ஸாம்ப்ரதம் ச ஜகத்ஸ்வாமீ கார்யஜாதே வ்ரஜே ஸ்திதிம் கர்தும் மநுஷ்யதாம் ப்ராப்தஃ ஸ்வேச்சாதேஹத்ரு'க் அவ்யயஃ
இப்போது உலகின் இறைவன், செயல் நிறைந்த இந்த உலகில் ஒழுங்கை நிலைநிறுத்த மனித உருவைத் தன் விருப்பப்படி எடுத்துள்ளான்; அழியாதவன்.
யோ ऽநந்தஃ ப்ரு'திவீம் தத்தே ஶிகரஸ்திதிஸம்ஸ்திதாம் ஸோ ऽவதீர்ணோ ஜகத்யர்தே மாம் அக்ரூரேதி வக்ஷ்யதி
மலையின் உச்சியில் நிலைபெற்ற இந்த பூமியைத் தாங்கும் அந்தவன் உலக நன்மைக்காக இறங்கி வந்துள்ளான்; அவன் என்னை அக்குரூரா என்று அழைப்பான்.
பித்ரு'பந்துஸுஹ்ரு'த்ப்ராத்ரு'மாத்ரு'பந்துமயீம் இமாம் யந்மாயாம் நாலம் உத்தர்தும் ஜகத் தஸ்மை நமோ நமஃ
தந்தை, உறவினர், நண்பன், சகோதரன், தாய், குடும்பம் என்று உருவான அவனது மாயையை இந்த உலகில் யாராலும் நீக்க முடியாது; அந்தவனை நான் மீண்டும் மீண்டும் வணங்குகிறேன்.
தரந்த்ய் அவித்யாம் விததாம் ஹ்ரு'தி யஸ்மிந் நிவேஶிதே யோகமாயாம் இமாம் மர்த்யாஸ் தஸ்மை வித்யாத்மநே நமஃ
யார் மனதில் தியான மாயை உறுதியாகும் போது, அந்த மனிதர்கள் பரவலாகப் பரவி இருக்கும் அறியாமையை கடந்துவிடுகிறார்கள்; அந்த அறிவின் உருவானவனை நான் வணங்குகிறேன்.
யஜ்வபிர் யஜ்ஞபுருஷோ வாஸுதேவஶ் ச ஶாஶ்வதைஃ வேதாந்தவேதிபிர் விஷ்ணுஃ ப்ரோச்யதே யோ நதோ ऽஸ்மி தம்
யாகம் செய்வோர் யாகபுருஷன் என்று, நித்தியர்கள் வாசுதேவன் என்று, வேதாந்தம் அறிந்தோர் விஷ்ணு என்று அழைக்கும் அவனை நான் வணங்குகிறேன்.
ததா யத்ர ஜகத் தாம்நி தார்யதே ச ப்ரதிஷ்டிதம் ஸதஸத்த்வம் ஸ ஸத்த்வேந மய்ய் அஸௌ யாது ஸௌம்யதாம்
உலகம் நிலைபெற்று தாங்கப்படும் இடத்தில், இருப்பும் இல்லாமையும் சேரும் அந்த இடத்தில், அவன் தனது சுயத்தால் எனக்கு மென்மை அளிக்கட்டும்.
ஸ்ம்ரு'தே ஸகலகல்யாணபாஜநம் யத்ர ஜாயதே புருஷப்ரவரம் நித்யம் வ்ரஜாமி ஶரணம் ஹரிம்
நினைவால் எல்லா நன்மைகளும் பிறக்கும் அந்த முதன்மை மனிதனை, நான் எப்போதும் சரணாக செல்வேன் — ஹரியை.
இத்தம் ஸ சிந்தயந் விஷ்ணும் பக்திநம்ராத்மமாநஸஃ அக்ரூரோ கோகுலம் ப்ராப்தஃ கிம்சித் ஸூர்யே விராஜதி
இவ்வாறு விஷ்ணுவை பக்தியுடன் மனதில் நினைத்தபடி, அக்குரூரன், சூரியன் பிரகாசமாக இருந்தபோது, கோகுலத்தை அடைந்தான்.
