க்ஷிப்தம் வஜ்ரம் அதேந்த்ரேண ஜக்ராஹ பகவாந் ஹரிஃ ந முமோச ததா சக்ரம் திஷ்ட திஷ்டேதி சாப்ரவீத்
இந்திரன் தனது வஜ்ராயுதத்தை எறிந்தபோது, பகவான் ஹரி அதை பிடித்தார்; அவர் தன் சக்கரத்தை விடவில்லை, 'நில், நில்' என்று கூறினார்.
ப்ரநஷ்டவஜ்ரம் தேவேந்த்ரம் கருடக்ஷதவாஹநம் ஸத்யபாமாப்ரவீத் வாக்யம் பலாயநபராயணம்
வஜ்ராயுதம் இல்லாமல், கருடனால் தனது வாகனம் காயமடைந்த இந்திரன் ஓட முயன்றபோது, சத்யபாமா அவனை நோக்கி பேசினாள்.
த்ரைலோக்யேஶ்வர நோ யுக்தம் ஶசீபர்துஃ பலாயநம் பாரிஜாதஸ்ரகாபோகாத் த்வாம் உபஸ்தாஸ்யதே ஶசீ
மூவுலகுக்கும் அதிபதியானீர், சசியின் கணவராகிய நீங்கள் ஓடுவது பொருத்தமல்ல; பாரிஜாத மலர் மாலையை அனுபவிக்க சசி உங்களை நாடுவாள்.
கீத்ரு'ஶம் தேவ ராஜ்யம் தே பாரிஜாதஸ்ரகுஜ்ஜ்வலாம் அபஶ்யதோ யதாபூர்வம் ப்ரணயாப்யாகதாம் ஶசீம்
தேவனே, பிரகாசமான பாரிஜாத மாலையை பார்த்து, பழையபோல அன்புடன் சசி உங்களிடம் வரும்போது, உங்களுடைய ராஜ்யம் என்ன வகையிலுள்ளது?
அலம் ஶக்ர ப்ரயாஸேந ந வ்ரீடாம் யாதும் அர்ஹஸி நீயதாம் பாரிஜாதோ ऽயம் தேவாஃ ஸந்து கதவ்யதாஃ
சக்கிரவர்த்தி, இவ்வளவு முயற்சி போதும்; நீங்கள் வெட்கப்பட தேவையில்லை. இந்த பாரிஜாதத்தை எடுத்துச் செல்லட்டும்; தேவர்கள் கவலையின்றி இருக்கட்டும்.
பதிகர்வாவலேபேந பஹுமாநபுரஃஸரம் ந ததர்ஶ க்ரு'ஹாயாதாம் உபசாரேண மாம் ஶசீ
கணவரைப் பற்றிய பெருமையும், அதிக மதிப்பும் காரணமாக, நான் அவளுடைய வீட்டிற்குள் சென்றபோது சசி என்னை முறையாக வரவேற்கவில்லை.
ஸ்த்ரீத்வாத் அகுருசித்தாஹம் ஸ்வபர்துஃ ஶ்லாகநாபரா ததஃ க்ரு'தவதீ ஶக்ர பவதா ஸஹ விக்ரஹம்
பெண் என்பதால் என் மனம் உயர்வாக இருக்கவில்லை; என் கணவரைப் புகழ்வதில் நான் முழுமையாக இருந்தேன். அதனால், சக்ரா, உங்களுடன் போட்டியில் இறங்கினேன்.
தத் அலம் பாரிஜாதேந பரஸ்வேந ஹ்ரு'தேந வா ரூபேண யஶஸா சைவ பவேத் ஸ்த்ரீ கா ந கர்விதா
பாரிஜாதம் வேறு யாராலும் எடுத்துச் செல்லப்பட்டாலும், இழந்தாலும் போதும்; அழகும் புகழும் இருந்தால், எந்தப் பெண்ணும் பெருமை கொள்ளாமல் இருப்பாளா?
