द्विमुखस्य द्विजस्योक्तं श्रुत्वा राजातिविस्मितः
को भवान् किं कृतं पापं कस्माच् छून्यश् च पर्वतः एकेनास्येन तृप्यन्ति प्राणिनो ऽत्र नगोत्तमे
किम् उतास्यद्वयेन त्वं न तृप्तिम् उपयास्यसि किं वा ते दुष्कृतं प्राप्तम् इह जन्मन्य् अथो पुरा
तत् सर्वं शंस मे सत्यं त्रास्ये त्वां महतो भयात्
राजानं तं द्विजः प्राह निःश्वसन्न् अथ चिच्चिकः
वक्ष्ये ऽहं त्वां पूर्ववृत्तं पवमान शृणुष्व तत् अहं द्विजातिप्रवरो वेदवेदाङ्गपारगः
कुलीनो विदितप्राज्ञः कार्यहन्ता कलिप्रियः वदे पुरस् तथा पृष्ठे अन्यद् अन्यच् च जन्तुषु
परवृद्ध्या सदा दुःखी मायया विश्ववञ्चकः कृतघ्नः सत्यरहितः परनिन्दाविचक्षणः
मित्रस्वामिगुरुद्रोही दम्भाचारो ऽतिनिर्घृणः मनसा कर्मणा वाचा तापयामि जनान् बहून्
अयम् एव विनोदो मे सदा यत् परहिंसनम् युग्मभेदं गणोच्छेदं मर्यादाभेदनं सदा
करोमि निर्विचारो ऽहं विद्वत्सेवापराङ्मुखः न मया सदृशः कश्चित् पातकी भवनत्रये
तेनाहं द्विमुखो जातस् तापनाद् दुःखभाग्य् अहम् तस्माद् दुःखेन संतप्तः शून्यो ऽयं पर्वतो मम
अन्यच् च शृणु भूपाल वाक्यं धर्मार्थसंहितम् ब्रह्महत्यासमं पापं तद् विना तद् अवाप्यते
क्षत्रियः संगरं गत्वा अथवान्यत्र संगरात् पलायन्तं न्यस्तशस्त्रं विश्वस्तं च पराङ्मुखम्
अविज्ञातं चोपविष्टं बिभेमीति च वादिनम् तं यदि क्षत्रियो हन्यात् स तु स्याद् ब्रह्मघातकः
अधीतं विस्मरति यस् त्वं करोति तथोत्तमम् अनादरं च गुरुषु तम् आहुर् ब्रह्मघातकम्
प्रत्यक्षे च प्रियं वक्ति परोक्षे परुषाणि च अन्यद् धृदि वचस्य् अन्यत् करोत्य् अन्यत् सदैव यः
गुरूणां शपथं कर्ता द्वेष्टा ब्राह्मणनिन्दकः मिथ्या विनीतः पापात्मा स तु स्याद् ब्रह्मघातकः
देवं वेदम् अथाध्यात्मं धर्मब्राह्मणसंगतिम् एतान् निन्दति यो द्वेषात् स तु स्याद् ब्रह्मघातकः
एवं भूतो ऽप्य् अहं राजन् दम्भार्थं लज्जया तथा सद्वृत्त इव वर्ते ऽहं तस्माद् राजन् द्विजो ऽभवम्
एवं भूतो ऽपि सत्कर्म किंचित् कर्तास्मि कुत्रचित् तेनाहं कर्मणा राजन् स्वतः स्मर्ता पुरा कृतम्
तच् चिच्चिकवचः श्रुत्वा पवमानः सुविस्मितः कर्मणा केन ते मुक्तिर् इत्य् आह नृपतिर् द्विजम्
इति तस्य वचः श्रुत्वा नृपतिं प्राह पक्षिराट्
अस्मिन्न् एव नगश्रेष्ठे गौतम्या उत्तरे तटे गदाधरं नाम तीर्थं तत्र मां नय सुव्रत
तद् धि तीर्थं पुण्यतमं सर्वपापप्रणाशनम् सर्वकामप्रदं चेति महद्भिर् मुनिभिः श्रुतम्
न गौतम्यास् तथा विष्णोर् अपरं क्लेशनाशनम् सर्वभावेन तत् तीर्थं पश्येयम् इति मे मतिः
मत्कृतेन प्रयत्नेन नैतच् छक्यं कदाचन कथम् आकाङ्क्षितप्राप्तिर् भवेद् दुष्कृतकर्मणाम्
सप्रयत्नो ऽप्य् अहं वीर न पश्ये तत् सुदुष्करम् तस्मात् तव प्रसादाच् च पश्येयं हि गदाधरम्
अविज्ञापितदुःखज्ञं करुणावरुणालयम् यस्मिन् दृष्टे भवक्लेशा न दृश्यन्ते पुनर् नरैः
दृष्ट्वैव तं दिवं यास्ये प्रसादात् तव सुव्रत