ந மநோவிகலே த்மாதே ந ஶ்ராந்தே க்ஷுதிதே ததா ந த்வம்த்வே ந ச ஶீதே ச ந சோஷ்ணே நாநிலாத்மகே
மனது கலங்கியபோது, மூச்சு சீராக இல்லாதபோது, சோர்வாகவோ, பசியாகவோ இருக்கும்போது, இருமை உணர்வில், குளிரிலும், வெப்பத்திலும், பலமான காற்றுள்ள இடத்திலும் யோகத்தைச் செய்யக் கூடாது.
ஸஶப்தே ந ஜலாப்யாஸே ஜீர்ணகோஷ்டே சதுஷ்பதே ஸரீஸ்ரு'பே ஶ்மஶாநே ச ந நத்யந்தே ऽக்நிஸம்நிதௌ
சத்தம் மிகுந்த இடத்தில், நீரருகில், பழைய பசுகோட்டத்தில், சாலை சந்திப்பில், பாம்பு போன்ற உயிர்கள் இருக்கும் இடத்தில், சுடுகாட்டில், நதிக்கரையில், நெருப்பருகிலும் யோகத்தைச் செய்யக் கூடாது.
ந சைத்யே ந ச வல்மீகே ஸபயே கூபஸம்நிதௌ ந ஶுஷ்கபர்ணநிசயே யோகம் யுஞ்ஜீத கர்ஹிசித்
கோயிலில், வெட்டிலும்பில், பயமுறுத்தும் இடத்தில், கிணற்றருகில், உலர்ந்த இலைகள் கூடிய இடத்தில் யோகத்தை ஒருபோதும் செய்யக் கூடாது.
தேஶாந் ஏதாந் அநாத்ரு'த்ய மூடத்வாத் யோ யுநக்தி வை ப்ரவக்ஷ்யே தஸ்ய யே தோஷா ஜாயந்தே விக்நகாரகாஃ
இந்த இடங்களை அறியாமல் புறக்கணித்து யோகத்தைச் செய்வோர் மீது ஏற்படும் குறைகள் மற்றும் தடைபடும் காரணங்களை நான் இப்போது சொல்கிறேன்.
பாதிர்யம் ஜடதா லோபஃ ஸ்ம்ரு'தேர் மூகத்வம் அந்ததா ஜ்வரஶ் ச ஜாயதே ஸத்யஸ் தத்வத் அஜ்ஞாநஸம்பவஃ
காது கேளாமை, மந்தமான நிலை, நினைவிழப்பு, பேச முடியாமை, கண் பார்வை இழப்பு, உடனடி காய்ச்சல், இவை அனைத்தும் அறியாமையால் உடனே ஏற்படுகின்றன.
தஸ்மாத் ஸர்வாத்மநா கார்யா ரக்ஷா யோகவிதா ஸதா தர்மார்தகாமமோக்ஷாணாம் ஶரீரம் ஸாதநம் யதஃ
ஆகையால், யோகத்தை அறிந்தவர் எப்போதும் உடலை முழுமையாக பாதுகாப்பது கடமை, ஏனெனில் தர்மம், பொருள், காமம், மோக்ஷம் ஆகிய நான்கு குறிக்கோளுக்கும் உடல் தான் சாதனமாகும்.
ஆஶ்ரமே விஜநே குஹ்யே நிஃஶப்தே நிர்பயே நகே ஶூந்யாகாரே ஶுசௌ ரம்யே சைகாந்தே தேவதாலயே
ஆசிரமத்தில், தனிமையான, மறைந்த, அமைதியான, பயமில்லாத இடத்தில், மலை மீது, காலியுள்ள வீட்டில், தூய்மையான, அழகான தனிமையான இடத்தில் அல்லது தேவாலயத்தில் யோகத்தைச் செய்யலாம்.