இத்ய் உக்தே வை நிவவ்ரு'தே தேவராஜஸ் தயா த்விஜாஃ ப்ராஹ சைநாம் அலம் சண்டி ஸகி கேதாதிவிஸ்தரைஃ
இவ்வாறு கூறப்பட்டபோது, தேவர்களின் அரசன் பின்வாங்கினார்; அவள், 'சண்டி, தோழி, அதிகமான புலம்பலுக்கு போதும்' என்று சொன்னாள்.
ந சாபி ஸர்கஸம்ஹாரஸ்திதிகர்தாகிலஸ்ய யஃ ஜிதஸ்ய தேந மே வ்ரீடா ஜாயதே விஶ்வரூபிணா
எல்லாவற்றையும் உருவாக்கி, கெடுத்து, காப்பாற்றும், உலகமயமானவரால் வெல்லப்பட்டதற்காக எனக்கு வெட்கம் இல்லை.
யஸ்மிஞ் ஜகத் ஸகலம் ஏதத் அநாதிமத்யே யஸ்மாத் யதஶ் ச ந பவிஷ்யதி ஸர்வபூதாத் தேநோத்பவப்ரலயபாலநகாரணேந வ்ரீடா கதம் பவதி தேவி நிராக்ரு'தஸ்ய
ஆரம்பமும் முடிவும் இல்லாமல் இந்த உலகம் யாரில் நிலைத்திருக்கிறதோ, யாரால் மற்ற எதுவும் உருவாகாது, எல்லாவற்றையும் உருவாக்கும், கெடுக்கும், காப்பாற்றும் காரணமானவரால் தோற்கடிக்கப்பட்டதற்காக, தேவி, எப்படி வெட்கம் ஏற்படும்?
ஸகலபுவநமூர்திர் அல்பா ஸுஸூக்ஷ்மா விதிதஸகலவேதைர் ஜ்ஞாயதே யஸ்ய நாந்யைஃ தம் அஜம் அக்ரு'தம் ஈஶம் ஶாஶ்வதம் ஸ்வேச்சயைநம் ஜகதுபக்ரு'திம் ஆத்யம் கோ விஜேதும் ஸமர்தஃ
எல்லா உலகங்களும் உருவாகியுள்ளவரும், மிக நுண்ணியவரும், எல்லா வேதங்களாலும் அறியப்பட்டவரும், பிறரால் அறிய முடியாதவரும், பிறவியில்லாத, உருவாக்கப்படாத, நிலையான இறைவனும், தன் சுய இச்சையால் உலகத்திற்கு நன்மை செய்வதிலும் முதன்மை உடையவரும், அவரை வெல்ல யார் சக்தி உடையவர்?
ஸம்ஸ்துதோ பகவாந் இத்தம் தேவராஜேந கேஶவஃ ப்ரஹஸ்ய பாவகம்பீரம் உவாசேதம் த்விஜோத்தமாஃ
இவ்வாறு தேவர்களின் அரசனால் புகழப்பட்ட பகவான் கேசவன், ஆழமான புன்னகையுடன், 'துவிஜர்களே,' என்று கூறினார்.
தேவராஜோ பவாந் இந்த்ரோ வயம் மர்த்யா ஜகத்பதே க்ஷந்தவ்யம் பவதைவைதத் அபராதக்ரு'தம் மம
நீங்கள் தேவர்களின் அரசன் இந்திரன்; நாங்கள் மனிதர்கள், உலகத்தின் ஆண்டவரே. நான் செய்த தவறை நீங்கள் மன்னிக்க வேண்டும்.
பாரிஜாததருஶ் சாயம் நீயதாம் உசிதாஸ்பதம் க்ரு'ஹீதோ ऽயம் மயா ஶக்ர ஸத்யாவசநகாரணாத்
இந்த பாரிஜாத மரம் தக்க இடத்திற்கு எடுத்துச் செல்லப்படட்டும்; உண்மை சொல்லியதை நிறைவேற்ற நான் இதை எடுத்தேன், சக்ரா.
