பித்ரூ'ந் அந்தர்ஹிதாந் த்ரு'ஷ்ட்வா தைதேயா ராக்ஷஸாஸ் ததா விபீதகம் ஸமாருஹ்ய நிராஹாராஸ் திரோஹிதாஃ
பிதாக்கள் மறைந்திருப்பதைப் பார்த்து, தெய்தியரும் ராக்ஷசர்களும் அச்சமுடன், விருட்ச மரம் ஏறி, உண்ணாமல் மறைந்து கொண்டார்கள்.
ஸலிலேந விஷீதந்தஃ பிதரஃ க்ஷுத்ப்ரமாதுராஃ விஷீதமாநம் ஆத்மாநம் ஸமீக்ஷ்ய ஸலிலாஶயாஃ ஜகுர் ஜநார்தநம் தேவம் பிதரஃ ஶரணம் ஹரிம்
நீரில் மூழ்கி, பசிக்காக வருந்திய பிதாக்கள், தங்களது துயரத்தை உணர்ந்து, நீரில் தங்கியபடி, ஜனார்த்தனனைத் தெய்வமாக நினைத்து, ஹரியை அடைக்கலம் புகுந்து பாடினார்கள்.
ஜயஸ்வ கோவிந்த ஜகந்நிவாஸ ஜயோ ऽஸ்து நஃ கேஶவ தே ப்ரஸாதாத் ஜநார்தநாஸ்மாந் ஸலிலாந்தரஸ்தாந் உத்தர்தும் அர்ஹஸ்ய் அநகப்ரதாப
நீ வாழ்க, கோவிந்தா! உலகத்திற்கும் நீயே ஆதாரம். நமக்கும் வெற்றி கிடைக்கட்டும், கேசவா! உன் அருளால், ஜனார்த்தனா, நீர் அகத்தில் மூழ்கிய எங்களை நீயே எழுப்ப முடியும், களங்கமில்லாத ஒளி பொருந்தியவனே!
நிஶாசரைர் தாருணதர்ஶநைஃ ப்ரபோ வரேண்ய வைகுண்ட வராஹ விஷ்ணோ நாராயணாஶேஷமஹேஶ்வரேஶ ப்ரயாஹி பீதாஞ் ஜய பத்மநாப
அருளாளா, வைகுண்டா, வராகா, விஷ்ணுவே, நாராயணா, எல்லாவற்றையும் ஆளும் பெருமாளே, இரவு சுற்றும் பயங்கர உருவம் கொண்டவர்களை வெல்லும் படி, பத்மநாபா, அஞ்சும் எங்களிடம் வந்து வெற்றி அளி.
உபேந்த்ர யோகிந் மதுகைடபக்ந விஷ்ணோ அநந்தாச்யுத வாஸுதேவ ஶ்ரீஶார்ங்கசக்ராம்புஜஶங்கபாணே ரக்ஷஸ்வ தேவேஶ்வர ராக்ஷஸேப்யஃ
உபேந்திரா, யோகி, மதுவும் கைடபனையும் அழித்தவா, விஷ்ணுவே, அனந்தா, அச்யுதா, வாசுதேவா, வில், சக்கரம், தாமரை, சங்கு கொண்டவா, தேவதேவனே, ராக்ஷசர்களிடமிருந்து எங்களை காப்பாற்று.
த்வம் பிதா ஜகதஃ ஶம்போ நாந்யஃ ஶக்தஃ ப்ரபாதிதும் நிஶாசரகணம் பீமம் அதஸ் த்வாம் ஶரணம் கதாஃ
உலகிற்கு நீயே தந்தை, சம்போ! இரவு சுற்றும் பயங்கர கூட்டத்தை வெல்ல வேறு யாராலும் முடியாது. அதனால், நாங்கள் உன்னை அடைக்கலம் அடைந்தோம்.
