த்வந்மாயாமூடமநஸோ ஜந்மம்ரு'த்யுஜராதிகாந் அவாப்ய பாபாந் பஶ்யந்தி ப்ரேதராஜாநம் அந்தரா
உமது மாயையால் மனம் குழப்பமடைந்தவர்கள், பிறப்பு, மரணம், முதுமை ஆகியவற்றை அனுபவித்து, பாவங்களை செய்து, இடையில் யமனை காண்கிறார்கள்.
ததஃ பாஶஶதைர் பத்தா நரகேஷ்வ் அதிதாருணம் ப்ராப்நுவந்தி மஹத் துஃகம் விஶ்வரூபம் இதம் தவ
பின்னர், நூற்றுக்கணக்கான கட்டுகளால் கட்டப்பட்டு, அவர்கள் நரகங்களில் கடுமையான துன்பங்களை அனுபவிக்கிறார்கள்; இது உமது உலகளாவிய வடிவம்.
அஹம் அத்யந்தவிஷயீ மோஹிதஸ் தவ மாயயா மமத்வாகாதகர்தாந்தே ப்ரமாமி பரமேஶ்வர
பரமேஸ்வரா, நான் புலனின்பங்களில் மிகுந்த ஆசை கொண்டவன்; உமது மாயையால் மயங்கிப், சொந்தம் என்ற ஆழமான குழிக்குள் அலைந்து கொண்டிருக்கிறேன்.
ஸோ ऽஹம் த்வாம் ஶரணம் அபாரம் ஈஶம் ஈட்யம் ஸம்ப்ராப்தஃ பரமபதம் யதோ ந கிம்சித் ஸம்ஸாரஶ்ரமபரிதாபதப்தசேதா நிர்விண்ணே பரிணததாம்நி ஸாபிலாஷஃ
அதனால், நான் எல்லா எல்லைகளும் கடந்த, புகழ் பெறும் உம்மை அடைக்கலம் புகுந்துள்ளேன்; இங்கு பிறவிப் பிணியும் துன்பமும் இல்லை; என் மனம் சோர்ந்து, உயர் நிலையை நாடி வந்துள்ளேன்.
இத்தம் ஸ்துதஸ் ததா தேந முசுகுந்தேந தீமதா ப்ராஹேஶஃ ஸர்வபூதாநாம் அநாதிநிதநோ ஹரிஃ
அவ்வாறு ஞானி முசுகுந்தன் புகழ்ந்தபோது, எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆண்டவனும், ஆதியற்றும் முடிவற்றும் ஹரியும் பேசினார்.
யதாபிவாஞ்சிதாம்ல் லோகாந் திவ்யாந் கச்ச நரேஶ்வர அவ்யாஹதபரைஶ்வர்யோ மத்ப்ரஸாதோபப்ரு'ம்ஹிதஃ
அரசே, நீ விரும்பும் தெய்வீக உலகங்களுக்கு செல்; என் அருளால் குறையற்ற ஆட்சி உனக்கு கிடைக்கும்.
புக்த்வா திவ்யாந் மஹாபோகாந் பவிஷ்யஸி மஹாகுலே ஜாதிஸ்மரோ மத்ப்ரஸாதாத் ததோ மோக்ஷம் அவாப்ஸ்யஸி
தெய்வீகமான பெரிய இன்பங்களை அனுபவித்த பிறகு, நீ ஒரு உயர்ந்த குடும்பத்தில் பிறந்து, என் அருளால் கடந்த பிறவிகளை நினைவில் வைத்திருப்பாய்; பின்னர், மோக்ஷம் அடைவாய்.
இத்ய் உக்தஃ ப்ரணிபத்யேஶம் ஜகதாம் அச்யுதம் ந்ரு'பஃ குஹாமுகாத் விநிஷ்க்ராந்தோ தத்ரு'ஶே ஸோ ऽல்பகாந் நராந்
இவ்வாறு அருளை பெற்ற அரசன், உலகங்களின் தவறாத ஆண்டவரை வணங்கி, குகை வாயிலிருந்து வெளியே வந்து, சில மனிதர்களையே பார்த்தான்.
ததஃ கலியுகம் ஜ்ஞாத்வா ப்ராப்தம் தப்தும் ததோ ந்ரு'பஃ நரநாராயணஸ்தாநம் ப்ரயயௌ கந்தமாதநம்
பின்னர், கலியுகம் வந்துவிட்டதை உணர்ந்து, அந்த அரசன் தவம் செய்ய நரன் நாராயணர் உறையும் கந்தமாதனத்திற்கு சென்றான்.
க்ரு'ஷ்ணோ ऽபி காதயித்வாரிம் உபாயேந ஹி தத்பலம் ஜக்ராஹ மதுராம் ஏத்ய ஹஸ்த்யஶ்வஸ்யந்தநோஜ்ஜ்வலம்
கிருஷ்ணன், தந்திரத்தால் எதிரியின் படைகளை அழித்து, மதுரைக்கு வந்து, பிரகாசமான யானைகள், குதிரைகள், ரதங்களை கைப்பற்றினார்.
