ஜாதமாத்ரஶ் ச ம்ரியதே பாலபாவே ச யௌவநே யத் யத் ப்ரீதிகரம் பும்ஸாம் வஸ்து விப்ராஃ ப்ரஜாயதே
பிறந்தவுடன் சிலர் இறக்கிறார்கள், சிலர் பிள்ளை பருவத்தில், சிலர் இளமைக்காலத்தில்; மனிதர்களுக்கு இன்பம் தரும் எது வேண்டுமானாலும் பிறக்கிறது, பிராமணரே.
தத் ஏவ துஃகவ்ரு'க்ஷஸ்ய பீஜத்வம் உபகச்சதி கலத்ரபுத்ரமித்ராதிக்ரு'ஹக்ஷேத்ரதநாதிகைஃ
அவைதான் துன்ப மரத்தின் விதையாக ஆகின்றன—மனைவி, மகன், நண்பர்கள், வீடு, நிலம், செல்வம் போன்றவை.
க்ரியதே ந ததா பூரி ஸுகம் பும்ஸாம் யதாஸுகம் இதி ஸம்ஸாரதுஃகார்கதாபதாபிதசேதஸாம்
மனிதர்கள் விரும்பும் அளவுக்கு பெரும் இன்பம் உருவாகாது; அதனால், உலக துன்பத்தின் வெப்பத்தில் மனம் வாடுகிறது.
விமுக்திபாதபச்சாயாம் ரு'தே குத்ர ஸுகம் ந்ரு'ணாம் தத் அஸ்ய த்ரிவிதஸ்யாபி துஃகஜாதஸ்ய பண்டிதைஃ
விடுதலை மரத்தின் நிழலைத் தவிர, மனிதர்களுக்கு எங்கு இன்பம்? இந்த மூவகை துன்பத்தின் காரணத்தை அறிவோர் கூறுகின்றனர்.
கர்பஜந்மஜராத்யேஷு ஸ்தாநேஷு ப்ரபவிஷ்யதஃ நிரஸ்தாதிஶயாஹ்லாதம் ஸுகபாவைகலக்ஷணம்
கருவில், பிறப்பு, முதுமை போன்ற நிலைகளில், அவற்றுக்குள் சிக்கியவர்களுக்கு இன்பம் மிகுதியும் நிலைத்ததும் அல்ல.
பேஷஜம் பகவத்ப்ராப்திர் ஏகா சாத்யந்திகீ மதா தஸ்மாத் தத்ப்ராப்தயே யத்நஃ கர்தவ்யஃ பண்டிதைர் நரைஃ
இவை எல்லாவற்றிற்கும் ஒரே தீர்வு—பரமனை அடைதல்; ஆகவே, அறிவுள்ள மனிதர்கள் அதற்காக முயற்சிக்க வேண்டும்.
தத்ப்ராப்திஹேதுர் ஜ்ஞாநம் ச கர்ம சோக்தம் த்விஜோத்தமாஃ ஆகமோத்தம் விவேகாச் ச த்விதா ஜ்ஞாநம் ததோச்யதே
அதை அடைவதற்கான வழிகள் அறிவும் செயலும் என்று கூறப்பட்டுள்ளது, சிறந்த இருமுறை பிறந்தவர்களே. அறிவு என்பது இரண்டு வகைப்படும்; ஒன்று வேதங்களிலிருந்து வரும், மற்றொன்று பகுத்தறிவால் உருவாகும் என்று கூறப்படுகிறது.
ஶப்தப்ரஹ்மாகமமயம் பரம் ப்ரஹ்ம விவேகஜம் அந்தம் தம இவாஜ்ஞாநம் தீபவச் சேந்த்ரியோத்பவம்
பகுத்தறிவால் பெறப்படும் பரம பிரம்மம், ஒலி மற்றும் வேதங்களால் விளங்கும் பிரம்மத்திலிருந்து வேறுபட்டது. அறியாமை என்பது கண்மூடிய இருளைப் போல்; உணர்வுகளால் பெறப்படும் அறிவு ஒரு விளக்கைப் போல்.
