ததோ கஜகுலப்ரக்யாஸ் தடித்வந்தோ நிநாதிநஃ உத்திஷ்டந்தி ததா வ்யோம்நி கோராஃ ஸம்வர்தகா கநாஃ
அந்த நேரத்தில், யானை கூட்டங்களைப் போல், மின்னலுடன், இடியோசையுடன், பயங்கரமான சம்வர்த்தக மேகங்கள் ஆகாயத்தில் எழுகின்றன.
கேசித் அஞ்ஜநஸம்காஶாஃ கேசித் குமுதஸம்நிபாஃ தூமவர்ணா கநாஃ கேசித் கேசித் பீதாஃ பயோதராஃ
சில மேகங்கள் கஜள போல் கருப்பாகவும், சில குமுதப்பூ போல் வெண்மையாகவும், சில புகை நிறமாகவும், சில பழுத்த மேகங்கள் போல் மஞ்சளாகவும் இருக்கின்றன.
கேசித் தரித்ராவர்ணாபா லாக்ஷாரஸநிபாஸ் ததா கேசித் வைதூர்யஸம்காஶா இந்த்ரநீலநிபாஸ் ததா
சில மேகங்கள் மஞ்சள் அல்லது லாக் போன்ற நிறத்திலும், சிலவை வைடூரியம் அல்லது நீலக் கல் போல் ஒளிர்கின்றன.
ஶங்ககுந்தநிபாஶ் சாந்யே ஜாதீகுந்தநிபாஸ் ததா இந்த்ரகோபநிபாஃ கேசிந் மநஃஶிலாநிபாஸ் ததா
மற்றும் சில சங்கு, மல்லிகை, ஜாதி மலர், இந்திரகோபம் பூச்சி, மனோஷிலா போன்ற நிறங்களிலும் தோன்றுகின்றன.
பத்மபத்த்ரநிபாஃ கேசித் உத்திஷ்டந்தி கநாகநாஃ கேசித் புரவராகாராஃ கேசித் பர்வதஸம்நிபாஃ
சில மேகங்கள் தாமரை இதழ்கள் போல் எழுகின்றன, சில நகர வடிவில், சில மலைகள் போல் தோன்றுகின்றன.
கூடாகாரநிபாஶ் சாந்யே கேசித் ஸ்தலநிபா கநாஃ மஹாகாயா மஹாராவா பூரயந்தி நபஸ்தலம்
சில மேகங்கள் கோபுரங்களைப் போல், சில நிலப்பரப்பைப் போல், பெரும் உடலும், பெரும் ஒலியுடன், ஆகாயத்தை நிரப்புகின்றன.
வர்ஷந்தஸ் தே மஹாஸாராஸ் தம் அக்நிம் அதிபைரவம் ஶமயந்த்ய் அகிலம் விப்ராஸ் த்ரைலோக்யாந்தரவிஸ்த்ரு'தம்
அந்த மேகங்கள் பெரும் நீரைப் பொழிந்து, அந்த பயங்கரமான அக்கினியைக் குளிர்ச்சி செய்து, மூன்று உலகங்களையும் முழுவதும் மூடுகின்றன.
நஷ்டே சாக்நௌ ஶதம் தே ऽபி வர்ஷாணாம் அதிகம் கநாஃ ப்லாவயந்தோ ஜகத் ஸர்வம் வர்ஷந்தி முநிஸத்தமாஃ
அக்கினி அணைந்ததும், அந்த மேகங்கள் நூறு ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, முனிவர்களில் சிறந்தவரே, உலகமெங்கும் பெரும் மழை பொழிகின்றன.
தாராபிர் அக்ஷமாத்ராபிஃ ப்லாவயித்வாகிலாம் புவம் புவோ லோகம் ததைவோர்த்வம் ப்லாவயந்தி திவம் த்விஜாஃ
அந்தச் சிறிய அளவிலான நீர்நதிகளால், முழு பூமியும் தண்ணீரால் மூடப்படுகிறது; அதுபோல் கீழுள்ள உலகமும், மேலுள்ள வானமும் நீரால் மூழ்கச் செய்கின்றன, உத்தமப் பிராமணர்களே.
அந்தகாரீக்ரு'தே லோகே நஷ்டே ஸ்தாவரஜங்கமே வர்ஷந்தி தே மஹாமேகா வர்ஷாணாம் அதிகம் ஶதம்
உலகம் இருளில் மூழ்கி, நிலையானதும் அசையும் அனைத்தும் அழிந்தபோது, அந்தப் பெரிய மேகங்கள் நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக மழை பொழிகின்றன.
ஸப்தர்ஷிஸ்தாநம் ஆக்ரம்ய ஸ்திதே ऽம்பஸி த்விஜோத்தமாஃ ஏகார்ணவம் பவத்ய் ஏதத் த்ரைலோக்யம் அகிலம் ததஃ
ஏழு முனிவர்களின் இடம் நீரால் சூழப்பட்டு நிற்கும்போது, உத்தம பிராமணர்களே, மூன்று உலகங்களும் ஒன்றாகச் சேர்ந்து ஒரு பெரிய கடலாக மாறுகின்றன.