ஆநீய சோக்ரஸேநாய த்வாரவத்யாம் ந்யவேதயத் பராபிபவநிஃஶங்கம் பபூவ ச யதோஃ குலம்
அவற்றை உக்ரசேனனிடம் துவாரகையில் கொண்டு வந்து வழங்கினார்; யாது வம்சம் இனி தோல்வியைக் குறித்து அஞ்சாமல் ஆனது.
பலதேவோ ऽபி விப்ரேந்த்ராஃ ப்ரஶாந்தாகிலவிக்ரஹஃ ஜ்ஞாதிதர்ஶநஸோத்கண்டஃ ப்ரயயௌ நந்தகோகுலம்
பிரம்ஹணர்களில் சிறந்தவர்களே, பலராமன் எல்லா சண்டைகளையும் அமைதிப்படுத்தி, உறவினர்களை பார்க்கும் ஆவலுடன் நந்தகோகுலத்திற்கு சென்றார்.
ததோ கோபாஶ் ச கோப்யஶ் ச யதாபூர்வம் அமித்ரஜித் ததைவாப்யவதத் ப்ரேம்ணா பஹுமாநபுரஃஸரம்
பின்னர், முன்னதைப் போலவே, அமித்ரஜித் அன்பும் மரியாதையும் கொண்டு, கோபர்களும், கோபிகளும் அனைவரையும் அழைத்து பேசினார்.
கைஶ் சாபி ஸம்பரிஷ்வக்தஃ காம்ஶ்சித் ஸ பரிஷஸ்வஜே ஹாஸம் சக்ரே ஸமம் கைஶ்சித் கோபகோபீஜநைஸ் ததா
சிலர் அவரைத் தழுவினர்; அவரும் சிலரைத் தழுவினார்; மற்றவர்களுடன் கோபர்களும் கோபிகளும் சேர்ந்து, சந்தோஷமாகப் பேசியும், சிரித்தும் இருந்தனர்.
ப்ரியாண்ய் அநேகாந்ய் அவதந் கோபாஸ் தத்ர ஹலாயுதம் கோப்யஶ் ச ப்ரேமமுதிதாஃ ப்ரோசுஃ ஸேர்ஷ்யம் அதாபராஃ
அங்கே கோபர்கள் பல இனிய வார்த்தைகளை ஹலாயுதனிடம் கூறினர்; கோபிகள் அன்பில் மகிழ்ந்து பேசினர்; சிலர் பொறாமையோடு பேசினார்கள்.
கோப்யஃ பப்ரச்சுர் அபரா நாகரீஜநவல்லபஃ கச்சித் ஆஸ்தே ஸுகம் க்ரு'ஷ்ணஶ் சலத்ப்ரேமரஸாகுலஃ
மற்ற சில கோபிகள், 'நகரில் உள்ள பெண்களின் மனதை வென்றவரே, காதலில் கலங்கும் கிருஷ்ணன் நலமாக இருக்கிறாரா?' என்று கேட்டனர்.
அஸ்மச்சேஷ்டோபஹஸநம் ந கச்சித் புரயோஷிதாம் ஸௌபாக்யமாநம் அதிகம் கரோதி க்ஷணஸௌஹ்ரு'தஃ
'நம் செயலைக் கிருஷ்ணன் கிண்டல் செய்து, நகர்பெண்களுக்கு மேலும் பெருமை கொடுக்கிறாரா? சிறிது நேரம் கூட நட்பாக இருப்பதற்காகவே அப்படிச் செய்கிறாரா?' என்று கேட்டனர்.
கச்சித் ஸ்மரதி நஃ க்ரு'ஷ்ணோ கீதாநுகமநம் க்ரு'தம் அப்ய் அஸௌ மாதரம் த்ரஷ்டும் ஸக்ரு'த் அப்ய் ஆகமிஷ்யதி
'நாம் பாடலுடன் அவரைத் தொடர்ந்து சென்றதை கிருஷ்ணன் நினைவில் வைத்திருக்கிறாரா? அவர் ஒருவேளை தாயை பார்க்க ஒருமுறை கூட வருவாரா?' என்று கேட்டனர்.
அதவா கிம் ததாலாபைஃ க்ரியந்தாம் அபராஃ கதாஃ யத் அஸ்மாபிர் விநா தேந விநாஸ்மாகம் பவிஷ்யதி
'இப்படி பேசுவதால் என்ன பயன்? வேறு விஷயங்களைப் பேசலாம்; நாமும் அவரில்லாமல் இருக்கிறோம், அவரும் நம்மில்லாமல் இருப்பார்.'
பிதா மாதா ததா ப்ராதா பர்தா பந்துஜநஶ் ச கஃ ந த்யக்தஸ் தத்க்ரு'தே ஶ்மாபிர் அக்ரு'தஜ்ஞஸ் ததோ ஹி ஸஃ
'அவருக்காக நம்மில் யார் தந்தை, தாய், சகோதரர், கணவர், உறவினரை விட்டுவைக்கவில்லை? அவர் நமக்கு நன்றி காட்டவில்லை, நாமும் அப்படித்தான்.'
