ் ச துஷ்டுவுஃ
அவர்கள் பலவிதமான ஸ்தோத்திரங்களாலும், நன்மை தரும் வார்த்தைகளாலும், வேதங்களில் கூறப்பட்ட சிறந்த வாழ்த்துகளாலும் உன்னைப் புகழ்ந்தார்கள்; வாலகில்ய முனிவர்களும் உன்னைப் புகழ்ந்தார்கள்.
அக்நிர் ஆத்யாஶ் ச பாஸ்வந்தம் லிக்யமாநம் முதா யுதாஃ த்வம் நாத மோக்ஷிணாம் மோக்ஷோ த்யேயஸ் த்வம் த்யாநிநாம் பரஃ
அக்னி முதலான தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் ஒளிவீசும் உன்னைப் புகழ்ந்தார்கள். ஆண்டவரே, மோட்சம் நாடுபவர்களுக்கு நீயே விடுதலியும், தியானம் செய்பவர்களுக்கு நீயே உயர்ந்த பொருளும்.
த்வம் கதிஃ ஸர்வபூதாநாம் கர்மகாண்டவிவர்திநாம் ஸம்பூஜ்யஸ் த்வம் து தேவேஶ ஶம் நோ ऽஸ்து ஜகதாம் பதே
செயல்களின் சுழற்சியில் இருக்கும் எல்லா உயிர்களுக்கும் நீயே வழி. தேவர்களுக்குத் தலைவனே, நீயே வணங்கப்பட வேண்டியவன். உலகங்களுக்குத் தலைவனே, எங்களுக்கு அமைதி உண்டாகட்டும்.
ஶம் நோ ऽஸ்து த்விபதே நித்யம் ஶம் நஶ் சாஸ்து சதுஷ்பதே ததோ வித்யாதரகணா யக்ஷராக்ஷஸபந்நகாஃ
இரண்டு கால்களுடன் நடக்கிற எங்களுக்கு எப்போதும் அமைதி உண்டாகட்டும்; நான்கு கால்களுக்கும்அமைதி உண்டாகட்டும். பின்னர் வித்யாதரர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சதர்கள், பாம்புகள் ஆகியோர்—
க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடாஃ ஸர்வே ஶிரோபிஃ ப்ரணதா ரவிம் ஊசுஸ் தே விவிதா வாசோ மநஃஶ்ரோத்ரஸுகாவஹாஃ
அவர்கள் அனைவரும் கைகள் கூப்பி, தலைகளை வணங்கி, சூரியனை வணங்கி, மனதுக்கும் செவிக்கும் இனிமை தரும் பலவிதமான வார்த்தைகளைச் சொன்னார்கள்.
ஸஹ்யம் பவது தேஜஸ் தே பூதாநாம் பூதபாவந ததோ ஹாஹாஹூஹூஶ் சைவ நாரதஸ் தும்புருஸ் ததா
உன் ஒளி உன் படைத்த உயிர்களுக்கு சகிக்கத்தக்கதாக இருக்கட்டும்; பின்னர் ஹாஹா, ஹூஹூ, நாரதர், தும்புரு ஆகியோரும்—
உபகாயிதும் ஆரப்தா காந்தர்வகுஶலா ரவிம் ஷட்ஜமத்யமகாந்தாரகாநத்ரயவிஶாரதாஃ
காந்தர்வ இசையில் நிபுணரான அவர்கள், சூரியனைப் பாடத் தொடங்கினார்கள்; சட்ஜம், மத்யமம், காந்தாரம் ஆகிய மூன்று ராகங்களில் வல்லவர்களாக இருந்தார்கள்.