ரஜந்யாஃ பஶ்சிமே யாமே பூர்வே ச ஸுஸமாஹிதஃ பூர்வாஹ்ணே மத்யமே சாஹ்நி யுக்தாஹாரோ ஜிதேந்த்ரியஃ
இரவு கடைசி யாமத்தில், அல்லது அதிகாலை நேரத்தில் மனதை அமைதியாக வைத்துக் கொண்டு, காலை அல்லது நடுநேரத்தில், மிதமான உணவு உட்கொண்டு, உணர்வுகளை கட்டுப்படுத்தி யோகத்தில் ஈடுபட வேண்டும்.
ஆஸீநஃ ப்ராங்முகோ ரம்ய ஆஸநே ஸுகநிஶ்சலே நாதிநீசே ந சோச்ச்ரிதே நிஃஸ்ப்ரு'ஹஃ ஸத்யவாக் ஶுசிஃ
கிழக்கு நோக்கி அமர்ந்து, சுகமான, நிலையான, மிக உயரமோ, மிக தாழ்வோ அல்லாத ஆசனத்தில், ஆசை இல்லாமல், உண்மையோடு பேசும் தூய்மையானவராக இருக்க வேண்டும்.
யுக்தநித்ரோ ஜிதக்ரோதஃ ஸர்வபூதஹிதே ரதஃ ஸர்வத்வம்த்வஸஹோ தீரஃ ஸமகாயாங்க்ரிமஸ்தகஃ
உறக்கம் மிதமாக, கோபம் அடங்கியவனாக, எல்லா உயிர்களுக்கும் நன்மை செய்ய விரும்பி, எல்லா இருமைகளையும் தாங்கி, மனம் உறுதியுடன், உடல், கால்கள், தலை ஆகியவை நேராக இருக்க வேண்டும்.
நாபௌ நிதாய ஹஸ்தௌ த்வௌ ஶாந்தஃ பத்மாஸநே ஸ்திதஃ ஸம்ஸ்தாப்ய த்ரு'ஷ்டிம் நாஸாக்ரே ப்ராணாந் ஆயம்ய வாக்யதஃ
இரு கைகளை நாபியில் வைத்து, அமைதியாக, பத்மாசனத்தில் அமர்ந்து, பார்வையை மூக்குத் துவக்கத்தில் நிலைநிறுத்தி, மூச்சை கட்டுப்படுத்தி, பேசுவதை அடக்க வேண்டும்.
ஸமாஹ்ரு'த்யேந்த்ரியக்ராமம் மநஸா ஹ்ரு'தயே முநிஃ ப்ரணவம் தீர்கம் உத்யம்ய ஸம்வ்ரு'தாஸ்யஃ ஸுநிஶ்சலஃ
உணர்வுகளை ஒருங்கிணைத்து, மனதை இதயத்தில் வைத்துக் கொண்டு, முனிவர் வாயை மூடி அசையாமல், நீண்ட ஓம் என்ற மந்திரத்தை உச்சரிக்கிறார்.
ரஜஸா தமஸோ வ்ரு'த்திம் ஸத்த்வேந ரஜஸஸ் ததா ஸம்சாத்ய நிர்மலே ஶாந்தே ஸ்திதஃ ஸம்வ்ரு'தலோசநஃ
ரஜஸ் மூலம் தமஸ் செயல்களை மறைக்கின்றோம்; சத்த்வம் மூலம் ரஜஸ் செயல்களை மறைக்கின்றோம். இப்படிப் புனிதமாகவும் அமைதியாகவும், உள்ளுணர்வுகளை அடக்கி, ஒருவர் நிலைபெறுகிறார்.
ஹ்ரு'த்பத்மகோடரே லீநம் ஸர்வவ்யாபி நிரஞ்ஜநம் யுஞ்ஜீத ஸததம் யோகீ முக்திதம் புருஷோத்தமம்
யோகி, எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கும், குற்றமற்ற, இதயத்தின் உள்ளார்ந்த தாமரையில் மறைந்திருக்கும், விடுதலை அளிக்கும் உயர்ந்த ஆளுடன் எப்போதும் மனதை ஒன்றுபடுத்த வேண்டும்.
