ஸம்ஸாரமத்யே மாயாயாஸ் தவைதந் நாத சேஷ்டிதம் யைஃ ஸ்வதர்மபரைர் நாத நரைர் ஆராதிதோ பவாந்
ஓ ஆண்டவரே, இந்த உலக வாழ்க்கையின் நடுவில் உம் செயல் எல்லாம் உம் மாயையால்தான் நிகழ்கிறது; ஆனாலும், தங்கள் கடமையில் நிலைத்திருக்கும் மனிதர்கள் உம்மை ஆராதிக்கின்றனர்.
தே தரந்த்ய் அகிலாம் ஏதாம் மாயாம் ஆத்மவிமுக்தயே ப்ரஹ்மாத்யாஃ ஸகலா தேவா மநுஷ்யாஃ பஶவஸ் ததா
அவர்கள் தங்களை விடுவிக்க இந்த மாயையை முழுவதும் கடந்து செல்கின்றனர்; பிரம்மா முதலான தேவர்கள், மனிதர்கள், மிருகங்கள் ஆகியோரும் அதுபோலவே.
விஷ்ணுமாயாமஹாவர்தே மோஹாந்ததமஸாவ்ரு'தாஃ ஆராத்ய த்வாம் அபீப்ஸந்தே காமாந் ஆத்மபவக்ஷயே
விஷ்ணுவின் மாயையின் பெரிய சுழலில் மூழ்கி, மயக்கத்தின் இருள் மூடியவர்களாக, அவர்கள் உம்மை வணங்கி, பிறப்பை அழிக்க விரும்பும் ஆசைகளை நாடுகின்றனர்.
பதே தே புருஷா பத்தா மாயயா பகவம்ஸ் தவ மயா த்வம் புத்ரகாமிந்யா வைரிபக்ஷக்ஷயாய ச
உம் பாதத்தில் உம் மாயையால் கட்டப்பட்டுள்ளேன், பகவானே; மகனுக்காகவோ, பகைவரை அழிக்கவோ, நான் உமக்கு சொந்தமானவனே.
ஆராதிதோ ந மோக்ஷாய மாயாவிலஸிதம் ஹி தத் கௌபீநாச்சாதநப்ராயா வாஞ்சா கல்பத்ருமாத் அபி
உம்மை வணங்குவது விடுதலிக்காக அல்ல, அது மாயையின் விளையாட்டே; ஒரு துணி கூட வேண்டுமென்ற ஆசை, கல்பவிருட்சம் அளிக்கும் ஆசையைவிட அதிகம்.
ஜாயதே யத் அபுண்யாநாம் ஸோ ऽபராதஃ ஸ்வதோஷஜஃ தத் ப்ரஸீதாகிலஜகந்மாயாமோஹகராவ்யய
பாவிகள் அனுபவிப்பது அவர்களது தவறால் வந்த தண்டனையே; அகில உலகில் மாயையும் மயக்கமும் கொடுப்பவரே, அழிவில்லாதவரே, தயை செய்.
அஜ்ஞாநம் ஜ்ஞாநஸத்பாவ பூதபூதேஶ நாஶய நமஸ் தே சக்ரஹஸ்தாய ஶார்ங்கஹஸ்தாய தே நமஃ
பூதங்களின் ஆண்டவரே, உள்ள அனைத்திற்கும் இறைவனே, அறியாமையை நீக்கி அறிவை நிலைநிறுத்தும் வல்லமை உமக்கு உண்டு; சக்கரம் ஏந்தியவரே, சார்ங்கம் ஏந்தியவரே, உமக்கு வணக்கம்.
கதாஹஸ்தாய தே விஷ்ணோ ஶங்கஹஸ்தாய தே நமஃ ஏதத் பஶ்யாமி தே ரூபம் ஸ்தூலசிஹ்நோபஶோபிதம் ந ஜாநாமி பரம் யத் தே ப்ரஸீத பரமேஶ்வர
கதை ஏந்திய விஷ்ணுவே, சங்கு ஏந்தியவரே, உமக்கு வணக்கம்; உமது வெளிப்படையான வடிவத்தை நான் காண்கிறேன், ஆனால் உமது பரம வடிவம் எனக்குத் தெரியவில்லை; பரமேஸ்வரா, தயை செய்.
அதித்யைவம் ஸ்துதோ விஷ்ணுஃ ப்ரஹஸ்யாஹ ஸுராரணிம்
அதிதி இப்படிச் புகழ்ந்தபோது, விஷ்ணு சிரித்தபடி தேவர்களின் தாயாரிடம் பேசினார்.
மாதா தேவி த்வம் அஸ்மாகம் ப்ரஸீத வரதா பவ
தேவி, தாயே, நீங்களே எங்களுக்கானவர்; தயை செய்து வரம் அருளும்.
ஏவம் அஸ்து யதேச்சா தே த்வம் அஶேஷஸுராஸுரைஃ அஜேயஃ புருஷவ்யாக்ர மர்த்யலோகே பவிஷ்யஸி
உன் விருப்பப்படி ஆகட்டும்; நீ எல்லா தேவர்களுக்கும் அசுரர்களுக்கும் வெல்ல முடியாதவளாக, மனித உலகில் வாழ்வாய், மனிதர்களில் சிறந்தவளே.