ஸ ததர்ஶ ததா தத்ர க்ரு'ஷ்ணம் ஆதோஹநே கவாம் வத்ஸமத்யகதம் புல்லநீலோத்பலதலச்சவிம்
அங்கே, பசுக்களை பண்ணும் இடத்தில், கன்றுகளுக்கிடையில், மலர்ந்த நீலத்தாமரை இதழ்போன்ற நிறமுடைய கிருஷ்ணனை அவன் கண்டான்.
ப்ரபுல்லபத்மபத்த்ராக்ஷம் ஶ்ரீவத்ஸாங்கிதவக்ஷஸம் ப்ரலம்பபாஹும் ஆயாமதுங்கோரஸ்தலம் உந்நஸம்
மலர்ந்த தாமரை இலை போன்ற கண்கள், ஸ்ரீவத்ஸம் குறியுள்ள மார்பு, நீண்ட கை, அகன்ற உயர்ந்த தோள்கள், உயர்ந்த நாசி கொண்டவனாக இருந்தான்.
ஸவிலாஸஸ்மிதாதாரம் பிப்ராணம் முகபங்கஜம் துங்கரக்தநகம் பத்ப்யாம் தரண்யாம் ஸுப்ரதிஷ்டிதம்
இனிமையான புன்னகையோடு மலர்ந்த முகத்தையும், உயரமான சிவப்புக் களிற்றிரண்டையும் பூமியில் உறுதியாக வைத்திருப்பதையும் அவன் கண்டான்.
பிப்ராணம் வாஸஸீ பீதே வந்யபுஷ்பவிபூஷிதம் ஸாந்த்ரநீலலதாஹஸ்தம் ஸிதாம்போஜாவதம்ஸகம்
மஞ்சள் vasthiram அணிந்து, காட்டு மலர்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டு,濃நீல வள்ளி கையில் பிடித்து, வெள்ளை தாமரை மலரால் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தான்.
ஹம்ஸேந்துகுந்ததவலம் நீலாம்பரதரம் த்விஜாஃ தஸ்யாநு பலபத்ரம் ச ததர்ஶ யதுநந்தநம்
அவனுடன் யாதவர்கள் மகிழ்ச்சி தரும் பலராமனையும், அன்னம், சந்திரன், குண்டு போன்ற வெண்மை உடையவனாகவும், நீல vasthiram அணிந்தவனாகவும், அந்த இடத்தில் இருவரையும் பிராமணர்கள் கண்டார்கள்.
ப்ராம்ஶும் உத்துங்கபாஹும் ச விகாஶிமுகபங்கஜம் மேகமாலாபரிவ்ரு'தம் கைலாஸாத்ரிம் இவாபரம்
உயரமான உருவம், உயர்ந்த கை, பிரகாசமான மலர்முகம், மேகங்கள் சூழ்ந்திருப்பது போல், மற்றொரு கைலாசம் போல அவன் இருந்தான்.
தௌ த்ரு'ஷ்ட்வா விகஸத்வக்த்ரஸரோஜஃ ஸ மஹாமதிஃ புலகாஞ்சிதஸர்வாங்கஸ் ததாக்ரூரோ ऽபவத் த்விஜாஃ
அவர்களைப் பார்த்ததும், அக்ரூரனின் முகம் தாமரைப்பூ போல மலர்ந்தது; அவன் முழு உடலும் ஆனந்தத்தில் கூசியது, பிராமணர்களே.
ய ஏதத் பரமம் தாம ஏதத் தத் பரமம் பதம் அபவத் வாஸுதேவோ ऽஸௌ த்விதா யோ ऽயம் வ்யவஸ்திதஃ
இது தான் உயர்ந்த இடம், இது தான் பரம நிலை; இங்கு இரு வடிவத்தில் நிலை கொண்டிருப்பவர் வாசுதேவன் தாமே.