யதா ஸூர்யஸ் ததா ஜ்ஞாநம் யத் வை விப்ரா விவேகஜம் மநுர் அப்ய் ஆஹ வேதார்தம் ஸ்ம்ரு'த்வா யந் முநிஸத்தமாஃ
சூரியன் போலவே பகுத்தறிவால் பெறப்படும் அறிவும் ஒளிவிடுகிறது, பிராமணர்களே. வேதங்களின் பொருளை நினைவுகூர்ந்து, மனு மகானும் இதையே முனிவர்களிடம் கூறினார்.
தத் ஏதச் ச்ரூயதாம் அத்ர ஸம்பந்தே கததோ மம த்வே ப்ரஹ்மணீ வேதிதவ்யே ஶப்தப்ரஹ்ம பரம் ச யத்
இப்போது நான் சொல்வதை கவனமாகக் கேளுங்கள்: இரண்டு வகையான பிரம்மங்களை அறிய வேண்டும்—ஒலி மூலம் விளங்கும் பிரம்மமும், பரம பிரம்மமும்.
ஶப்தப்ரஹ்மணி நிஷ்ணாதஃ பரம் ப்ரஹ்மாதிகச்சதி த்வே வித்யே வை வேதிதவ்யே இதி சாதர்வணீ ஶ்ருதிஃ
ஒலி மூலம் விளங்கும் பிரம்மத்தில் நிபுணராக இருப்பவர், பரம பிரம்மத்தை அடைவார். இரண்டு வகையான அறிவும் அறியப்பட வேண்டும் என்று அதர்வண வேதம் கூறுகிறது.
பரயா ஹ்ய் அக்ஷரப்ராப்திர் ரு'க்வேதாதிமயாபரா யத் தத் அவ்யக்தம் அஜரம் அசிந்த்யம் அஜம் அவ்யயம்
மேன்மையான அறிவால் அழிவில்லாததை அடையலாம்; கீழ்மையான அறிவு என்பது ரிக் வேதம் முதலியவற்றை அடிப்படையாகக் கொண்டது. அந்த பரமம் வெளிப்படாதது, வயதில்லாதது, எண்ணிக்க முடியாதது, பிறப்பில்லாதது, அழியாதது.
அநிர்தேஶ்யம் அரூபம் ச பாணிபாதாத்யஸம்யுதம் வித்தம் ஸர்வகதம் நித்யம் பூதயோநிம் அகாரணம்
அது விவரிக்க முடியாதது, உருவமற்றது, கைகள் கால்கள் போன்றவற்றுடன் இணைக்கப்படாதது; அது எல்லா இடங்களிலும் நிறைந்திருக்கும், என்றும் நிலைத்திருக்கும், உயிர்களின் ஆதாரமும், காரணமற்றதும் ஆகும்.
வ்யாப்யம் வ்யாப்தம் யதஃ ஸர்வம் தத் வை பஶ்யந்தி ஸூரயஃ தத் ப்ரஹ்ம பரமம் தாம தத் தேயம் மோக்ஷகாங்க்ஷிபிஃ
எல்லாவற்றையும் ஊடுருவி நிறைந்திருப்பதையும், அந்த பரமத்தை முனிவர்கள் காண்கிறார்கள்; அது பரமமான இடம், விடுதலை நாடுபவர்களின் குறிக்கோள்.
ஶ்ருதிவாக்யோதிதம் ஸூக்ஷ்மம் தத் விஷ்ணோஃ பரமம் பதம் உத்பத்திம் ப்ரலயம் சைவ பூதாநாம் ஆகதிம் கதிம்
வேதவாக்குகளில் கூறப்பட்ட அந்த விஷ்ணுவின் நுண்ணிய பரம இடமே, உயிர்களின் தோற்றமும் அழிவும், அவற்றின் வருகையும் போக்கும் ஆகும்.
வேத்தி வித்யாம் அவித்யாம் ச ஸ வாச்யோ பகவாந் இதி ஜ்ஞாநஶக்திபலைஶ்வர்யவீர்யதேஜாம்ஸ்ய் அஶேஷதஃ
அவர் அறிவையும் அறியாமையையும் அறிவார்; அவர் பகவான் என்று அழைக்கப்படுகிறார்; அறிவு, சக்தி, வலிமை, ஆட்சி, ஒளி ஆகிய எல்லா சிறப்புகளும் அவரிடம் முழுமையாக உள்ளன.