ததோ ऽநந்தரம் ஏவாஸ்ய ஶக்ராணீஸஹிதாம் திதிம் ஸத்யபாமா ப்ரணம்யாஹ ப்ரஸீதேதி புநஃ புநஃ
உடனே, சத்யபாமா, சக்ராணியுடன் இருந்த திதியை மீண்டும் மீண்டும் வணங்கி, தயை செய்யுமாறு கேட்டாள்.
மத்ப்ரஸாதாந் ந தே ஸுப்ரு ஜரா வைரூப்யம் ஏவ ச பவிஷ்யத்ய் அநவத்யாங்கி ஸர்வகாமா பவிஷ்யஸி
என் அருளால், அழகான புருவமுள்ளவளே, உனக்கு முதுமை அல்லது குறைபாடு வராது; குற்றமில்லாத உருவமும், எல்லா ஆசைகளும் உனக்கு கிடைக்கும்.
அதித்யா து க்ரு'தாநுஜ்ஞோ தேவராஜோ ஜநார்தநம் யதாவத் பூஜயாம் ஆஸ பஹுமாநபுரஃஸரம்
அதிதியின் அனுமதியுடன், தேவர்களின் அரசன் ஜனார்த்தனனை மிக மதிப்புடன், முறையாக வணங்கினார்.
ததோ ததர்ஶ க்ரு'ஷ்ணோ ऽபி ஸத்யபாமாஸஹாயவாந் தேவோத்யாநாநி ஸர்வாணி நந்தநாதீநி ஸத்தமாஃ
அப்போது கிருஷ்ணன், சத்யபாமாவுடன் சேர்ந்து, நந்தனம் முதலான எல்லா தெய்வீக தோட்டங்களையும் பார்த்தார், நல்லவர்களே.
ததர்ஶ ச ஸுகந்தாட்யம் மஞ்ஜரீபுஞ்ஜதாரிணம் ஶைத்யாஹ்லாதகரம் திவ்யம் தாம்ரபல்லவஶோபிதம்
அவர் ஒரு வானமரத்தைப் பார்த்தார்; அது மணம் பரப்பி, மலர்கொத்துகளால் அலங்கரிக்கப்பட்டு, குளிர்ச்சியும் இனிமையும் தரும் வகையில், செம்பருப்பு நிற இலைகளால் ஒளிர்ந்தது.
மத்யமாநே ऽம்ரு'தே ஜாதம் ஜாதரூபஸமப்ரபம் பாரிஜாதம் ஜகந்நாதஃ கேஶவஃ கேஶிஸூதநஃ தம் த்ரு'ஷ்ட்வா ப்ராஹ கோவிந்தம் ஸத்யபாமா த்விஜோத்தமாஃ
அமுதம் கடையப்பட்ட போது, தங்கம் போல ஒளிரும் பாரிஜாத மரம் தோன்றியது; உலகத்தின் ஆண்டவரான கேசவன், கேசிசூதனும் அதை பார்த்தார். அதை பார்த்தவுடன், சத்யபாமா, கோவிந்தனிடம், 'துவிஜர்களில் சிறந்தவர்களே,' என்று பேசினாள்.
கஸ்மாந் ந த்வாரகாம் ஏஷ நீயதே க்ரு'ஷ்ண பாதபஃ யதி தே தத் வசஃ ஸத்யம் ஸத்யாத்யர்தம் ப்ரியேதி மே
இந்த மரம் ஏன் துவாரகைக்கு கொண்டு செல்லப்படவில்லை, கிருஷ்ணா? உன் சொல் எனக்கு உண்மையாகவே பிரியமானது என்றால், அதை நிறைவேற்ற வேண்டும்.
மத்க்ரு'ஹே நிஷ்குடார்தாய தத் அயம் நீயதாம் தருஃ ந மே ஜாம்பவதீ தாத்ரு'க் அபீஷ்டா ந ச ருக்மிணீ
இந்த மரம் என் வீட்டில் வாசற்புறத்துக்காக கொண்டு வரப்பட வேண்டும். ஜாம்பவதி அல்லது ருக்மிணி எனக்கு இவ்வளவு பிரியமானவர்கள் அல்ல.
ஸத்யே யதா த்வம் இத்ய் உக்தம் த்வயா க்ரு'ஷ்ணாஸக்ரு'த் ப்ரியம் ஸத்யம் தத் யதி கோவிந்த நோபசாரக்ரு'தம் வசஃ
நீ பலமுறை, 'நீ உண்மையானவள்' என்று சொன்னாய், கிருஷ்ணா. அது உண்மை என்றால், கோவிந்தா, உன் சொற்கள் வெறும் மரியாதைக்காக அல்ல என்று நிரூபிக்க வேண்டும்.