ஸாபல்யம் அக்ஷ்ணோர் யுகபந் மமாஸ்து த்ரு'ஷ்டே ஜகத்தாதரி ஹாஸம் உச்சைஃ அப்ய் அங்கம் ஏதத் பகவத்ப்ரஸாதாத் தத்தாங்கஸங்கே பலவர்த்ம தத் ஸ்யாத்
உலகத்துக்குத் தலைவனைப் பார்த்து, அவன் பிரகாசமான புன்னகையை கண்ட என் கண்கள் உடனே பூரணமடைந்ததாக ஆகட்டும்; பகவானின் அருளால், அவனுடன் சேர்ந்துள்ள இந்த உடலும் நல்ல பயனை அடையட்டும்.
அத்யைவ ஸ்ப்ரு'ஷ்ட்வா மம ஹஸ்தபத்மம் கரிஷ்யதி ஶ்ரீமதநந்தமூர்திஃ யஸ்யாங்குலிஸ்பர்ஶஹதாகிலாகைர் அவாப்யதே ஸித்திர் அநுத்தமா நரைஃ
இன்று என் தாமரைப்போல் உள்ள கையைத் தொடும் அதே நேரத்தில், அந்த எல்லையில்லாத பெருமைமிக்க இறைவன் அருள்புரிவான்; அவன் விரல் தொடுதலால் எல்லா பாவங்களும் நீங்கி, மனிதர்கள் மிக உயர்ந்த Siddhi-யை அடைவார்கள்.
ததாஶ்விருத்ரேந்த்ரவஸுப்ரணீதா தேவாஃ ப்ரயச்சந்தி வரம் ப்ரஹ்ரு'ஷ்டாஃ சக்ரம் க்நதா தைத்யபதேர் ஹ்ரு'தாநி தைத்யாங்கநாநாம் நயநாந்தராணி
அவ்வாறு அஸ்வின்கள், ருத்ரன், இந்திரன், வசுக்கள் ஆகிய தேவர்கள் மகிழ்ச்சியுடன் வரங்களை அளிக்கிறார்கள்; அசுரராஜன் சக்கரத்தால் வீழ்த்தப்பட்டபோது, அசுர பெண்களின் கண்களில் கண்ணீர் வந்தது.
யத்ராம்பு விந்யஸ்ய பலிர் மநோப்யாம் அவாப போகாந் வஸுதாதலஸ்தஃ ததாமரேஶஸ் த்ரிதஶாதிபத்யம் மந்வந்தரம் பூர்ணம் அவாப ஶக்ரஃ
பலி மனதினால் நீரை அர்ப்பணித்து, பூமியில் வாழ்ந்தபடியே எல்லா இன்பங்களையும் பெற்றான்; அதுபோல் தேவர்களின் தலைவன் இந்திரனும் முழு மன்வந்தர காலத்திலும் ஆட்சி பெற்றான்.
அதேஶ மாம் கம்ஸபரிக்ரஹேண தோஷாஸ்பதீபூதம் அதோஷயுக்தம் கர்தா ந மாநோபஹிதம் திக் அஸ்து யஸ்மாந் மநஃ ஸாதுபஹிஷ்க்ரு'தோ யஃ
ஏசா, கம்சனுடன் சேர்ந்ததால், நான் குற்றங்களுக்குப் பூரண இடமாகி விட்டேன்; எனக்குள் பெருமை வராதிருக்கட்டும், ஏனெனில் என் மனம் நல்லவர்களின் நட்பிலிருந்து விலக்கப்பட்டது.
ஜ்ஞாநாத்மகஸ்யாகிலஸத்த்வராஶேர் வ்யாவ்ரு'த்ததோஷஸ்ய ஸதாஸ்புடஸ்ய கிம் வா ஜகத்ய் அத்ர ஸமஸ்தபும்ஸாம் அஜ்ஞாதம் அஸ்யாஸ்தி ஹ்ரு'தி ஸ்திதஸ்ய
அறிவின் வடிவாகவும், எல்லா உயிர்களின் ஆதியாகவும், எப்போதும் தூய்மையாகவும் விளங்கும் அவருக்கு, எல்லா மனிதர்களின் உள்ளத்திலும் இருப்பதால், இந்த உலகில் தெரியாதது எதுவும் இல்லை.