வஜ்ரம் சேதம் க்ரு'ஹாண த்வம் யஷ்டவ்யம் ப்ரஹிதம் த்வயா தவைவைதத் ப்ரஹரணம் ஶக்ர வைரிவிதாரணம்
இந்த வஜ்ராயுதத்தை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; நீங்கள் யாகத்தில் பயன்படுத்த வேண்டியது இது. இது உங்கள் ஆயுதம், சக்ரா, பகைவரை அழிப்பதற்கு.
விமோஹயஸி மாம் ஈஶ மர்த்யோ ऽஹம் இதி கிம் வதந் ஜாநீமஸ் த்வாம் பகவதோ ऽநந்தஸௌக்யவிதோ வயம்
ஐயா, 'நான் மனிதன்' என்று சொல்லி என்னை ஏமாற்ற வேண்டுமா? பகவானே, முடிவில்லா ஆனந்தத்தை அறிந்தவராக உங்களை நாங்கள் அறிவோம்.
யோ ऽஸி ஸோ ऽஸி ஜகந்நாத ப்ரவ்ரு'த்தௌ நாத ஸம்ஸ்திதஃ ஜகதஃ ஶல்யநிஷ்கர்ஷம் கரோஷ்ய் அஸுரஸூதந
உலகத்தின் ஆண்டவரே, நீங்கள் எவர் எனில் அதுவே; செயலில் இருந்தாலும், அமைதியில் இருந்தாலும் நிலைத்தவரே. உலகத்தின் துன்பத்தை நீக்குகிறீர், அசுரரை அழிப்பவரே.
நீயதாம் பாரிஜாதோ ऽயம் க்ரு'ஷ்ண த்வாரவதீம் புரீம் மர்த்யலோகே த்வயா முக்தே நாயம் ஸம்ஸ்தாஸ்யதே புவி
கிருஷ்ணா, இந்த பாறிஜாத மரத்தை நீ துவாரகாபுரிக்கு கொண்டு போகச் செய்ய வேண்டும். மனித உலகில் நீ இருக்கும்போது அது இருக்கும்; ஆனால் நீ விடுதலை பெற்றபின், இந்த பூமியில் அது நிலைநிற்காது.
ததேத்ய் உக்த்வா து தேவேந்த்ரம் ஆஜகாம புவம் ஹரிஃ ப்ரயுக்தைஃ ஸித்தகந்தர்வைஃ ஸ்தூயமாநஸ் த்வ் அதர்ஷிபிஃ
அப்படியே என்று சொல்லி, ஹரி தேவேந்திரனின் ஆணையின்படி அனுப்பப்பட்ட சித்தர்கள், கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள் அனைவராலும் புகழப்பட்டு பூமிக்கு வந்தார்.
ஜகாம க்ரு'ஷ்ணஃ ஸஹஸா க்ரு'ஹீத்வா பாதபோத்தமம் ததஃ ஶங்கம் உபாத்மாய த்வாரகோபரி ஸம்ஸ்திதஃ
கிருஷ்ணர் அந்த உயர்ந்த மரத்தை எடுத்துக்கொண்டு விரைவாக புறப்பட்டார். பிறகு, தன் சங்கு ஊதித் துவாரகையின் மேல் நிலைத்தார்.
ஹர்ஷம் உத்பாதயாம் ஆஸ த்வாரகாவாஸிநாம் த்விஜாஃ அவதீர்யாத கருடாத் ஸத்யபாமாஸஹாயவாந்
துவாரகையில் வாழும் பிராமணர்களுக்கு மகிழ்ச்சி அளித்தார். பிறகு கருடனிலிருந்து இறங்கி, சத்யபாமாவுடன் சேர்ந்திருந்தார்.
நிஷ்குடே ஸ்தாபயாம் ஆஸ பாரிஜாதம் மஹாதரும் யம் அப்யேத்ய ஜநஃ ஸர்வோ ஜாதிம் ஸ்மரதி பௌர்விகீம்
அந்த மகா பாறிஜாத மரத்தை அரண்மனையின் வெளிப்புறத்தில் வைத்து, அதை நோக்கி வந்த அனைவரும் தங்கள் பழைய வம்சத்தை நினைவுகூர்ந்தார்கள்.