பகவச்சப்தவாச்யாநி விநா ஹேயைர் குணாதிபிஃ ஸர்வாணி தத்ர பூதாநி நிவஸந்தி பராத்மநி
பகவான் என்ற சொல்லால் குறிக்கப்படும் பரம ஆத்மாவில், குறைவான குணங்கள் மற்றும் பண்புகள் இல்லாமல், எல்லா உயிர்களும் வசிக்கின்றன.
பூதேஷு ச ஸ ஸர்வாத்மா வாஸுதேவஸ் ததஃ ஸ்ம்ரு'தஃ உவாசேதம் மஹர்ஷிப்யஃ புரா ப்ரு'ஷ்டஃ ப்ரஜாபதிஃ
அவர் எல்லா உயிர்களிலும் ஆத்மாவாக இருக்கிறார்; அதனால் அவரை வாசுதேவன் என்று நினைவுகூருகிறார்கள். பழைய காலத்தில், மகா முனிவர்கள் கேட்டபோது, ப்ரஜாபதி இதை விளக்கியார்.
நாமவ்யாக்யாம் அநந்தஸ்ய வாஸுதேவஸ்ய தத்த்வதஃ பூதேஷு வஸதே யோ ऽந்தர் வஸந்த்ய் அத்ர ச தாநி யத் தாதா விதாதா ஜகதாம் வாஸுதேவஸ் ததஃ ப்ரபுஃ
அனந்தமான வாசுதேவனின் பெயரின் உண்மையான விளக்கம் என்னவென்றால், அவர் உயிர்களில் உள்ளும், அந்த உயிர்கள் அவருள் உள்ளன; அவர் உலகங்களை உருவாக்குபவரும் நடத்துபவரும், அதனால் அவர் வாசுதேவன் என்கிறார்.
ஸ ஸர்வபூதப்ரக்ரு'திர் குணாம்ஶ் ச தோஷாம்ஶ் ச ஸர்வாந் ஸகுணோ ஹ்ய் அதீதஃ அதீதஸர்வாவரணோ ऽகிலாத்மா தேநாவ்ரு'தம் யத் புவநாந்தராலம்
அவர் எல்லா உயிர்களின் இயல்பும், எல்லா குணங்களும் குறைகளும்; குணங்கள் உடையவராக இருந்தாலும், அவற்றைத் தாண்டி நிற்கிறார், எல்லாவற்றிலும் ஆத்மாவாக இருக்கிறார்; உலகங்களுக்கிடையே உள்ள இடத்தை அவர் மறைக்கிறார்.
ஸமஸ்தகல்யாணகுணாத்மகோ ஹி ஸ்வஶக்திலேஶாத்ரு'தபூதஸர்கஃ இச்சாக்ரு'ஹீதாபிமதோருதேஹஃ ஸம்ஸாதிதாஶேஷஜகத்திதோ ऽஸௌ
அவர் எல்லா நன்மை குணங்களின் உருவம்; தனது சக்தியின் ஒரு சிறு பகுதியால் உயிர்கள் தோன்றுகின்றன; தனது விருப்பத்தின்படி உடலை எடுத்துக்கொள்கிறார்; எல்லா உலகங்களின் நன்மையை நிறைவேற்றுகிறார்.
தேஜோபலைஶ்வர்யமஹாவரோதஃ ஸ்வவீர்யஶக்த்யாதிகுணைகராஶிஃ பரஃ பராணாம் ஸகலா ந யத்ர க்லேஶாதயஃ ஸந்தி பராபரேஶே
அவர் ஒளி, வலி, ஆட்சி, பெரிய கட்டுப்பாடு போன்ற குணங்களின் திரளாக இருக்கிறார்; எல்லா உயர்ந்தவர்களில் உயர்ந்தவர்; அவரிடம் துன்பங்கள் போன்றவை எதுவும் இல்லை; உயர்ந்ததும் கீழ்ந்ததும் அனைத்திற்கும் ஆண்டவர்.
