युगानाम् अनुभावेन जातिभेदाश् च संस्थिताः गुणेभ्यो गुणकर्तृभ्यो विचित्रा धर्मसंस्थितिः
गुणानाम् अनुभावेन उद्भवाभिभवौ तथा तीर्थानाम् अपि वर्णानां वेदानां स्वर्गमोक्षयोः
तादृग्रूपप्रवृत्त्या तु तद् एव च विशिष्यते कालो ऽभिव्यञ्जकः प्रोक्तो देशो ऽभिव्यङ्ग्य उच्यते
यदा यदा अभिव्यक्तिं कालो धत्ते तदा तदा तद् एव व्यञ्जनं ब्रह्मंस् तस्मान् नास्त्य् अत्र संशयः
युगानुरूपा मूर्तिः स्याद् देवानां वैदिकी तथा कर्मणाम् अपि तीर्थानां जातीनाम् आश्रमस्य तु
त्रिदैवत्यं सत्ययुगे तीर्थं लोकेषु पूज्यते द्विदैवत्यं युगे ऽन्यस्मिन् द्वापरे चैकदैविकम्
कलौ न किंचिद् विज्ञेयम् अथान्यद् अपि तच् छृणु दैवं कृतयुगे तीर्थं त्रेतायाम् आसुरं विदुः
आर्षं च द्वापरे प्रोक्तं कलौ मानुषम् उच्यते अथान्यद् अपि वक्ष्यामि शृणु नारद कारणम्
गौतम्यां यत् त्वया पृष्टं तत् ते वक्ष्यामि विस्तरात् यदा चेयं हरशिरः प्राप्ता गङ्गा महामुने
तदा प्रभृति सा गङ्गा शंभोः प्रियतराभवत् तद् देवस्य मतं ज्ञात्वा गजवक्त्रम् उवाच सा
उमा लोकत्रयेशाना माता च जगतो हिता शान्ता श्रुतिर् इति ख्याता भुक्तिमुक्तिप्रदायिनी
तन् मातुर् वचनं श्रुत्वा गजवक्त्रो ऽभ्यभाषत
किं कृत्यं शाधि मां मातस् तत्कर्ताहम् असंशयम्
उमा सुतम् उवाचेदं महेश्वरजटास्थिता त्वयावतार्यतां गङ्गा सत्यम् ईशप्रिया सती
पुनश् चेशस् तत्र चित्रम् अध्यास्ते सर्वदा सुत शिवो यत्र सुरास् तत्र तत्र वेदाः सनातनाः
तत्रैव ऋषयः सर्वे मनुष्याः पितरस् तथा तस्मान् निवर्तयेशानं देवदेवं महेश्वरम्
तस्या निवर्तिते देवे गङ्गायाः सर्व एव हि निवृत्तास् ते भविष्यन्ति शृणु चेदं वचो मम निवर्तय ततस् तस्याः सर्वभावेन शंकरम्
मातुस् तद् वचनं श्रुत्वा पुनर् आह गणेश्वरः
नैव शक्यः शिवो देवो मया तस्या निवर्तितुम् अनिवृत्ते शिवे तस्या देवा अपि निवर्तितुम्
न शक्या जगतां मातर् अथान्यच् चापि कारणम् गङ्गावतारिता पूर्वं गौतमेन महात्मना
ऋषिणा लोकपूज्येन त्रैलोक्यहितकारिणा सामोपायेन तद्वाक्यात् पूज्येन ब्रह्मतेजसा
आराधयित्वा देवेशं तपोभिः स्तुतिभिर् भवम् तुष्टेन शंकरेणेदम् उक्तो ऽसौ गौतमस् तदा
वरान् वरय पुण्यांश् च प्रियांश् च मनसेप्सितान् यद् यद् इच्छसि तत् सर्वं दाता ते ऽद्य महामते
एवम् उक्तः शिवेनासौ गौतमो मयि शृण्वति इदम् एव तदोवाच सजटां देहि शंकर गङ्गां मे याचते पुण्यां किम् अन्येन वरेण मे
पुनः प्रोवाच तं शंभुः सर्वलोकोपकारकः
उक्तं न चात्मनः किंचित् तस्माद् याचस्व दुष्करम्
गौतमो ऽदीनसत्त्वस् तं भवम् आह कृताञ्जलिः
एतद् एव च सर्वेषां दुष्करं तव दर्शनम् मया तद् अद्य संप्राप्तं कृपया तव शंकर
स्मरणाद् एव ते पद्भ्यां कृतकृत्या मनीषिणः भवन्ति किं पुनः साक्षात् त्वयि दृष्टे महेश्वरे
एवम् उक्ते गौतमेन भवो हर्षसमन्वितः त्रयाणाम् उपकारार्थं लोकानां याचितं त्वया