மூர்சநாபிஶ் ச தாலைஶ் ச ஸம்ப்ரயோகைஃ ஸுகப்ரதம் விஶ்வாசீ ச க்ரு'தாசீ ச உர்வஶ்ய் அத திலோத்தமாஃ
முர்ச்சனை, தாளம், இசை சேர்க்கை ஆகியவற்றால் இனிமை உண்டாக்கி, விஷ்வாசி, க்ருதாசி, ஊர்வசி, திலோத்தமா ஆகியோரும்—
மேநகா ஸஹஜந்யா ச ரம்பா சாப்ஸரஸாம் வரா நந்ரு'துர் ஜகதாம் ஈஶே லிக்யமாநே விபாவஸௌ
மேனகா, சகஜன்யா, ரம்பா ஆகிய அப்பரசர்களில் சிறந்தவர்கள், உலகங்களுக்குத் தலைவனாகிய சூரியன் வர்ணிக்கப்படும்போது நடனமாடினார்கள்.
பாவஹாவவிலாஸாத்யாந் குர்வத்யோ ऽபிநயாந் பஹூந் ப்ராவாத்யந்த ததஸ் தத்ர வீணா வேண்வாதிசர்சராஃ
அவர்கள் பலவிதமான உணர்ச்சி, நிலை, அழகு ஆகிய அபிநயங்களைச் செய்து பாடினார்கள்; பின்னர் அங்கு வீணை, புல்லாங்குழல், மற்ற இசைக்கருவிகள் ஒலித்தன.
பணவாஃ புஷ்கராஶ் சைவ ம்ரு'தங்காஃ படஹாநகாஃ தேவதுந்துபயஃ ஶங்காஃ ஶதஶோ ऽத ஸஹஸ்ரஶஃ
பணவம், புஷ்கரம், மிருதங்கம், படகை, அனகம், தேவர்களின் பெருக்கொட்டும், சங்குகள் ஆகியவை நூற்றுக்கணக்கிலும் ஆயிரக்கணக்கிலும் முழங்கின.
காயத்பிஶ் சைவ ந்ரு'த்யத்பிர் கந்தர்வைர் அப்ஸரோகணைஃ தூர்யவாதித்ரகோஷைஶ் ச ஸர்வம் கோலாஹலீக்ரு'தம்
காந்தர்வர்கள், அப்பரசர்கள் பாடி, நடனமாடி, பலவிதமான இசைக்கருவிகளின் ஒலியுடன் எல்லா இடமும் பெரும் சப்தத்தால் நிரம்பியது.
ததஃ க்ரு'தாஞ்ஜலிபுடா பக்திநம்ராத்மமூர்தயஃ லிக்யமாநம் ஸஹஸ்ராம்ஶும் ப்ரணேமுஃ ஸர்வதேவதாஃ
பின்னர், கைகள் கூப்பி, பக்தியுடன் வணங்கிய உடலுடன், எல்லா தேவர்களும் ஆயிரம் கதிர்கள் உடைய சூரியனை வர்ணிக்கப்படும்போது வணங்கினார்கள்.
ததஃ கோலாஹலே தஸ்மிந் ஸர்வதேவஸமாகமே தேஜஸஃ ஶாதநம் சக்ரே விஶ்வகர்மா ஶநைஃ ஶநைஃ
அந்த பெரும் சப்தத்திலும், எல்லா தேவர்களும் கூடியிருந்தபோது, விஸ்வகர்மா மெதுவாக அந்த ஒளியை குறைத்தார்.
ஆஜாநுலிகிதஶ் சாஸௌ நிபுணம் விஶ்வகர்மணா நாப்யநந்தத் து லிகநம் ததஸ் தேநாவதாரிதஃ
அந்த உருவம் முழங்கால்வரை வரும்படியாக விஸ்வகர்மா நிபுணத்துவமாக வரைந்தார்; ஆனால் சூரியன் அந்த வரைவைக் கொண்டாடவில்லை, அதனால் அவர் இறங்கச் செய்யப்பட்டார்.