அத நிஃஶ்வாஸஜோ விஷ்ணோர் வாயுஸ் தாஞ் ஜலதாம்ஸ் ததஃ நாஶம் நயதி போ விப்ரா வர்ஷாணாம் அதிகம் ஶதம்
பிராமணர்களே, பின்னர் விஷ்ணுவின் மூச்சிலிருந்து எழும் காற்று, அந்த மேகங்களை நூற்றாண்டுகளுக்கு மேலாக விரட்டி அகற்றுகிறது.
ஸர்வபூதமயோ ऽசிந்த்யோ பகவாந் பூதபாவநஃ அநாதிர் ஆதிர் விஶ்வஸ்ய பீத்வா வாயும் அஶேஷதஃ
அனைத்து உயிரினங்களின் ஆதாரமும், எல்லாம் படைக்கும், எண்ணிக்க முடியாத, ஆதியும் ஆதியில்லாதவரும் ஆன இறைவன், அந்தக் காற்றை முழுமையாக உட்கொள்கிறான்.
ஏகார்ணவே ததஸ் தஸ்மிஞ் ஶேஷஶய்யாஸ்திதஃ ப்ரபுஃ ப்ரஹ்மரூபதரஃ ஶேதே பகவாந் ஆதிக்ரு'த் தரிஃ
பின்னர், அந்த ஒரே கடலில், பாம்பின் படுக்கையில் உறங்கும் இறைவன், பிரம்மாவின் வடிவத்தை எடுத்துக் கொண்டு, அங்கு கிடக்கின்றான்.
ஜநலோககதைஃ ஸித்தைஃ ஸநகாத்யைர் அபிஷ்டுதஃ ப்ரஹ்மலோககதைஶ் சைவ சிந்த்யமாநோ முமுக்ஷுபிஃ
ஜனலோகத்தில் வாழும் சித்தர்கள், சனகருடன் கூடியவர்கள், அவரை புகழ்கின்றனர்; பிரம்மலோகத்தில் வாழும் மோக்ஷத்தை விரும்புவோரும் அவரை தியானிக்கின்றனர்.
ஆத்மமாயாமயீம் திவ்யாம் யோகநித்ராம் ஸமாஸ்திதஃ ஆத்மாநம் வாஸுதேவாக்யம் சிந்தயந் பரமேஶ்வரஃ
தன் மாயையால் ஆன தெய்வீகமான யோக நித்திரையை ஏற்று, பரம ஈஸ்வரன் தன்னை வாசுதேவனென நினைத்து தியானிக்கின்றான்.
ஏஷ நைமித்திகோ நாம விப்ரேந்த்ராஃ ப்ரதிஸம்சரஃ நிமித்தம் தத்ர யச் சேதே ப்ரஹ்மரூபதரோ ஹரிஃ
பிராமணர்களில் சிறந்தவர்களே, இந்த நிலைதான் 'நைமித்திக' எனப்படும் இடைப்பட்ட பிரளயம்; இதற்குக் காரணம், ஹரி பிரம்மாவின் வடிவம் கொண்டு இவ்வாறு உறங்குவதே.
யதா ஜாகர்தி ஸர்வாத்மா ஸ ததா சேஷ்டதே ஜகத் நிமீலத்ய் ஏதத் அகிலம் மாயாஶய்யாஶயே ऽச்யுதே
அனைத்துக்கும் ஆதியாயிருக்கும் இறைவன் விழித்துக்கொண்டால், உலகம் செயல்படுகிறது; அவர் மாயையின் படுக்கையில் துயில்கொண்டால், இந்த எல்லாமும் முழுவதும் மறைந்து விடுகிறது.
பத்மயோநேர் திநம் யத் து சதுர்யுகஸஹஸ்ரவத் ஏகார்ணவக்ரு'தே லோகே தாவதீ ராத்ரிர் உச்யதே
பத்மயோனியின் ஒரு நாள் என்பது ஆயிரம் சதுயுகங்களுக்கு சமமானது; உலகம் ஒரே கடலாக மாறும் போது, அதே அளவு இரவும் இருக்கும் என்று கூறப்படுகிறது.
ததஃ ப்ரபுத்தோ ராத்ர்யந்தே புநஃ ஸ்ரு'ஷ்டிம் கரோத்ய் அஜஃ ப்ரஹ்மஸ்வரூபத்ரு'க் விஷ்ணுர் யதா வஃ கதிதம் புரா
பின்னர், அந்த இரவு முடிவில், பிறவியற்றவன், பிரம்மாவின் வடிவம் கொண்டு, விஷ்ணுவாக, முன்பு உங்களுக்குச் சொன்னபடி, மீண்டும் உலகை உருவாக்குகிறான்.