கரணேந்த்ரியபூதாநி க்ஷேத்ரஜ்ஞே ப்ரதமம் ந்யஸேத் க்ஷேத்ரஜ்ஞஶ் ச பரே யோஜ்யஸ் ததோ யுஞ்ஜதி யோகவித்
முதலில் கருவிகளையும் அறிவையும் 'க்ஷேத்ரஜ்ஞன்' என்பவரிடம் சேர்க்க வேண்டும்; பிறகு அந்த 'க்ஷேத்ரஜ்ஞன்'ஐ உயர்ந்தவருடன் இணைக்க வேண்டும்; இவ்வாறு யோகத்தை அறிந்தவர் ஒன்றுபடுகிறார்.
மநோ யஸ்யாந்தம் அப்யேதி பரமாத்மநி சஞ்சலம் ஸம்த்யஜ்ய விஷயாம்ஸ் தஸ்ய யோகஸித்திஃ ப்ரகாஶிதா
யாருடைய அலைபாயும் மனம் எல்லா பொருள்களையும் விட்டு, பரமாத்மாவில் அடங்குகிறது, அவருக்கு யோகத்தின் முழுமையான Siddhi வெளிப்படுகிறது.
யதா நிர்விஷயம் சித்தம் பரே ப்ரஹ்மணி லீயதே ஸமாதௌ யோகயுக்தஸ்ய ததாப்யேதி பரம் பதம்
பொருள்கள் பற்றில்லாத மனம் பரம்பொருளில் கரைந்தால், யோகத்தில் நிலைபெற்றவருக்கு சமாதியில் உயர்ந்த நிலை கிடைக்கும்.
அஸம்ஸக்தம் யதா சித்தம் யோகிநஃ ஸர்வகர்மஸு பவத்ய் ஆநந்தம் ஆஸாத்ய ததா நிர்வாணம் ரு'ச்சதி
யோகியின் மனம் எல்லா செயல்களிலும் பற்றின்மை அடைந்து, ஆனந்தத்தை அடைந்தபோது, அவர் விடுதலையை அடைகிறார்.
ஶுத்தம் தாமத்ரயாதீதம் துர்யாக்யம் புருஷோத்தமம் ப்ராப்ய யோகபலாத் யோகீ முச்யதே நாத்ர ஸம்ஶயஃ
யோகத்தின் வலிமையால் தூய்மையான, மூன்று நிலைகளைத் தாண்டிய, 'துரிய' என்று அழைக்கப்படும் உயர்ந்த நிலையை யோகி அடைந்தால், அவர் விடுதலை பெறுகிறார்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.
நிஃஸ்ப்ரு'ஹஃ ஸர்வகாமேப்யஃ ஸர்வத்ர ப்ரியதர்ஶநஃ ஸர்வத்ராநித்யபுத்திஸ் து யோகீ முச்யேத நாந்யதா
எல்லா ஆசைகளிலிருந்தும் விடுபட்டு, எங்கும் நல்லதைப் பார்க்கும் மனதுடன், எல்லாம் நிலையற்றவை என்று உணர்ந்தால் யோகி விடுதலை பெறுகிறார்; இல்லையெனில் இல்லை.
இந்த்ரியாணி ந ஸேவேத வைராக்யேண ச யோகவித் ஸதா சாப்யாஸயோகேந முச்யதே நாத்ர ஸம்ஶயஃ
யோகத்தை அறிந்தவர், கருவிகளுக்கு இடம் கொடுக்காமல், பற்றின்மையுடன், எப்போதும் பயிற்சியில் நிலைத்திருப்பதால் விடுதலை பெறுகிறார்; இதில் சந்தேகம் இல்லை.
ந ச பத்மாஸநாத் யோகோ ந நாஸாக்ரநிரீக்ஷணாத் மநஸஶ் சேந்த்ரியாணாம் ச ஸம்யோகோ யோக உச்யதே
பத்மாசனத்தில் உட்கார்வதும், மூக்கின் முனையைப் பார்ப்பதும் மட்டும் யோகம் அல்ல; மனமும் கருவிகளும் ஒன்றாகும் நிலையே யோகம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.
