ததாநம் அஸிதே வஸ்த்ரே சாருரூபாவதம்ஸகம் சாருகுண்டலிநம் மத்தம் அந்தர்ஜலதலே ஸ்திதம்
கருப்பு உடை அணிந்து, அழகான முடி அலங்காரம், அழகான குண்டலங்கள், ஆனந்தத்தில் மயங்கி, நீரின் அடியில் நின்றார்.
தஸ்யோத்ஸங்கே கநஶ்யாமம் ஆதாம்ராயதலோசநம் சதுர்பாஹும் உதாராங்கம் சக்ராத்யாயுதபூஷணம்
அவரது மடியில், மேகத்தைப் போல் கருப்பு நிறம் கொண்ட, செம்மஞ்சள் தாமரை போன்ற கண்கள், நான்கு கை, உயர்ந்த உடல், சக்கரம் முதலான ஆயுதங்கள் அணிந்த கிருஷ்ணர் இருந்தார்.
பீதே வஸாநம் வஸநே சித்ரமால்யவிபூஷிதம் ஶக்ரசாபதடிந்மாலாவிசித்ரம் இவ தோயதம்
மஞ்சள் உடை அணிந்து, அருமையான மலர் மாலைகள் அணிந்து, வானவில் போல பல வண்ண மாலைகளால் அலங்கரிக்கப்பட்ட மழைமேகம் போல ஜொலித்தார்.
ஶ்ரீவத்ஸவக்ஷஸம் சாருகேயூரமுகுடோஜ்ஜ்வலம் ததர்ஶ க்ரு'ஷ்ணம் அக்லிஷ்டம் புண்டரீகாவதம்ஸகம்
அக்ரூரன், ஸ்ரீவத்ஸம் மார்பில், அழகான கைமணி, முக்குட்டு ஒளிரும், தாமரை அலங்காரம் அணிந்த, குற்றமற்ற கிருஷ்ணரைப் பார்த்தான்.
ஸநந்தநாத்யைர் முநிபிஃ ஸித்தயோகைர் அகல்மஷைஃ ஸம்சிந்த்யமாநம் மநஸா நாஸாக்ரந்யஸ்தலோசநைஃ
சனந்தனர் போன்ற முனிவர்களும், சித்தயோகிகளும், தூய மனதுடன், மூக்கின் முனையில் பார்வையை நிலைநிறுத்தி, அவரை மனதில் தியானித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
பலக்ரு'ஷ்ணௌ ததாக்ரூரஃ ப்ரத்யபிஜ்ஞாய விஸ்மிதஃ அசிந்தயத் அதோ ஶீக்ரம் கதம் அத்ராகதாவ் இதி
அப்போது அக்ரூரன் பாலராமரும் கிருஷ்ணரும் என்பதை அறிந்து, ஆச்சரியப்பட்டு, இவர்கள் இங்கு எப்படி இவ்வளவு விரைவாக வந்தார்கள் என்று எண்ணினான்.
விவக்ஷோஃ ஸ்தம்பயாம் ஆஸ வாசம் தஸ்ய ஜநார்தநஃ ததோ நிஷ்க்ரம்ய ஸலிலாத் ரதம் அப்யாகதஃ புநஃ
அவன் பேச விரும்பியபோது ஜனார்த்தனன் அவன் வார்த்தைகளைத் தடுத்து, பிறகு நீரிலிருந்து வெளியே வந்து மீண்டும் ரதத்திற்குச் சென்றான்.
ததர்ஶ தத்ர சைவோபௌ ரதஸ்யோபரி ஸம்ஸ்திதௌ ராமக்ரு'ஷ்ணௌ யதா பூர்வம் மநுஷ்யவபுஷாந்விதௌ
அங்கே ரதத்தின் மீது இருவரும், ராமரும் கிருஷ்ணரும், முந்தையபோல மனித உருவில் நிற்கும்姿யில் இருந்ததை அவன் கண்டான்.