த்வந்நாமஸம்கீர்தநதோ நிஶாசரா த்ரவந்தி பூதாந்ய் அபயாந்தி சாரயஃ நாஶம் ததா ஸம்ப்ரதி யாந்தி விஷ்ணோ தர்மாதி ஸத்யம் பவதீஹ முக்யம்
உன் நாமத்தைப் பாடும் போது, இரவு சுற்றும் அசுரர்கள் ஓடிவிடுகிறார்கள், பேய்கள் விலகுகின்றன, தடைகள் நீங்குகின்றன. விஷ்ணுவே, இங்கு தர்மமும் சத்தியமும் மேலோங்குகின்றன.
இத்தம் ஸ்துதஃ ஸ பித்ரு'பிர் தரணீதரஸ் து துஷ்டஸ் ததாவிஷ்க்ரு'ததிவ்யமூர்திஃ கோகாமுகே பித்ரு'கணம் ஸலிலே நிமக்நம் தேவோ ததர்ஶ ஶிரஸாத ஶிலாம் வஹந்தம்
பிதாக்கள் இவ்வாறு புகழ்ந்தபோது, பூமியைத் தூக்கும் பெருமாள் மகிழ்ந்து தன் தெய்வீக உருவை வெளிப்படுத்தினார். கோகா வாயிலில், நீரில் மூழ்கி, தலையில் கல்லை சுமந்திருந்த பிதாக்கள் கூட்டத்தை அந்த தேவன் பார்த்தார்.
தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ஸலிலே மக்நம் க்ரோடரூபீ ஜநார்தநஃ பீதம் பித்ரு'கணம் விஷ்ணுர் உத்தர்தும் மதிர் ஆததே
அவர்களை நீரில் மூழ்கியிருப்பதைப் பார்த்த ஜனார்த்தனன், பன்றி உருவம் கொண்டு, அஞ்சிய பிதாக்கள் கூட்டத்தை எழுப்ப எண்ணினார்.
தம்ஷ்ட்ராக்ரேண ஸமாஹத்ய ஶிலாம் சிக்ஷேப ஶூகரஃ பித்ரூ'ந் ஆதாய ச விபுர் உஜ்ஜஹார ஶிலாதலாத்
பன்றி தன் பல்லின் முனையில் கல்லைத் தட்டி விட்டு, அதை ஒதுக்கி, பிதாக்களை எடுத்துக் கொண்டு, வல்லமையுடன் கல்லின் மேல் இருந்து அவர்களை உயர்த்தினான்.
வராஹதம்ஷ்ட்ராஸம்லக்நாஃ பிதரஃ கநகோஜ்ஜ்வலாஃ கோகாமுகே கதபயாஃ க்ரு'தா தேவேந விஷ்ணுநா
வராகனின் பல்லில் ஒட்டியபடி, தங்கம் போல ஒளிவீசும் பிதாக்கள், கோகா வாயிலில், விஷ்ணுவால் அச்சம் நீங்கி விடுவிக்கப்பட்டார்கள்.
உத்த்ரு'த்ய ச பித்ரூ'ந் தேவோ விஷ்ணுதீர்தே து ஶூகரஃ ததௌ ஸமாஹிதஸ் தேப்யோ விஷ்ணுர் லோஹார்கலே ஜலம்
பிதாக்களை உயர்த்திய பின்பு, அந்த தேவன் பன்றி உருவில், விஷ்ணு தீர்த்தத்தில், கவனமாக அவர்களுக்கு இரும்பு குழாயில் நீர் அளித்தான்.
ததஃ ஸ்வரோமஸம்பூதாந் குஶாந் ஆதாய கேஶவஃ ஸ்வேதோத்பவாம்ஸ் திலாம்ஶ் சைவ சக்ரே சோல்முகம் உத்தமம்
பின்னர், கேசவன் தன் உடல் முடியில் இருந்து பிறந்த தர்ப்பையை எடுத்தான்; வியர்வையில் இருந்து தோன்றிய எள்ளும் எடுத்து, சிறந்த கொள்கலத்தை உருவாக்கினான்.
ஜ்யோதிஃ ஸூர்யப்ரபம் க்ரு'த்வா பாத்ரம் தீர்தம் ச காமிகம் ஸ்திதஃ கோடிவடஸ்யாதோ வாரி கங்காதரம் ஶுசி
சூரியனைப் போல் பிரகாசிக்கும் பாத்திரத்தையும், விருப்பப்படி ஒரு தீர்த்தத்தையும் உருவாக்கி, கோடி ஆலமரத்தின் கீழ், தூய்மையுடன், கங்கை நீரை வைத்துக் கொண்டான்.
