तावत् कन्या प्रदातव्या नो चेत् पित्रोर् अधोगतिः पितुः स्वरूपं पुत्रः स्याद् यः पिता पुत्र एव सः
आत्मनः सुखितां लोके को न कुर्यात् करोति च यत् कन्यायां पिता कुर्याद् दानं पूजनम् ईक्षणम्
यत् कृतं तत् कृतं विद्यात् तासु दत्तं तद् अक्षयम् यद् दत्तं तासु कन्यासु तद् आनन्त्याय कल्पते
पुत्रेषु चैव पौत्रेषु को न कुर्यात् सुखं रवे करोति यः कन्यकानां स संपद्भाजनं भवेत्
एवं तां वादिनीं कन्यां विष्टिं प्रोवाच भास्करः
किं करोमि न गृह्णाति त्वां कश्चिद् भीषणाकृतिम् कुलं रूपं वयो वित्तं विद्यां वृत्तं सुशीलताम्
मिथः पश्यन्ति संबन्धे विवाहे स्त्रीषु पुंसु च अस्मासु सर्वम् अप्य् अस्ति विना तव गुणैः शुभे किं करोमि क्व दास्यामि वृथा मां धिक् करोषि किम्
एवम् उक्त्वा पुनस् तां च विष्टिं प्रोवाच भास्करः
यस्मै कस्मै च दातव्या त्वं वै यद्य् अनुमन्यसे दीयसे ऽद्य मया विष्टे अनुजानीहि मां ततः
पितरं प्राह सा विष्टिर् भर्ता पुत्रा धनं सुखम् आयू रूपं च संप्रीतिर् जायते प्राक्तनानुगम्
यत् पुरा विहितं कर्म प्राणिना साध्व् असाधु वा फलं तदनुरोधेन प्राप्यते ऽपि भवान्तरे
स्वदोष एव तत् पित्रा परिहर्तव्य आदरात् तादृग् एव फलं तु स्याद् यादृग् आचरितं पुरा
तस्मात् तद्दानसंबन्धं स्ववंशानुगतं पिता करोति शेषं दैवेन यद् भाव्यं तद् भविष्यति
तच् छ्रुत्वा दुहितुर् वाक्यं त्वष्टुः पुत्राय भीषणाम् विश्वरूपाय तां प्रादाद् विष्टिं लोकभयंकरीम्
विश्वरूपो ऽपि तद्वच् च भीषणो भीषणाकृतिः एवं मिथः संचरतोः शीलरूपसमानयोः
प्रीतिः कदाचिद् वैषम्यं दंपत्योर् अभवन् मिथः गण्डो नामाभवत् पुत्रो ह्य् अतिगण्डस् तथैव च
रक्ताक्षः क्रोधनश् चैव व्ययो दुर्मुख एव च तेभ्यः कनीयान् अभवद् धर्षणो नाम पुण्यभाक्
सुतः सुशीलः सुभगः शान्तः शुद्धमतिः शुचिः स कदाचिद् यमगृहं द्रष्टुं मातुलम् अभ्यगात्
स ददर्श बहूञ् जन्तून् स्वर्गस्थान् इव दुःखिनः स मातुलं तु पप्रच्छ नत्वा धर्मं सनातनम्
क इमे सुखिनस् तात पच्यन्ते नरके च के
एवं पृष्टो धर्मराजः सर्वं प्राह यथार्थवत् तत्कर्मणां गतिं सर्वाम् अशेषेण न्यवेदयत्
विहितस्य न कुर्वन्ति ये कदाचिद् अतिक्रमम् न ते पश्यन्ति निरयं कदाचिद् अपि मानवाः
न मानयन्ति ये शास्त्रं नाचारं न बहुश्रुतान् विहितातिक्रमं कुर्युर् ये ते नरकगामिनः
स तु श्रुत्वा धर्मवाक्यं हर्षणः पुनर् अब्रवीत्
पिता त्वाष्ट्रो भीषणश् च माता विष्टिश् च भीषणा भ्रातरश् च महात्मानो येन ते शान्तबुद्धयः
सुरूपाश् च भविष्यन्ति निर्दोषा मङ्गलप्रदाः तन् मे कर्म वदस्वाद्य तत्कर्तास्मि सुरोत्तम
अन्यथा तान् न गच्छेयम् इत्य् उक्तः प्राह धर्मराट् हर्षणं शुद्धबुद्धिं तं हर्षणो ऽसि न संशयः
बहवः स्युः सुताः केचिन् नैव ते कुलतन्तवः एक एव सुतः कश्चिद् येन तद् ध्रियते कुलम्
कुलस्याधारभूतो यो यः पित्रोः प्रियकारकः यः पूर्वजान् उद्धरति स पुत्रस् त्व् इतरो गदः
यस्मात् त्वयानुरूपं मे प्रोक्तं मातामह प्रियम् तस्मात् त्वं गौतमीं गच्छ स्नात्वा नियतमानसः