நிமக்நஶ் ச புநஸ் தோயே தத்ரு'ஶே ஸ ததைவ தௌ ஸம்ஸ்தூயமாநௌ கந்தர்வைர் முநிஸித்தமஹோரகைஃ
மீண்டும் அந்த நீரில் மூழ்கியபோது, அவர் முன்னிருந்தபோலவே அந்த இருவரையும் கண்டார்; அவர்கள் கந்தர்வர்கள், முனிவர்கள், சித்தர்கள், பெரிய பாம்புகள் ஆகியோரால் புகழப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள்.
ததோ விஜ்ஞாதஸத்பாவஃ ஸ து தாநபதிஸ் ததா துஷ்டாவ ஸர்வவிஜ்ஞாநமயம் அச்யுதம் ஈஶ்வரம்
அப்போது, அவர்களின் உண்மையான நிலையை உணர்ந்த அந்த தானதர்மன், எல்லா அறிவுக்கும் ஆதாரமான அச்யுதன், இறைவனைப் புகழ்ந்தார்.
தந்மாத்ரரூபிணே ऽசிந்த்யமஹிம்நே பரமாத்மநே வ்யாபிநே நைகரூபைகஸ்வரூபாய நமோ நமஃ
நீ எல்லா பொருள்களின் மிக நுண்ணிய வடிவும், எண்ணிக்க முடியாத பெருமையும், எல்லாவற்றிலும் நிறைந்த பரமாத்மாவும், பலவகை உருவங்களோடும் ஒரே உண்மை வடிவமுமாக இருப்பவனே, உமக்கு மீண்டும் மீண்டும் வணக்கம்.
ஶப்தரூபாய தே ऽசிந்த்யஹவிர்பூதாய தே நமஃ நமோ விஜ்ஞாநரூபாய பராய ப்ரக்ரு'தேஃ ப்ரபோ
ஒலி வடிவமாகவும், எண்ணிக்க முடியாத வெளிப்பாடாகவும் இருப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்; அறிவின் வடிவாகவும், இயற்கையின் உயர்ந்த ஆண்டவனாகவும் இருப்பவனே, உமக்கு வணக்கம்.
பூதாத்மா சேந்த்ரியாத்மா ச ப்ரதாநாத்மா ததா பவாந் ஆத்மா ச பரமாத்மா ச த்வம் ஏகஃ பஞ்சதா ஸ்திதஃ
நீ எல்லா உயிர்களின் உள்ளும், உணர்வுகளின் உள்ளும், முதன்மை பொருளின் உள்ளும், தனிப்பட்ட ஆத்மாவும், பரமாத்மாவும், இந்த ஐந்து வகைகளிலும் ஒரே நீயே இருக்கின்றாய்.
ப்ரஸீத ஸர்வதர்மாத்மந் க்ஷராக்ஷர மஹேஶ்வர ப்ரஹ்மவிஷ்ணுஶிவாத்யாபிஃ கல்பநாபிர் உதீரிதஃ
எல்லா தர்மங்களின் ஆத்மாவே, அழியாதவனும் அழியும் பெரும் இறைவனும், பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் முதலிய பெயர்களால் விவரிக்கப்படுபவனே, தயை செய்.
அநாக்யேயஸ்வரூபாத்மந்ந் அநாக்யேயப்ரயோஜந அநாக்யேயாபிதாந த்வாம் நதோ ऽஸ்மி பரமேஶ்வரம்
உன் வடிவும், குறிக்கோளும், பெயரும் விவரிக்க முடியாதவை; பரமேசுவரனே, உமக்கு நான் வணங்குகிறேன்.
ந யத்ர நாத வித்யந்தே நாமஜாத்யாதிகல்பநாஃ தத் ப்ரஹ்ம பரமம் நித்யம் அவிகாரி பவாந் அஜஃ
அண்டவா, பெயர், வகை போன்ற யாதொரு எண்ணமும் இல்லாத இடமே அந்த பரம்பொருள், அது என்றும் நிலைத்தும் மாற்றமில்லாத பிரம்மம்; நீ பிறவியில்லாதவனே.