தஸ்மாத் அஹம் பக்திவிநம்ரகாத்ரோ வ்ரஜாமி விஶ்வேஶ்வரம் ஈஶ்வராணாம் அம்ஶாவதாரம் புருஷோத்தமஸ்ய அநாதிமத்யாந்தம் அஜஸ்ய விஷ்ணோஃ
ஆகையால், பக்தியால் பணிந்த உடலுடன், நான் உலகத்துக்குத் தலைவனை, எல்லா இறைவர்களின் இறைவனை, ஆரம்பம், நடுவும் முடிவும் இல்லாத, பிறப்பு அறியாத விஷ்ணுவின் அம்சமாக வந்தவரை அடைகிறேன்.
சிந்தயந்ந் இதி கோவிந்தம் உபகம்ய ஸ யாதவஃ அக்ரூரோ ऽஸ்மீதி சரணௌ நநாம ஶிரஸா ஹரேஃ
இவ்வாறு கோவிந்தனை நினைத்து, யாதவர் அக்ரூரன் அருகில் சென்று, 'நான் அக்ரூரன்' என்று சொல்லி, ஹரியின் பாதங்களில் தலையணைத்து வணங்கினான்.
ஸோ ऽப்ய் ஏநம் த்வஜவஜ்ராப்ஜக்ரு'தசிஹ்நேந பாணிநா ஸம்ஸ்ப்ரு'ஶ்யாக்ரு'ஷ்ய ச ப்ரீத்யா ஸுகாடம் பரிஷஸ்வஜே
அவரும் தங்கையில் கொடி, வஜ்ரம், தாமரை ஆகிய குறிகள் உள்ள கரத்தால் அக்ரூரனைத் தொடி, அருகில் இழுத்து, மிகுந்த பாசத்துடன் இறுக்கமாக அணைத்தார்.
க்ரு'தஸம்வதநௌ தேந யதாவத் பலகேஶவௌ ததஃ ப்ரவிஷ்டௌ ஸஹஸா தம் ஆதாயாத்மமந்திரம்
அக்ரூரனுடன் உரிய மரியாதை வார்த்தைகள் பேசிக் கொண்டு, பாலராமனும் கேசவனும் அவனை உடன் அழைத்துக் கொண்டு விரைவாக தங்கள் இல்லத்திற்குள் சென்றார்கள்.
ஸஹ தாப்யாம் ததாக்ரூரஃ க்ரு'தஸம்வந்தநாதிகஃ புக்தபோஜ்யோ யதாந்யாயம் ஆசசக்ஷே ததஸ் தயோஃ
அப்போது, அவர்களுடன் உரிய மரியாதைகளை செய்து, உணவு உண்ட பிறகு, அக்ரூரன் எல்லாவற்றையும் இருவருக்கும் விவரித்தான்.
யதா நிர்பர்த்ஸிதஸ் தேந கம்ஸேநாநகதுந்துபிஃ யதா ச தேவகீ தேவீ தாநவேந துராத்மநா
கம்சன் அனகதுந்துபியை எவ்வாறு கண்டித்தான், தேவகி தேவியை அந்த தீய மனம் கொண்ட அசுரன் எவ்வாறு நடத்தினான் என்பதையும் கூறினான்.
உக்ரஸேநே யதா கம்ஸஃ ஸ துராத்மா ச வர்ததே யம் சைவார்தம் ஸமுத்திஶ்ய கம்ஸேந ஸ விஸர்ஜிதஃ
கம்சன், அந்தக் கொடியவன், உக்ரசேனனை எவ்வாறு நடத்துகிறான், எந்த காரணத்திற்காக கம்சன் அக்ரூரனை அனுப்பினான் என்பதையும் கூறினான்.
தத் ஸர்வம் விஸ்தராச் ச்ருத்வா பகவாந் கேஶிஸூதநஃ உவாசாகிலம் ஏதத் து ஜ்ஞாதம் தாநபதே மயா
அனைத்தையும் விரிவாகக் கேட்ட பிறகு, கேசி என்ற அசுரனை அழித்த பகவான், 'இதையெல்லாம் நான் ஏற்கனவே அறிந்தேன்' என்று சொன்னான்.