ஸ ஈஶ்வரோ வ்யஷ்டிஸமஷ்டிரூபோ ऽவ்யக்தஸ்வரூபஃ ப்ரகடஸ்வரூபஃ ஸர்வேஶ்வரஃ ஸர்வத்ரு'க் ஸர்வவேத்தா ஸமஸ்தஶக்திஃ பரமேஶ்வராக்யஃ
அவர் தனிப்பட்டதும், கூட்டமாகவும் உள்ள வடிவம் கொண்டவர்; வெளிப்படாததும் வெளிப்பட்டதும்; எல்லாவற்றிற்கும் ஆண்டவர், எல்லாவற்றையும் காண்பவர், அறிந்தவர், எல்லாச் சக்திகளும் உடையவர், பரமேஸ்வரன் என்று அழைக்கப்படுகிறார்.
ஸம்ஜ்ஞாயதே யேந தத் அஸ்ததோஷம் ஶுத்தம் பரம் நிர்மலம் ஏகரூபம் ஸம்த்ரு'ஶ்யதே வாப்ய் அத கம்யதே வா தஜ் ஜ்ஞாநம் அஜ்ஞாநம் அதோ ऽந்யத் உக்தம்
அவரை அறிவிக்கச் செய்யும் அறிவு தூயது, உயர்ந்தது, குற்றமற்றது, ஒரே வடிவம் கொண்டது; அது காணப்படவோ அடையப்படவோ செய்யப்படுகிறது; அறிவு என்பது அறியாமையிலிருந்து வேறுபட்டதாகும் என்று கூறப்படுகிறது.
இதாநீம் ப்ரூஹி யோகம் ச துஃகஸம்யோகபேஷஜம் யம் விதித்வாவ்யயம் தத்ர யுஞ்ஜாமஃ புருஷோத்தமம்
இப்போது, துயரத்துடன் சேர்ந்திருக்கும் நிலைக்கு மருந்தாகிய யோகத்தை எங்களுக்குச் சொல்லுங்கள்; அந்த அழியாத நிலையை அறிந்து, நாங்கள் பரமபுருஷனுடன் ஒன்றாகும் பயிற்சியில் ஈடுபட விரும்புகிறோம்.
ஶ்ருத்வா ஸ வசநம் தேஷாம் க்ரு'ஷ்ணத்வைபாயநஸ் ததா அப்ரவீத் பரமப்ரீதோ யோகீ யோகவிதாம் வரஃ
அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட கிருஷ்ணத்வைபாயனர், யோகத்தில் சிறந்தவரும் யோகத்தை நன்கு அறிந்தவரும் ஆன அவர், மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடன் பேசினார்.
யோகம் வக்ஷ்யாமி போ விப்ராஃ ஶ்ரு'ணுத்வம் பவநாஶநம் யம் அப்யஸ்யாப்நுயாத் யோகீ மோக்ஷம் பரமதுர்லபம்
பிராமணர்களே, உலக வாழ்க்கையை அழிக்கும் யோகத்தை நான் விளக்குகிறேன்; அதை பயிற்சி செய்தால், யோகி மிகவும் கடினமாகக் கிடைக்கும் விடுதலைக்கு அடைய முடியும். கவனமாகக் கேளுங்கள்.
ஶ்ருத்வாதௌ யோகஶாஸ்த்ராணி குரும் ஆராத்ய பக்திதஃ இதிஹாஸம் புராணம் ச வேதாம்ஶ் சைவ விசக்ஷணஃ
முதலில் யோக நூல்களை கேட்டபின்னர், ஆசானை பக்தியுடன் வழிபட்டு, இதிகாசம், புராணம் மற்றும் வேதங்களில் தேர்ச்சி பெற்றவனாக,
ஆஹாரம் யோகதோஷாம்ஶ் ச தேஶகாலம் ச புத்திமாந் ஜ்ஞாத்வா ஸமப்யஸேத் யோகம் நிர்த்வம்த்வோ நிஷ்பரிக்ரஹஃ
உணவு, யோகத்தில் ஏற்படும் குறைகள், இடம், காலம் ஆகியவற்றை அறிந்து, விவேகத்துடன் இருமை இல்லாமல், பொருளாசை இல்லாமல் யோகத்தை பயிற்சி செய்ய வேண்டும்.
புஞ்ஜந் ஸக்தும் யவாகூம் ச தக்ரமூலபலம் பயஃ யாவகம் கணபிண்யாகம் ஆஹாரம் யோகஸாதநம்
சத்துவம், யவாகூ, மோரு, வேர், பழம், பால், யாவகம், கம்பு மாவு ஆகியவை யோகத்திற்கு ஏற்ற உணவாகும்.