ந து நிர்பர்த்ஸிதம் ரூபம் தேஜஸோ ஹநநேந து காந்தாத் காந்ததரம் ரூபம் அதிகம் ஶுஶுபே ததஃ
அந்த உருவம் அதன் ஒளி குறைந்தாலும், அழகு குறையவில்லை; மாறாக, அதைவிட அழகான ஒரு உருவம் மேலும் பிரகாசமாகத் தோன்றியது.
இதி ஹிமஜலகர்மகாலஹேதோர் ஹரகமலாஸநவிஷ்ணுஸம்ஸ்துதஸ்ய ததுபரி லிகநம் நிஶம்ய பாநோர் வ்ரஜதி திவாகரலோகம் ஆயுஷோ ऽந்தே
இடையில் குளிர், நீர், வெப்பம், காலம் ஆகிய காரணங்களால், ஹரன், லக்ஷ்மி, விஷ்ணு ஆகியோர் புகழ்ந்தபடி, மேலே எழுதியதை கேட்ட சூரியன், தனது ஆயுள் முடிவில் பகலின் உலகை நோக்கி செல்கிறான்.
ஏவம் ஜந்ம ரவேஃ பூர்வம் பபூவ முநிஸத்தமாஃ ரூபம் ச பரமம் தஸ்ய மயா ஸம்பரிகீர்திதம்
இவ்வாறு முன்பு சூரியனின் பிறப்பு நிகழ்ந்தது, முனிவர்களே; அவன் உயர்ந்த உருவத்தை நான் முழுமையாக விவரித்துள்ளேன்.
பூயோ ऽபி கதயாஸ்மாகம் கதாம் ஸூர்யஸமாஶ்ரிதாம் ந த்ரு'ப்திம் அதிகச்சாமஃ ஶ்ரு'ண்வந்தஸ் தாம் கதாம் ஶுபாம்
மீண்டும் எங்களுக்கு சூரியனுடன் தொடர்புடைய கதையைச் சொல்லுங்கள்; அந்த நல்வாழ்க்கை கதையை கேட்கும் போது எங்களுக்குச் சாந்தி கிடைக்கவில்லை.
யோ ऽயம் தீப்தோ மஹாதேஜா வஹ்நிராஶிஸமப்ரபஃ ஏதத் வேதிதும் இச்சாமஃ ப்ரபாவோ ऽஸ்ய குதஃ ப்ரபோ
இந்த ஒளிவீசும், பேரொளி கொண்ட, தீப்பொதியைப் போன்ற பிரகாசமுள்ளவரின் வல்லமை எங்கிருந்து வந்தது என்பதை அறிய விரும்புகிறோம், பிரபுவே.
தமோபூதேஷு லோகேஷு நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே ப்ரக்ரு'தேர் குணஹேதுஸ் து பூர்வம் புத்திர் அஜாயத
உலகங்கள் இருளில் மூழ்கி, நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, இயற்கையின் குணங்களால் முதலில் அறிவு தோன்றியது.
அஹம்காரஸ் ததோ ஜாதோ மஹாபூதப்ரவர்தகஃ வாய்வக்நிர் ஆபஃ கம் பூமிஸ் ததஸ் த்வ் அண்டம் அஜாயத
அதிலிருந்து, பெரிய பொருட்களை இயக்கும் அகங்காரம் பிறந்தது; அதன் பின் காற்று, அகம், நீர், ஆகாயம், பூமி ஆகியவை தோன்றின; அவற்றிலிருந்து அண்டம் உருவானது.
தஸ்மிந்ந் அண்டே த்வ் இமே லோகாஃ ஸப்த சைவ ப்ரதிஷ்டிதாஃ ப்ரு'திவீ ஸப்தபிர் த்வீபைஃ ஸமுத்ரைஶ் சைவ ஸப்தபிஃ
அந்த அண்டத்திலேயே இந்த ஏழு உலகங்கள் நிலைபெற்றன; பூமி, ஏழு தீவுகளும், ஏழு கடல்களும் உடன் உள்ளன.