ஏவம் மயா முநிஶ்ரேஷ்டா யோகஃ ப்ரோக்தோ விமுக்திதஃ ஸம்ஸாரமோக்ஷஹேதுஶ் ச கிம் அந்யச் ச்ரோதும் இச்சத
முனிவர்களில் சிறந்தவரே, விடுதலை தரும் யோகத்தை, சஞ்சாரத்திலிருந்து விடுதலைக்கு காரணமானதை நான் கூறினேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்?
ஶ்ருத்வா தே வசநம் தஸ்ய ஸாது ஸாத்வ் இதி சாப்ருவந் வ்யாஸம் ப்ரஶஸ்ய ஸம்பூஜ்ய புநஃ ப்ரஷ்டும் ஸமுத்யதாஃ
அவரது வார்த்தைகளை கேட்டபோது, அவர்கள் 'அருமை, அருமை!' என்று கூறினர். வியாசரை புகழ்ந்து, மரியாதை செய்து, மீண்டும் கேள்வி கேட்கத் தயாரானார்கள்.
தவ வக்த்ராப்திஸம்பூதம் அம்ரு'தம் வாங்மயம் முநே பிபதாம் நோ த்விஜஶ்ரேஷ்ட ந த்ரு'ப்திர் இஹ த்ரு'ஶ்யதே
முனிவரே, உங்கள் வாயில் இருந்து எழும் வார்த்தைகளின் அமிர்தத்தை எவ்வளவு குடித்தாலும், எங்களுக்கு திருப்தி ஏற்படவில்லை, சிறந்த த்விஜர்.
தஸ்மாத் யோகம் முநே ப்ரூஹி விஸ்தரேண விமுக்திதம் ஸாம்க்யம் ச த்விபதாம் ஶ்ரேஷ்ட ஶ்ரோதும் இச்சாமஹே வயம்
அதனால், முனிவரே, விடுதலை தரும் யோகத்தை விரிவாகவும், மேலும் சாங்க்யத்தைப் பற்றியும், மனிதர்களில் சிறந்தவரே, எங்களுக்கு கூறுங்கள்; கேட்க விரும்புகிறோம்.
ப்ரஜ்ஞாவாஞ் ஶ்ரோத்ரியோ யஜ்வா க்யாதஃ ப்ராஜ்ஞோ ऽநஸூயகஃ ஸத்யதர்மமதிர் ப்ரஹ்மந் கதம் ப்ரஹ்மாதிகச்சதி
அறிவும், வேதம் பயின்றதும், யாகம் செய்ததும், புகழும், புத்தியும், பொறாமையில்லாததும், உண்மை மற்றும் தர்மத்தில் மனம் வைத்ததும் ஆகியவரான பிராமணன் எப்படி பரம்பொருளை அடைகிறார்?
தபஸா ப்ரஹ்மசர்யேண ஸர்வத்யாகேந மேதயா ஸாம்க்யே வா யதி வா யோக ஏதத் ப்ரு'ஷ்டோ வதஸ்வ நஃ
தபசு, பிரம்மச்சரியம், எல்லாவற்றையும் துறத்தல், புத்தி, சாங்க்யம் அல்லது யோகம் — இதில் எதனால் பரம்பொருளை அடையலாம்? இதை எங்களுக்கு விளக்குங்கள்.
மநஸஶ் சேந்த்ரியாணாம் ச யதைகாக்ர்யம் அவாப்யதே யேநோபாயேந புருஷஸ் தத் த்வம் வ்யாக்யாதும் அர்ஹஸி
மனமும் கருவிகளும் எவ்வாறு ஒருமுகப்பட முடியும்? அதை எவ்வாறு அடையலாம் என்பதை எங்களுக்கு விளக்க வேண்டும்.
நாந்யத்ர ஜ்ஞாநதபஸோர் நாந்யத்ரேந்த்ரியநிக்ரஹாத் நாந்யத்ர ஸர்வஸம்த்யாகாத் ஸித்திம் விந்ததி கஶ்சந
அறிவும் தபசும் இல்லாமல், கருவிகளை அடக்காமல், எல்லாவற்றையும் துறக்காமல், யாரும் Siddhi அடைய முடியாது.