ந கல்பநாம் ரு'தே ऽர்தஸ்ய ஸர்வஸ்யாதிகமோ யதஃ ததஃ க்ரு'ஷ்ணாச்யுதாநந்த விஷ்ணுஸம்ஜ்ஞாபிர் ஈட்யஸே
எல்லா பொருள்களையும் புரிந்துகொள்வது எண்ணங்களின் மூலம் மட்டுமே சாத்தியம்; அதனால், கிருஷ்ணா, அச்யுதா, அனந்தா, நீ விஷ்ணு முதலான பெயர்களால் புகழப்படுகிறாய்.
ஸர்வாத்மம்ஸ் த்வம் அஜ விகல்பநாபிர் ஏதைர் தேவாஸ் த்வம் ஜகத் அகிலம் த்வம் ஏவ விஶ்வம் விஶ்வாத்மம்ஸ் த்வம் அதிவிகாரபேதஹீநஃ ஸர்வஸ்மிந் நஹி பவதோ ऽஸ்தி கிம்சித் அந்யத்
நீ எல்லாவற்றிற்கும் ஆத்மா, பிறவியில்லாதவன்; இந்த எண்ணங்களால் நீ தெய்வங்களாகவும், முழு உலகமாகவும், உலகின் ஆத்மாவாகவும், மாற்றமோ வேறுபாடோ இல்லாதவனாகவும் இருக்கின்றாய்; உன்னில் வேறு எதுவும் இல்லை.
த்வம் ப்ரஹ்மா பஶுபதிர் அர்யமா விதாதா த்வம் தாதா த்ரிதஶபதிஃ ஸமீரணோ ऽக்நிஃ தோயேஶோ தநபதிர் அந்தகஸ் த்வம் ஏகோ பிந்நாத்மா ஜகத் அபி பாஸி ஶக்திபேதைஃ
நீ பிரம்மா, பசுபதி, அரியமன், படைப்பவன், பாதுகாப்பவன், தேவர்களின் தலைவன், காற்று, அக்கினி, நீரின் ஆண்டவன், செல்வத்தின் ஆண்டவன், இறப்பும் நீயே; ஒரே ஆத்மாவாக இருந்தும் பலவித சக்திகளால் உலகை பாதுகாப்பவன் நீயே.
விஶ்வம் பவாந் ஸ்ரு'ஜதி ஹந்தி கபஸ்திரூபோ விஶ்வம் ச தே குணமயோ ऽயம் அஜ ப்ரபஞ்சஃ ரூபம் பரம் ஸதிதிவாசகம் அக்ஷரம் யஜ் ஜ்ஞாநாத்மநே ஸதஸதே ப்ரணதோ ऽஸ்மி தஸ்மை
நீ உலகை உருவாக்கி அழிப்பவன், கதிர்களாக வெளிப்படுவவன்; இந்த முழு உலகம் உன் பிறவியில்லாத குணங்களால் ஆனது; 'சத்' என்று அழைக்கப்படும், அழியாத, அறிவுக்கும், இருப்புக்கும், இல்லாமைக்கும் ஆத்மாவான அந்த உன்னிடம் நான் வணங்குகிறேன்.
ௐ நமோ வாஸுதேவாய நமஃ ஸம்கர்ஷணாய ச ப்ரத்யும்நாய நமஸ் துப்யம் அநிருத்தாய தே நமஃ
ஓம், வாசுதேவனுக்கு வணக்கம், சங்கர்ஷணனுக்கும் வணக்கம், பிரத்யும்னனுக்கும் உமக்கு வணக்கம், அனிருத்தனுக்கும் வணக்கம்.
ஏவம் அந்தர் ஜலே க்ரு'ஷ்ணம் அபிஷ்டூய ஸ யாதவஃ அர்கயாம் ஆஸ ஸர்வேஶம் தூபபுஷ்பைர் மநோமயைஃ
அவ்வாறு அந்த யாதவர், நீரில் கிருஷ்ணனைப் புகழ்ந்து, எல்லாம் ஆண்டவனுக்கு மனதில் உருவாக்கிய தூபம், பூக்கள் கொண்டு அர்க்யம் அர்ப்பணித்தார்.