தத் அஸ்து பாரிஜாதோ ऽயம் மம கேஹவிபூஷணம் பிப்ரதீ பாரிஜாதஸ்ய கேஶபாஶேந மஞ்ஜரீம் ஸபத்நீநாம் அஹம் மத்யே ஶோபேயம் இதி காமயே
இந்த பாரிஜாதம் என் வீட்டுக்கு அலங்காரமாக இருக்கட்டும். இந்த மரத்தின் மலரை என் கூந்தலில் சூடி, என் மற்ற மனைவிகளுக்கு நடுவில் நான் பிரகாசிக்க விரும்புகிறேன்.
இத்ய் உக்தஃ ஸ ப்ரஹஸ்யைநம் பாரிஜாதம் கருத்மதி ஆரோபயாம் ஆஸ ஹரிஸ் தம் ஊசுர் வநரக்ஷிணஃ
இவ்வாறு கேட்டபோது, ஹரி சிரித்தார்; பாரிஜாதத்தை கருடனின் மீது ஏற்றி வைத்தார். அப்போது தோட்டத்தை காக்கும்வர்கள் அவரிடம் பேசினர்.
போஃ ஶசீ தேவராஜஸ்ய மஹிஷீ தத்பரிக்ரஹம் பாரிஜாதம் ந கோவிந்த ஹர்தும் அர்ஹஸி பாதபம்
கோவிந்தா, இந்த பாரிஜாதம் தேவராஜாவின் மனைவி சசியின் சொத்து; நீ அதை எடுத்துச் செல்லக் கூடாது.
ஶசீவிபூஷணார்தாய தேவைர் அம்ரு'தமந்தநே உத்பாதிதோ ऽயம் ந க்ஷேமீ க்ரு'ஹீத்வைநம் கமிஷ்யஸி
சசியை அலங்கரிக்க, தேவர்கள் அமுதம் கடைந்தபோது இந்த மரம் தோன்றியது; நீ இதை எடுத்துச் சென்றால் உனக்கு நன்மை இருக்காது.
மௌட்யாத் ப்ரார்தயஸே க்ஷேமீ க்ரு'ஹீத்வைநம் ச கோ வ்ரஜேத் அவஶ்யம் அஸ்ய தேவேந்த்ரோ விக்ரு'திம் க்ரு'ஷ்ண யாஸ்யதி
முட்டாள்தனமாக நீ இதை எடுத்துச் சென்ற பிறகு பாதுகாப்பை விரும்புகிறாய்; இதை எடுத்துச் செல்ல யார் துணிவார்? நிச்சயமாக இந்திரன் கோபப்படுவான், கிருஷ்ணா.
வஜ்ரோத்யதகரம் ஶக்ரம் அநுயாஸ்யந்தி சாமராஃ தத் அலம் ஸகலைர் தேவைர் விக்ரஹேண தவாச்யுத விபாககடு யத் கர்ம ந தச் சம்ஸந்தி பண்டிதாஃ
வஜ்ராயுதம் தூக்கிய இந்திரனை மருத்கணங்கள் பின்தொடர்வார்கள். அச்யுதா, எல்லா தேவர்களுடனும் சண்டை போதுமானது; கடுமையான விளைவுகள் தரும் செயல்களை ஞானிகள் பாராட்டமாட்டார்கள்.
இத்ய் உக்தே தைர் உவாசைதாந் ஸத்யபாமாதிகோபிநீ
அவர்கள் இவ்வாறு கூறியபோது, சத்யபாமா மிகுந்த கோபத்துடன் பதிலளித்தாள்.
கா ஶசீ பாரிஜாதஸ்ய கோ வா ஶக்ரஃ ஸுராதிபஃ ஸாமாந்யஃ ஸர்வலோகாநாம் யத்ய் ஏஷோ ऽம்ரு'தமந்தநே
பாரிஜாதத்துக்கு சசி யார்? அல்லது தேவர்களின் தலைவன் சக்ரன் யார்? இது அமுதம் கடைந்தபோது தோன்றியதானால், எல்லா உலகங்களுக்கும் பொதுவானது.
ஸமுத்பந்நஃ புரா கஸ்மாத் ஏகோ க்ரு'ஹ்ணாதி வாஸவஃ யதா ஸுரா யதா சேந்துர் யதா ஶ்ரீர் வநரக்ஷிணஃ
இது பழைய காலத்தில் தோன்றியதானால், ஏன் ஒருவராக வசவன் மட்டும் அதை எடுத்துக்கொள்கிறான்? அமுதம் போலவும், சந்திரன் போலவும், இலக்குமி போலவும் அல்லவா, தோட்டக்காவலர்களே?
ஸாமாந்யஃ ஸர்வலோகஸ்ய பாரிஜாதஸ் ததா த்ருமஃ பர்த்ரு'பாஹுமஹாகர்வாத் ருணத்த்ய் ஏநம் அதோ ஶசீ
பாரிஜாத மரம் எல்லா உலகங்களுக்கும் பொதுவானது; ஆனாலும், தன் கணவரின் பெருமையால் சசி அதைத் தடுக்கிறாள்.