வாஸ்யதே யஸ்ய புஷ்பாணாம் கந்தேநோர்வீ த்ரியோஜநம் ததஸ் தே யாதவாஃ ஸர்வே தேவகந்தாந் அமாநுஷாந்
அந்த மரத்தின் பூக்களின் மணம் மூன்று யோஜனை தூரம் பரவியது. அதனால் யாதவர்கள் அனைவரும் தெய்வீகமான, மனிதர்களுக்கு அப்பாற்பட்ட வாசனையை அனுபவித்தார்கள்.
தத்ரு'ஶுஃ பாதபே தஸ்மிந் குர்வதோ முகதர்ஶநம் கிம்கரைஃ ஸமுபாநீதம் ஹஸ்த்யஶ்வாதி ததோ தநம்
அந்த மரத்தினருகே கிருஷ்ணர் முகம் காட்டி நின்றதை அவர்கள் பார்த்தார்கள். அப்போது சேவகர்கள் யானைகள், குதிரைகள் மற்றும் பல செல்வங்களை கொண்டு வந்தார்கள்.
ஸ்த்ரியஶ் ச க்ரு'ஷ்ணோ ஜக்ராஹ நரகஸ்ய பரிக்ரஹாத் ததஃ காலே ஶுபே ப்ராப்த உபயேமே ஜநார்தநஃ
நரகாசுரனால் சிறை வைக்கப்பட்ட பெண்களையும் கிருஷ்ணர் எடுத்துக்கொண்டார். பின்னர், நல்ல நேரத்தில் ஜனார்த்தனன் அவர்களை மணந்தார்.
தாஃ கந்யா நரகாவாஸாத் ஸர்வதோ யாஃ ஸமாஹ்ரு'தாஃ ஏகஸ்மிந்ந் ஏவ கோவிந்தஃ காலேநாஸாம் த்விஜோத்தமாஃ
நரகனின் இல்லத்தில் இருந்து அனைத்து திசைகளிலும் சேர்க்கப்பட்ட அந்த பெண்களை, கோவிந்தன் ஒரே நேரத்தில் மணந்தான், பிரம்மணர்களே.
ஜக்ராஹ விதிவத் பாணீந் ப்ரு'தக்தேஹே ஸ்வதர்மதஃ ஷோடஶ ஸ்த்ரீஸஹஸ்ராணி ஶதம் ஏகம் ததாதிகம்
அவரவர் உடலில், மரபுப்படி, கிருஷ்ணர் அவர்களின் கைகளை பிடித்து மணந்தார். அவ்வாறு மணந்த பெண்கள் பதினாறாயிரத்து நூற்றொரு பேர்.
தாவந்தி சக்ரே ரூபாணி பகவாந் மதுஸூதநஃ ஏகைகஶஶ் ச தாஃ கந்யா மேநிரே மதுஸூதநம்
பகவான் மதுசூதனன் அவ்வளவு உருவங்களை எடுத்தார். ஒவ்வொரு பெண்ணும் மதுசூதனன் தன்னை மட்டுமே என்று எண்ணினாள்.
மமைவ பாணிக்ரஹணம் கோவிந்தஃ க்ரு'தவாந் இதி நிஶாஸு ஜகதஃ ஸ்ரஷ்டா தாஸாம் கேஹேஷு கேஶவஃ உவாஸ விப்ராஃ ஸர்வாஸாம் விஶ்வரூபதரோ ஹரிஃ
'கோவிந்தன் எனது கையைப் பிடித்து மணந்தார்' என்று அவர்கள் எண்ணினர். உலகை உருவாக்கிய கேசவன், அந்த பெண்களின் வீடுகளில் எல்லாம், தன் உலகமயமான உருவத்துடன் வாழ்ந்தார், பிரம்மணர்களே.