ததாபி கச்சித் ஆத்மீயம் இஹாகமநஸம்ஶ்ரயம் கரோதி க்ரு'ஷ்ணோ வக்தவ்யம் பவதா வசநாம்ரு'தம்
'இருந்தாலும், கிருஷ்ணன் இங்கே வரப்போகிறான் என்று எப்போதாவது சொல்கிறாரா? உங்கள் இனிமையான வார்த்தைகளால் அதை நாங்கள் கேட்க விரும்புகிறோம்.'
தாமோதரோ ऽஸௌ கோவிந்தஃ புரஸ்த்ரீஸக்தமாநஸஃ அபேதப்ரீதிர் அஸ்மாஸு துர்தர்ஶஃ ப்ரதிபாதி நஃ
'அந்த தாமோதரன், கோவிந்தன், நகர்பெண்களில் மனம் பாய்ந்து, நம்மிடம் அன்பை இழந்து விட்டார்; அவரை நாம் பார்க்க முடியாதவராகவே தோன்றுகிறார்.'
ஆமந்த்ரிதஃ ஸ க்ரு'ஷ்ணேதி புநர் தாமோதரேதி ச ஜஹஸுஃ ஸுஸ்வரம் கோப்யோ ஹரிணா க்ரு'ஷ்டசேதஸஃ
கிருஷ்ணா, தாமோதரா என்று அழைக்கப்பட்டபோது, ஹரியின் மீது மனம் ஈர்க்கப்பட்ட கோபிகள் இனிமையாகச் சிரித்தனர்.
ஸம்தேஶைஃ ஸௌம்யமதுரைஃ ப்ரேமகர்பைர் அகர்விதைஃ ராமேணாஶ்வாஸிதா கோப்யஃ க்ரு'ஷ்ணஸ்யாதிமதுஸ்வரைஃ
இனிமையும் அன்பும் நிறைந்த, தாழ்மையுடன் கூடிய மென்மையான செய்திகளை ராமர் கூற, கிருஷ்ணனின் தேனினும் இனிய குரலில் கோபிகள் ஆறுதல் பெற்றனர்.
கோபைஶ் ச பூர்வவத் ராமஃ பரிஹாஸமநோஹரைஃ கதாஶ் சகார ப்ரேம்ணா ச ஸஹ தைர் வ்ரஜபூமிஷு
முன்பைப் போலவே, ராமர் கோபர்களுடன் சேர்ந்து, அன்பும் மகிழ்ச்சியும் நிறைந்த நகைச்சுவை உரையாடல்களையும், கதைகளையும் வ்ரஜபூமியில் பகிர்ந்துகொண்டார்.
வநே விஹரதஸ் தஸ்ய ஸஹ கோபைர் மஹாத்மநஃ மாநுஷச்சத்மரூபஸ்ய ஶேஷஸ்ய தரணீப்ரு'தஃ
மாபெரும் ஆன்மா, மனித உருவில் மறைந்திருக்கும் பூமியைத் தாங்கும் சேஷன், கோபர்களுடன் காட்டில் உலாவினார்.
நிஷ்பாதிதோருகார்யஸ்ய கார்யேணைவாவதாரிணஃ உபபோகார்தம் அத்யர்தம் வருணஃ ப்ராஹ வாருணீம்
பெரும் காரியங்களை முடித்தவனும், தன் பணிக்காகவே பிறந்தவனும் ஆனவருக்காக, வருணன், தன் மகிழ்ச்சிக்காக வாருணியிடம் பேசினார்.
அபீஷ்டாம் ஸர்வதா ஹ்ய் அஸ்ய மதிரே த்வம் மஹௌஜஸஃ அநந்தஸ்யோபபோகாய தஸ்ய கச்ச முதே ஶுபே
'நீ எப்போதும் அவனுக்குப் பிடித்தவள்; வலிமைமிக்க அனந்தனுக்காக நீ போய், அவனுக்கு மகிழ்ச்சி தரு,' என்று சொன்னார்.
இத்ய் உக்தா வாருணீ தேந ஸம்நிதாநம் அதாகரோத் வ்ரு'ந்தாவநதடோத்பந்நகதம்பதருகோடரே
அப்படி வருணனால் கூறப்பட்ட வாருணி, வ்ரிந்தாவனத்தின் கரையில் உள்ள கதம்ப மரத்தின் ஓரத்தில் தன்னை வெளிப்படுத்தினாள்.
விசரந் பலதேவோ ऽபி மதிராகந்தம் உத்ததம் ஆக்ராய மதிராஹர்ஷம் அவாபாத புராதநம்
பாலதேவன் அங்கே உலாவிக்கொண்டிருக்க, மதுவின் வலுவான வாசனை அடைந்தார்; பழைய மது மகிழ்ச்சியையும் அனுபவித்தார்.