துங்ககூடாத் ஸமாதாய யஜ்ஞீயாந் ஓஷதீரஸாந் மதுக்ஷீரரஸாந் கந்தாந் புஷ்பதூபாநுலேபநாந்
உயர்ந்த மலைச்சிகரத்திலிருந்து யாகத்திற்கான மூலிகைகள், தேன், பால், வாசனைப் பொருட்கள், பூக்கள், தூபம், அபிஷேகப் பொருட்கள் அனைத்தையும் எடுத்தான்.
ஆதாய தேநும் ஸரஸோ ரத்நாந்ய் ஆதாய சார்ணவாத் தம்ஷ்ட்ரயோல்லிக்ய தரணீம் அப்யுக்ஷ்ய ஸலிலேந ச
ஏரியில் இருந்து ஒரு பசுவையும், கடலில் இருந்து ரத்தினங்களையும் எடுத்தான்; பல்லால் பூமியை உரித்து, நீர் தெளித்தான்.
கர்மோத்பவேநோபலிப்ய குஶைர் உல்லிக்ய தாம் புநஃ பரிணீயோல்முகேநைநாம் அப்யுக்ஷ்ய ச புநஃ புநஃ
வெப்பத்தில் உருவான மண்ணால் பூமியை பூசி, மீண்டும் தர்ப்பையால் உரித்தான்; கொள்கலத்துடன் சுற்றி, மீண்டும் மீண்டும் நீர் தெளித்தான்.
குஶாந் ஆதாய ப்ராகக்ராம்ல் லோமகூபாந்தரஸ்திதாந் ரு'ஷீந் ஆஹூய பப்ரச்ச கரிஷ்யே பித்ரு'தர்பணம்
கிழக்கு நோக்கி முனை கொண்ட தர்ப்பையை, உடல் முடிக்குள் வைத்துக் கொண்டு, முனிவர்களை அழைத்து, 'நான் பித்ரு தர்ப்பணம் செய்யப்போகிறேன்' என்று கேட்டான்.
தைர் அப்ய் உக்தே குருஷ்வேதி விஶ்வாந் தேவாம்ஸ் ததோ விபுஃ ஆஹூய மந்த்ரதஸ் தேஷாம் விஷ்டராணி ததௌ ப்ரபுஃ
அவர்களும் 'குருக்கள் இடையே செய்' என்று கூறியதும், அந்த பரமாத்மா எல்லா தேவர்களையும் மந்திரங்களால் அழைத்து, அவரவர் பாகங்களை விரிவாக வழங்கினார்.
ஆஹூய மந்த்ரதஸ் தேஷாம் வேதோக்தவிதிநா ஹரிஃ அக்ஷதைர் தைவதாரக்ஷாம் சக்ரே சக்ரகதாதரஃ
மந்திரங்களால் அவர்களை அழைத்த பிறகு, சக்கரம் மற்றும் கடாயை ஏந்திய ஹரியும், வேதங்களில் கூறிய முறையின்படி, முற்றிலும் உடைந்திராத அரிசியால் தேவர்களுக்கு பாதுகாப்பை ஏற்படுத்தினார்.
அக்ஷதாஸ் து யவௌஷத்யஃ ஸர்வதேவாம்ஶஸம்பவாஃ ரக்ஷந்தி ஸர்வத்ர திஶோ ரக்ஷார்தம் நிர்மிதா ஹி தே
அந்த முற்றிலும் உடைந்திராத அரிசி, யவம் மற்றும் மூலிகைகளால் ஆனது, எல்லா தேவர்களின் பகுதியிலிருந்தும் தோன்றியது; அது எல்லா திசைகளிலும் பாதுகாப்புக்காக உருவாக்கப்பட்டது.
தேவதாநவதைத்யேஷு யக்ஷரக்ஷஃஸு சைவ ஹி நஹி கஶ்சித் க்ஷயம் தேஷாம் கர்தும் ஶக்தஶ் சராசரே
தேவர்கள், அசுரர்கள், தைத்யர்கள், யக்ஷர்கள், ராட்சதர்கள் ஆகியோரிடையே, எவரும், உயிருள்ளோரும், நிலைநிற்பவர்களும், அதை அழிக்க முடியாது.