இத்ய் ஏஷ கல்பஸம்ஹாரோ அந்தரப்ரலயோ த்விஜாஃ நைமித்திகோ வஃ கதிதஃ ஶ்ரு'ணுத்வம் ப்ராக்ரு'தம் பரம்
இவ்வாறு, இந்தக் கல்பத்தின் முடிவில் ஏற்படும் இடைப்பட்ட பிரளயம், பிராமணர்களே, நைமித்திக பிரளயம் உங்களுக்குச் சொன்னேன்; இப்போது, பரமமான இயற்கை பிரளயத்தை கேளுங்கள்.
அவ்ரு'ஷ்ட்யக்ந்யாதிபிஃ ஸம்யக் க்ரு'தே ஶய்யாலயே த்விஜாஃ ஸமஸ்தேஷ்வ் ஏவ லோகேஷு பாதாலேஷ்வ் அகிலேஷு ச
வறட்சி, நெருப்பு போன்றவற்றால் படுக்கை முறையாக அமைக்கப்பட்டபோது, பிராமணர்களே, எல்லா உலகங்களிலும், கீழுள்ள பாதாளங்களிலும் கூட,
மஹதாதேர் விகாரஸ்ய விஶேஷாத் தத்ர ஸம்க்ஷயே க்ரு'ஷ்ணேச்சாகாரிதே தஸ்மிந் ப்ரவ்ரு'த்தே ப்ரதிஸம்சரே
மகத் முதலானவற்றின் தனிப்பட்ட மாற்றத்தால், அந்த அழிவு நிகழும் போது, கிருஷ்ணனின் சித்தத்தால் அந்த இடைப்பட்ட பிரளயம் ஆரம்பமாகிறது.
ஆபோ க்ரஸந்தி வை பூர்வம் பூமேர் கந்தாதிகம் குணம் ஆத்தகந்தா ததோ பூமிஃ ப்ரலயாய ப்ரகல்பதே
முதலில், நீர் பூமியின் மணம் போன்ற குணங்களை விழுங்குகிறது; மணத்தை எடுத்துக்கொண்ட பின், பூமி அழிவுக்குத் தயாராகிறது.
ப்ரநஷ்டே கந்ததந்மாத்ரே பவத்ய் உர்வீ ஜலாத்மிகா ஆபஸ் ததா ப்ரவ்ரு'த்தாஸ் து வேகவத்யோ மஹாஸ்வநாஃ
மணத்தின் சூட்சுமம் அழிந்ததும், பூமி நீராய் மாறுகிறது; அப்போது, நீர் வேகமாக, பெரும் சப்தத்துடன் ஓடத் தொடங்குகிறது.
ஸர்வம் ஆபூரயந்தீதம் திஷ்டந்தி விசரந்தி ச ஸலிலேநைவோர்மிமதா லோகாலோகஃ ஸமந்ததஃ
அந்த நீர் அனைத்தையும் நிரப்பி, சுற்றி, அங்கும் இங்கும் அலைகளோடு நகர்கிறது; அந்த அலைகளால், லோகாலோகத்தை எல்லா பக்கமும் சூழ்கிறது.
அபாம் அபி குணோ யஸ் து ஜ்யோதிஷா பீயதே து ஸஃ நஶ்யந்த்ய் ஆபஃ ஸுதப்தாஶ் ச ரஸதந்மாத்ரஸம்க்ஷயாத்
தண்ணீரின் தன்மை, எப்போது நெருப்பால் உட்கொள்ளப்படுகிறது, அப்போது அது அழிகிறது; தண்ணீர் மிகுந்த வெப்பத்தில் அதன் சாறு கெட்டு, அது அழிந்து போகிறது.
ததஶ் சாபோ ऽம்ரு'தரஸா ஜ்யோதிஷ்ட்வம் ப்ராப்நுவந்தி வை அக்ந்யவஸ்தே து ஸலிலே தேஜஸா ஸர்வதோ வ்ரு'தே
அதன்பின், அமுதம் போன்ற சுவை கொண்ட தண்ணீர், நெருப்பின் தன்மை அடைகிறது; நெருப்பு எல்லா பக்கங்களிலும் சூழ்ந்தபோது, தண்ணீர் நெருப்பாக மாறுகிறது.
ஸ சாக்நிஃ ஸர்வதோ வ்யாப்ய ஆதத்தே தஜ் ஜலம் ததா ஸர்வம் ஆபூர்யதோ சாபிஸ் ததா ஜகத் இதம் ஶநைஃ
அந்த நெருப்பு எல்லா இடங்களிலும் பரவி, அந்த தண்ணீரை முழுவதும் உட்கொள்கிறது; அது எல்லாவற்றையும் நிரப்பும் போது, இந்த உலகம் மெதுவாக மூடப்படுகிறது.
அர்சிபிஃ ஸம்ததே தஸ்மிம்ஸ் திர்யக் ஊர்த்வம் அதஸ் ததா ஜ்யோதிஷோ ऽபி பரம் ரூபம் வாயுர் அத்தி ப்ரபாகரம்
அந்த நெருப்பு அதன் ஜ்வாலைகள் மூலம் மேலும் கீழும் அகலமும் பரவும்போது, வாய் அந்த ஒளியின் உயர்ந்த வடிவத்தை உட்கொள்கிறது.