பரித்யஜ்யாந்யவிஷயம் மநஸ் தத்ர நிவேஶ்ய ஸஃ ப்ரஹ்மபூதே சிரம் ஸ்தித்வா விரராம ஸமாதிதஃ
மற்ற எல்லா பொருள்களையும் மனதில் விட்டு, அங்கே மனதை நிலைநிறுத்தி, பிரம்ம நிலையில் நீண்ட நேரம் தியானத்தில் நிலைத்து அமைதியடைந்தார்.
க்ரு'தக்ரு'த்யம் இவாத்மாநம் மந்யமாநோ த்விஜோத்தமாஃ ஆஜகாம ரதம் பூயோ நிர்கம்ய யமுநாம்பஸஃ
தன் கடமையை முடித்தவன் என்று எண்ணி, சிறந்த பிராமணர்களே, அவர் மீண்டும் யமுனை நீரிலிருந்து வெளியே வந்து, தனது ரதத்திற்குத் திரும்பினார்.
ராமக்ரு'ஷ்ணௌ ததர்ஶாத யதாபூர்வம் அவஸ்திதௌ விஸ்மிதாக்ஷம் ததாக்ரூரம் தம் ச க்ரு'ஷ்ணோ ऽப்யபாஷத
அவர் ராமனையும் கிருஷ்ணனையும் முன்னிருந்தபோலவே நிற்கும் நிலையில் பார்த்தார்; அப்போது, அக்குரூரனின் ஆச்சரியமான பார்வையை கவனித்த கிருஷ்ணன் அவனைப் பேசினார்.
கிம் த்வயா த்ரு'ஷ்டம் ஆஶ்சர்யம் அக்ரூர யமுநாஜலே விஸ்மயோத்புல்லநயநோ பவாந் ஸம்லக்ஷ்யதே யதஃ
அக்குரூரா, யமுனை நீரில் நீ என்ன அற்புதம் கண்டாய்? உன் கண்கள் ஆச்சரியத்தால் பெரிதாகத் திறந்துள்ளன.
அந்தர் ஜலே யத் ஆஶ்சர்யம் த்ரு'ஷ்டம் தத்ர மயாச்யுத தத் அத்ரைவ ஹி பஶ்யாமி மூர்திமத் புரதஃ ஸ்திதம்
அச்சுதா, நான் நீரில் பார்த்த அதிசயத்தை இங்கேயே, உருவாக நின்று கொண்டிருப்பதை இப்போது பார்க்கிறேன்.
ஜகத் ஏதந் மஹாஶ்சர்யரூபம் யஸ்ய மஹாத்மநஃ தேநாஶ்சர்யபரேணாஹம் பவதா க்ரு'ஷ்ண ஸம்கதஃ
இந்த உலகமே அந்த மகானின் அதிசயமான உருவம்; கிருஷ்ணா, எல்லா அதிசயங்களையும் தாண்டியவராகிய நீயால் நான் இணைக்கப்பட்டேன்.
தத் கிம் ஏதேந மதுராம் ப்ரயாமோ மதுஸூதந பிபேமி கம்ஸாத் திக் ஜந்ம பரபிண்டோபஜீவிநஃ
இதில் என்ன பயன்? மதுரைக்கு போகலாம், மதுசூதனா. எனக்கு கம்சனைப் பயமாக இருக்கிறது—மற்றவர்களால் வாழும் வாழ்க்கைக்கு வெட்கம்.
இத்ய் உக்த்வா சோதயாம் ஆஸ தாந் ஹயாந் வாதரம்ஹஸஃ ஸம்ப்ராப்தஶ் சாபி ஸாயாஹ்நே ஸோ ऽக்ரூரோ மதுராம் புரீம் விலோக்ய மதுராம் க்ரு'ஷ்ணம் ராமம் சாஹ ஸ யாதவஃ
இவ்வாறு சொல்லி, அவர் அந்த வேகமான குதிரைகளை ஓட்டினார்; மாலை நேரத்தில், யாதவரான அக்குரூரன் மதுரையைப் பார்த்ததும், கிருஷ்ணனும் ராமனும் அவரிடம் பேசினார்.