ந கேநசித் க்ரு'தம் யஸ்மாத் தஸ்மாத் தே ஹ்ய் அக்ஷதாஃ க்ரு'தாஃ தேவாநாம் தே ஹி ரக்ஷார்தம் நியுக்தா விஷ்ணுநா புரா
அதை வேறு யாரும் உருவாக்கவில்லை என்பதால், அந்த முற்றிலும் உடைந்திராத அரிசி, விஷ்ணுவால் பழங்காலத்தில் தேவர்களை பாதுகாக்க உருவாக்கப்பட்டது.
குஶகந்தயவைஃ புஷ்பைர் அர்க்யம் க்ரு'த்வா ச ஶூகரஃ விஶ்வேப்யோ தேவேப்ய இதி ததஸ் தாந் பர்யப்ரு'ச்சத
குசா புல் மற்றும் யவம் மலர்களால் அர்க்யம் செய்து, அந்த வாராகம் எல்லா தேவர்களையும் நோக்கி பின்னர் கேட்டான்.
பித்ரூ'ந் ஆவாஹயிஷ்யாமி யே திவ்யா யே ச மாநுஷாஃ ஆவாஹயஸ்வேதி ச தைர் உக்தஸ் த்வ் ஆவாஹயேச் சுசிஃ
நான் தெய்வீகமானதும், மனிதர்களானதும் பிதிருகளை அழைப்பேன்; 'அழை' என்று அவர்கள் கூறியதும், தூயவன் அவர்களை அழைக்க வேண்டும்.
ஶ்லிஷ்டமூலாக்ரதர்பாம்ஸ் து ஸதிலாந் வேத வேதவித் ஜாநாவ் ஆரோப்ய ஹஸ்தம் து ததௌ ஸவ்யேந சாஸநம்
வேதங்களை அறிந்தவர், வேரும் முனையும் இணைந்த தர்ப்பையை, எள்ளுடன் சேர்த்து, தனது முழங்கால் மீது வைத்து, இடது கையால் ஆசனத்தை அளித்தார்.
ததைவ ஜாநுஸம்ஸ்தேந கரேணைகேந தாந் பித்ரூ'ந் வாராஹஃ பித்ரு'விப்ராணாம் ஆயாந்து ந இதீரயந்
அதேபோல், ஒரு கையை முழங்காலில் வைத்து, வாராகம் பிதிரர்களையும் பிராமணர்களையும், 'அவர்கள் வரட்டும்' என்று அழைத்தான்.
அபஹதேத்ய் உவாசைவ ரக்ஷணம் சாபஸவ்யதஃ க்ரு'த்வா சாவாஹநம் சக்ரே பித்ரூ'ணாம் நாமகோத்ரதஃ
அவன் 'அழிக்கப்படட்டும்' என்று கூறி, இடப்புறத்தில் பாதுகாப்பை செய்து, பிதிரர்களை அவரவர் பெயர், கோத்திரத்துடன் அழைத்தான்.
தத் பிதரோ மநோஜராந் ஆகச்சத இதீரயந் ஸம்வத்ஸரைர் இத்ய் உதீர்ய ததோ ऽர்க்யம் தேஷு விந்யஸேத்
அவன் 'மனதில் பிறந்த பிதிரர்கள் வரட்டும்' என்று ஆண்டுகளைக் குறிப்பிடிக் கூறி, பின்னர் அவர்களுக்கு அர்க்யத்தை வைத்தான்.
யாஸ் திஷ்டந்த்ய் அம்ரு'தா வாசோ யந் மைதி ச பிதுஃ பிதுஃ யந் மே பிதாமஹாஇத்ய் ஏவம் ததாவ் அர்க்யம் பிதாமஹ
அந்த அமர்ந்த வார்த்தைகள், 'இது என் தந்தைக்கு, என் தந்தையின் தந்தைக்கு' என்று கூறி, பிதாமகருக்கு அர்க்யம் அளித்தான்.